The Ex release party – Semai, Amsterdam, 30 mrt 2018

Als The Ex een nieuwe plaat uitbrengt dan worden de oortjes serieus gespitst. Eindelijk is het weer zover: vijf jaar na Enormous Door (samen met Brass Unbound) en liefst acht jaar na het ‘reguliere’ Ex-album Catch my shoe is er dan nu 27 Passports. Het album was al een weekje uit, tot grote vreugde van de Ex-volgers. Maar ook eerder wisten we al dat hier iets geweldigs aan zat te komen: de eerste rudimentaire versie speelden ze vorig jaar al bij festival Van Onderen, bij Darth Faber fest in september bleek het materiaal al goed gerijpt, in oktober werd de hele zaak in drie dagen opgenomen en kort daarna zagen we in de Worm dat er een ontwrichtende plaat aan zat te komen. En nu is het dan zover: de release party! Na zoveel checks op de wordingsgeschiedenis wil ik de geboorte ook wel meemaken, dus op naar Amsterdam Noord.

Want daar gaat het gebeuren. Amsterdam Noord heeft nog prachtige rafelranden, stukjes tussentijd in de ontembare ontwikkeling van de stad, en vlakbij bij de creatieve hotspot De Ceuvel zit Eritrees restaurant Semai. Het is hier meer bedrijventerrein dan horecagebied of poppodium, en dat is precies waarom iedereen alert en nieuwsgierig binnen lijkt te komen. Hier gebeurt wat! Maar dat gaat niet vanzelf. Dit is geen plek om vermaakt te worden, hier moeten we zelf helpen om de sfeer te maken. Do it yourself. Welkom in het universum van The Ex.

En dat is een vrolijk universum, overlopend van creativiteit, van de wil om te maken en te ontwrichten, van totale, ongeremde nieuwsgierigheid, waar je blij wordt van experimenten die soms nergens toe leiden maar die ook kunnen uitpakken tot geniale sonische vernieuwing. En zo is het vandaag ook opgezet. The Ex heeft eigenhandig een podium opgebouwd (want dat is hier natuurlijk niet), Dick heeft een geluidsinstallatie binnen gesleept, er is Eritrees bier vanuit het restaurant hierboven, en hop we go!

Zonder veel omhaal is de aftrap door Kurws, uit het het Poolse Wrocław. Het is een driemans instrumenteel collectief op het snijvlak van noise, freejazz, avant-garde en postpunk. Het begint als een stukje lekkere dwarsmuziek, waarna het (schijnbaar) al improviserend evolueert tot een genadeloze ritme-machine, vol maffe breaks, met versnellingen en vertragingen, en toch volledig gecontroleerd. De zaal loopt intussen flink vol en iedereen wordt ter plekke door Kurws ingepakt. Heel mooi bandje.

20180330_204344 snij

Daarna is het de beurt aan Werede Tesfamichael, een Eritrese zanger die volgens Ex-zanger Arnold is neergestreken in Vrouwenpolder en nu dus speelt in Amsterdam Noord. Het leven kan raar lopen. Tesfamichael speelt de krar, een niet al te grote soort lier met zeven snaren, elektrisch versterkt. Het is een mooi ding, ik mag het nadien nog even bekijken en zelfs aanraken. Zeven snaren, dat past natuurlijk helemaal niet in de westerse muzikale conventies, en zo is het toch ook wel met de liedjes van Tesfamichael. Het is bevreemdend, moeilijk te plaatsen, en ik ben duidelijk niet de enige die dat vindt, want van achter uit de zaal dringt het afleidende geroezemoes steeds verder door naar voren. De nummers van Tesfamichael zouden uren en uren door kunnen gaan, misschien dat dat ook wel maakt dat het voor ons not in the know toch ook vooral wel achtergrondmuziek is.

20180330_220630 snij

Het wordt nog een tikje lastiger met John Butcher, een Engelse saxofoon-speler die volgens Ex-gitarist Andy onterecht onbegrepen is, maar eerlijk gezegd zie ik hier vanavond niet heel veel zieltjes gewonnen worden. Nu ben ik wel enigszins bevooroordeeld, want ik vind de saxofoon echt een enorm kut-instrument, maar goed, ik zie ook wel dat Butcher gekke dingen doet, met bijvoorbeeld een soort van circular breathing, alsof hij een didgeridoo speelt. Later pakt hij ook nog een klarinet er bij, voor nog wat meer subtiliteit, maar het publiek is inmiddels echt wel klaar om er eens flink van langs te krijgen door The Ex zelf.

En niet veel later is het dan zover: terwijl The Ex het podium betreedt sta ik net in de rij voor de zoveelste fatal piss bij de enkele mannen-wc, maar ik kan dat snel dus een minuut of twee later sta ook ik paraat. The Ex klapt er meteen op met This car is my guest, het meest catchy nummer van de nieuwe plaat. We worden vervolgens meegezogen in een trip waarvan ik niet meer weet hoe lang het heeft geduurd. Dit is werkelijk een goede vrijdag. The Ex klinkt fris en vuig, en vooral mateloos energiek.

Alle nummers hebben zo’n opbouw waarmee het hele bouwwerk weer een stuk verder wordt opgetild; net als je denkt dat je er lekker in zit komt er nog een laag gitaren bij, gaat het ritme nog een tandje harder, grijpt Arnold ons nog even wat dwingender bij de strot met zijn kritische teksten. Voorin vormt zich een pit, want The Ex is meer dan alles fysieke muziek. Dat geldt ook voor de band zelf; als ik Terrie nadien een schouderklopje geef is mijn hand nat van het zweet. Het dringt bij iedereen goed door dat hier iets magisch gebeurt, opstijgend in een prachtig samenspel tussen band en wij, dicht bij elkaar hier in deze vage hal, duizelend van de muziek en het Asmara-bier. Dit is geen concert, dit is een belevenis die we samen maken.

Drummer Katharine verklaarde de naam The Ex laatst uit de onwil om stil te blijven staan, altijd maar door naar iets nieuws, ex is gisteren en nu is vandaag, en met deze nieuwe plaat horen we dat die mentaliteit zelfs binnen een nummer hoorbaar is. Daarmee verkent The Ex weer een heel nieuwe richting, hoeveel elementen we ook herkennen uit de punk, noise, poetry, postpunk, en zelfs kraut en weet ik wat al niet meer. Het leuke is dat daarmee ook weer nieuwe aanhang wordt gevonden, want er lopen opvallend veel mensen rond die met vrij grote zekerheid nog niet waren geboren toen The Ex begon, wat zeg ik, die er nog niet eens waren toen ik The Ex voor het eerst zag. En dat is toch wel meer dan geweldig: The Ex kijk je niet om de glorie van de afgelopen 39 jaar te zien, maar om deelgenoot te worden van de toekomst.

Het was een grote eer om hier vanavond te mogen zijn.

20180330_225617 snij.jpg

20180330_233720

Andere reviews:
http://louderthanwar.com/the-ex-27-passports-release-party-semai-amsterdam/
http://www.polderlicht.com/uncategorized/ex-feest/

http://enola.be/muziek/live/29278:the-ex-30-maart-2018-semai-amsterdam

Wat ook moet worden gezegd: prachtig fotoboek van Andy bij de plaat!

Advertenties
1 reactie
  1. Rob zei:

    Weer een toprecensie, Darthfaber!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: