Le Guess Who? 2018 – dag 3

Laat ik dit derde verslag eens beginnen met een ode aan de brede maatschappelijke rol die LGW in de stad Utrecht heeft opgebouwd. Wie denkt dat LGW alleen een muziekfestival is mist nogal wat. Er is een brede culturele samenwerking, dit jaar met het Centraal Museum.20181110_025022 Lucrecia Dalt maakte de soundtrack bij een tentoonstelling, in de Nicolaïkerk is een muziekinstallatie van Saâdane Afif. De maatschappelijke rol krijgt invulling met een project op scholen in Utrecht en Amersfoort, waar leerlingen aan de hand van hen onbekende muzikanten eigen creatieve interpretaties maken. Het zijn lessen op het raakvlak van creativiteit, vernieuwing, diversiteit en een open blik naar de wereld (Noor heeft ‘m wel door: “the more I listened to this song the more I got annoyed by it and therefore, the more I wanted to learn about it.”). Dat dit voor de hele stad van belang is ontgaat ook de rest van de wereld niet, zo benadrukt wethouder Anke Klein tijdens een kleine incrowd-borrel vooraf, onder verwijzing naar een stuk in The New York Times over Le Guess Who. Kortom: we zijn hier op een festival dat zijn weerga niet kent.

Dat ondergaan we meteen na de borrel al, als we binnen lopen bij Anoushka Shankar, in de grote zaal van TV. Anoushka is dochter van sitar-legende Ravi Shankar (en dus halfzus van Norah Jones), dus ze heeft haar muzikale vaardigheden uit eerste hand geleerd. Normaal gesproken wordt de sitar vrij kaal bespeeld, onder begeleiding van een tabla, maar vanavond zit hier het hele Metropool Orkest. Dat is een indrukwekkende setting, waarin het razendsnelle sitarspel van Shankar erg goed tot zijn recht komt. Het grootse applaus is werkelijk overdonderend.

20181110_202547.jpg

Even later sta ik bij King Britt & Saul Williams, een door Moor Mother gecureerde samenwerking onder de naam ‘Unanimous Goldmine’. King Britt was eertijds bij Digable Planets, tegenwoordig dj en producer, vooral als Fhloston Paradigm. Saul Williams is schrijver, voordrachtskunstenaar, poëet van sjamanistische snit. En allemachtig, wat een verbluffende combinatie levert dit! King Britt spreidt voor ons buitenaards mooie, donkere beats en drones, hij creëert een unheimische schemerwereld waarin prediker Williams je bij de strot kan grijpen met indrukwekkende teksten over strijd, over misbruik en onrecht, maar ook over vrijheid en inspiratie. Soms ijzingswekkend concreet, vaker nog een magisch-realistische inkijk in de toekomst. Onvoorstelbaar dat deze performance nog grotendeels geïmproviseerd is ook. Dit is echt onbeschrijflijk goed, al heeft niet iedereen dat door, want de zaal loopt gek genoeg langzaam leger. Sukkels. Wie hier goed heeft opgelet heeft de toekomst gezien.

20181110_212139

Lastig om hierna om te schakelen. Ik vervoeg me even bij Islam Chipsy & EEK, swingende synths en vooral twee energieke en erg goede drummers. Dit klinkt behoorlijk goed, maar na een minuut of twintig vloeit de spanning wat weg. Een volgend nummer klinkt precies als de vorige, en dan heb ik het wel weer gehoord.

In afwachting bij Sons of Kemet XL wordt de Ronda voller en voller, ik hoor berichten van buiten dat er inmiddels niemand meer bij kan. Dat is de laatste jaren toch een lastig punt bij LGW: de bezoekersstromen blijken lastig te regisseren, met overvolle zalen en lange rijen tot gevolg. Vaak is dat ook wel weer reden om dan maar elders iets anders te ontdekken, maar liever wil je dat zelf een keuze laten zijn. Hoe dan ook, bij Sons of Kemet gebeurt wel wat. Er zijn vier (!) drummers, next level strak, er is geen bas maar feitelijk wordt dit verzorgd door de tuba (!), en dan is er natuurlijk Shabaka Hutchings op de saxofoon (en tevens één van de curatoren van het festival). Hij speelt alsof de duivel hem op de hielen zit, een bak energie alsof hij punk speelt, maar het is ook jazz en afrobeat. Wat een extravaganza, zeg! Dit is buitengewoon goed.

20181110_233935.jpg

Het feest wordt vervolgd bij Mauskovic Dance Band, een soort van spacy disco vol hypnotiserende afrobeats. De zanger zingt moeiteloos met hoge kopstem en de sfeer zit er al snel goed in. Dit is een supergelikte band, die duidelijk grotere ambities heeft. Dat kan zomaar goed komen. Als Tarantino of Anderson dit ontdekt voor een volgende seventies style film dan zijn ze zo binnen.

Het wordt al laat, maar Kikagaku Moyo red ik nog net. De Japanners spelen technisch vrijwel perfecte 60s psychedelica, doorspekt met lagen krautrock en spacy sitar. De bassist is ergens uit de hemel komen vallen, wat een heerlijke baslijnen legt die neer zeg. Kikagaku Moyo heeft een prachtige balans tussen stevige jams en rustige, haast lieve momenten, ze doen op dat punt wel wat denken aan Other Lives. Als de jamsessie vaart krijgt stijgt de hele zaal op, het is muziek voor de oneindigheid. Prachtige band dit. Ergens in die oneindigheid moet ik mijn bedje hebben gevonden…

20181111_020247.jpg

2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: