De Kift – De Helling, 13 dec 2018

Als de winterkou weer in de lucht hangt, als de kolenkachels kraken, als de vale maan door de kale bomen schijnt, ja dan monsteren wij aan bij De Helling, want vanavond is hier niets minder dan het jubileumfeest van De Kift! Dertig jaar alweer. Het is een hele tijd, en grosso modo was het publiek van vanavond er al die tijd bij, drie decennia ploegen door alle theaters en zaaltjes in den lande. Vanavond is een staalkaart van het beste van De Kift, dus hier zij we weer: feeste, feeste, feeste!

Voorprogramma is De Baron, een festivalversie van De Kift. Net als De Kift verhoudt ook De Baron zich graag tot de vaderlandse literatuur. We vallen binnen bij een vrolijk nummer op basis van de oudst bekende Nederlandse tekst, Hebban ollas vogalas nestas hagunan, maar dan in een meezingversie van nu. Later in de set speelt de band het klaar om de hele zaal compleet stil te krijgen (inclusief wij zelf aan de bar), toch wel uitzonderlijk voor een voorprogramma. Tussendoor wordt het soms iets teveel Stef Bos, maar dat laat onverlet dat we De Baron komende zomer op alle feestelijke gelegenheden en festivals mogen verwachten.

20181213_203941-e1544975482475.jpg

De Kift brengt ons vanavond een top 30 aller tijden, waarvoor iedereen die scherper was dan ik via FB heeft kunnen stemmen. “We spelen er zeker twintig van!” zo kondigt Frank van den Bos aan, en we beginnen meteen met nummer twee, de Nauwe Mijter. Het is de aftrap voor een heerlijke lange set, met de schoonheid van de lompen, de parels van de straat, de weemoed van de eenzaamheid en de euforie van de vriendschap. Ach wat prachtig is het weer. Ik heb De Kift al zeker twintig keer gezien, en er komt werkelijk geen sleet op.

De Kift is, zoals dat heet, een fanfarepunkorkest, waarbij de echte schoonheid zit in de weemoed van een nummer als Tabee (nummer 29), de nostalgie van Oe (nummer 5), en de intimiteit van Orenmens (nummer 1!), prachtig gezongen door Wim ter Weele.

Op gegeven moment maakt Wim achter zijn summiere drumkit met een potje verf een paar mooie schilderingen, die hopelijk nog een mooi plekje krijgen ergens. Tussendoor is er een heuse kwis, met korte nummerfragmenten door De Kift, en aan ons in het publiek de vraag van welke plaat dat dan komt. “Nog nooit had iemand dit goed, en vanavond in Utrecht liefst dertien!” De prijs met Zaanse mosterd en een domtorentje wordt dankbaar in ontvangst genomen.

De Kift heeft in drie decennia helemaal niets aan kracht heeft ingeboet. Het is tijdloze literatuur, en de top dertig van vanavond is een staalkaart van het eigenzinnige muziektheater, een hommage aan de mens die we vaak niet zien staan. De Kift is een ode alle gruizige schoonheid van de wereld. Laat De Kift er zijn zolang we leven!

20181213_212548.jpg20181213_225647.jpg20181213_212558.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: