dEUS – TV Ronda, 17 mei 2019

Na wat gehannes over kaartjes is de uitkomst vanavond zo dat ik mij bevind in een zaal vol mede-veertigers, die reikhalzend uitkijken naar dEUS. dEUS! De artrockband die consequent hoofdletters en kleine letters verwart, de aanvoerders van de Belgische bries die in de jaren negentig en nul over de lage landen woei, de band die dankzij talloze afsplitsingen een scene op zichzelf werd. dEUS had onnoemlijk veel fans en voor velen daarvan is het inmiddels gekoesterd jeugdsentiment. Die setting wordt nog eens aangewakkerd door het thema van de avond: we vieren dat het succesalbum The Ideal Crash twintig jaar geleden verscheen, want, zoals Tom Barman zegt, “Het doet ons veel dat dit album u veel doet.”

Ik heb mezelf nooit tot de grote schare aanhangers van dEUS gerekend. Integendeel, zou ik haast zeggen, want deze band is me altijd veel te pretentieus geweest. dEUS is zo’n bovenmatig serieuze band, waarin het dédain het altijd lijkt te winnen van de ironie. dEUS lijkt altijd te streven naar totale controle, maar verdringt zo de ziel uit de kunst. Maar laten we de band niet op karakter beoordelen, maar op wat er vandaag op het podium wordt gezet.

En dat is me nogal wat. Where to begin? dEUS heeft niets verloren van zijn streven naar perfectie, maar al bij de eerste nummers blijkt de realiteit weerbarstig. Het geluid is slecht, Tom Barman die met opgeheven arm wacht tot een roadie een gitaar aangeeft is lachwekkend. Al bij het eerste nummer komt vrij onverwachts een horde dansers het podium op, voor een hossende choreografie. Dit doet nog het meest doet denken aan de vervelend lang uitgesponnen dansscene uit Anyway the Wind Blows, de film van Barman uit 2003. Waarom?! Dit is als confetti in je bier. Ze komen nog een paar keer terug ook.

Geleidelijk komt dEUS wel beter op gang. Vooral de waarlijk dampende uitvoering van titelnummer The Ideal Crash is echt heel goed. Verder is het allemaal heel prima en degelijk. dEUS vraagt geen liefde, maar respect, en krijgt die ook volop, want het krediet is eindeloos. Wat kun je er eigenlijk ook op tegen hebben? Nou, dit misschien: dEUS is als Starbucks, terwijl je eigenlijk een authentiek bak zwarte pleur wil. dEUS is als een artikel in de Linda, terwijl je eigenlijk een goed stuk literatuur in gedachten had. dEUS is als Heineken icebeer, een kil surrogaat voor een lekkere pul ongefilterd thuisgebrouwen bier. Het is de soundtrack voor de gentrificatie, waarin makelaars en conceptontwikkelaars zich de vrije bohémiens van de 21e eeuw wanen. dEUS is uiteindelijk vooral een muzikaal concept, een sjabloon voor indie artpop bandjes.

Ik geloof direct dat het vanavond voor de fans een prachtige avond is geweest. Als jeugdsentiment functioneert het ook allemaal prima en de binnenkort te verschijnen nieuwe plaat zal ook wel weer gretig aftrek vinden. Maar Darth Faber heeft moeite om bij deze gladjakkers de ziel te ontdekken. Het vage idee van ‘urgentie’ dringt zich op, en dan vooral het gebrek er aan. De gelukkige keerzijde daarvan is dat het allemaal ook niet al te opdringerig is, en dus niet in de weg zit voor een prima avond. Maar niet eentje die nog lang in het geheugen na zal galmen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: