archiveren

Blogpost

Komend weekend viert Utrecht en heel de wereld weer het Le Guess Who?-festival, het mooiste muziekfestijn dat er bestaat. Darth Faber is er al jaren bij, zo ook natuurlijk deze 12e editie. Een goede verkenning van het programma is wel nodig dit jaar, want het programma is in eerste instantie niet makkelijk te doorgronden. Daarom bij deze een traditionele vooruitblik.

Een vooruitblik omvat natuurlijk een lijst van namen – zie hieronder – maar het is ook gebaat bij een soort van houvast. Wat kan dat zijn? Het kan best zijn dat anderen dit anders zien, maar volgens mij biedt LGW drie belangrijke ontwikkelingen dit jaar. Ten eerste blijft LGW zich verbreden buiten het keurslijf van een regulier concert. Deze ontwikkeling zien we al jaren, denk aan de 24h-drone fest (2014), de meervoudige curatoren, evenementen als de Ashram Singers (2017). Dit jaar breidt zich dat verder uit met ‘Untitled’, een programma met ‘andere artistieke expressies van de festivalartiesten’, inclusief installaties van Saâdane Arif en van Alma Heikkilä, een (aanvankelijk wat assertiever bedoeld) programma over future feminism, films in ’t Hoogt, een discussiemiddag over counter culture, een tour met Lonnie Holley door de stad, en tentoonstellingen en meer in Kapitaal. Daarnaast zijn er natuurlijk weer vele wonderlijke en spannende combinaties van artiesten met elkaar, met orkesten of met andere media. Muziek staat altijd centraal op LGW, maar de context wordt steeds breder.

Ten tweede zien we ook dat LGW dit jaar voortborduurt op iets wat je nu-futurisme zou kunnen noemen, de nieuwe futuristische stijlmixen waarvan we vorig jaar al een en ander zagen met bijvoorbeeld Shabazz Palaces: muziek als verhaal, als reis naar de toekomst. Het is de revitalisering van oude genres als jazz en dance, maar ongetwijfeld ook van vele andere, binnenkort als zodanig onherkenbare genres. LGW is radicaal progressief.

Ten derde zien we ook de vorm wat verschuiven. In 2014 was LGW het eerste festival dat een totaal-invulling gaf aan het nieuwe TivoliVredenburg. Die editie liet zien wat er allemaal kon met het gebouw, dat meer bleek te zijn dan een verzameling zalen en een kille ruimte daar tussen. Podia buiten dit complex raakten echter wat verweesd, en LGW trekt zich dat sindsdien serieus aan. Ook dit jaar zijn er weer nieuwe en vaak nog onbekende podia, zoals Poema, Basis en Was. LGW adopteert nadrukkelijk het Lombokfestival op zaterdag, etc. Het festival bloeit in heel de stad.

En wat ik zelf, als bezoeker, ook heel leuk vind is de grote betrokkenheid: LGW bespreekt vooraf het programma, je kunt vriend van het festival worden, je komt de artiesten, organisatoren en iedereen overal tegen. Dat geeft een goede sfeer van gedeelde nieuwgierigheid, in plaats van een programma dat vanuit een organisator wordt gezonden aan de dankbare meute. Ik heb ooit op Noorderslag wel eens een gesprekje met een bobo gevoerd, die vroeg: “en waar ben jij van?”, dus ik zei “heu, de bezoeker denk ik”. Dat bleek een totaal overwacht antwoord, die stond helemaal niet op zijn lijstje met stakeholders. Bij LGW is men tenminste blij met iedereen die er is.

Tot zover de beschouwing en de analyse. Hartstikke mooi natuurlijk, maar we willen namen lezen, tips horen en richting krijgen. Bij deze, per dag maar verder in volstrekt willekeurige volgorde en met alleen de subjectieve en niet meer te traceren criteria van Darth Faber zelve. Wat willen we zien?

Donderdag is de meest transparante dag voor mij, met sowieso Colin Stetson, de baritonsaxgod die al vaker in Utrecht en bij LGW was maar die ik elke keer nog miste. Dat gaat dit jaar niet weer gebeuren! Om 20.00 in de Janskerk.

Dat is dan tegelijk met Lonnie Holley, die twee jaar terug een paradijsvogelijke set gaf waar je blij van wordt, maar die ook je waarneming scherpt. Lonnie is echt een bijzondere ervaring, zeer aan te raden.

Veelbelovend op donderdag is Seefeel, die een uitvoering geven van Quique. Wat zegt u? Seefeel is misschien niet bij iedereen bekend, maar met dit album stonden ze wel aan de wieg van de experimentele postrock, lang voordat het genre groot werd (en stierf, zoals Jeanette Leech betoogt in Fearless). Seefeel meet zich met namen als Boards of Canada, Autechre en Future Sound of London. Geen idee hoe het live is, maar de plaat is zeer de moeite en deze uitvoering zal eenmalig zijn.

Ik ben heel benieuwd naar BCUC, de Bantu Continua Uhuru Consciousness, een activistisch collectief uit Zuid Afrika, een krachtige fusion met een flinke stoot afro-psychedelica. Zeker zo activistisch is ook Faka, een multimediale performance voor black queer culture, met een onderlegger van retestrakke ritmes, een soort Afrikaanse house die gqom wordt genoemd.

Op de vrijdag ben ik wat onbestemd. Ik voel voor de duistere drone van Blanck Mass, al hou ik dat uiteindelijk nooit heel erg lang vol. The Breeders kan alleen maar slecht zijn, al blijft Kim Deal de Dieuwertje Blok van de rock. Heel tof is wel weer King Champion Sounds, het collectief rond multiman Ajay Saggar en voormalig Ex-zanger Jos (G.W. Sok). Garantie van een mooi chaotisch gestructureerde set! Komende vrijdag presenteert de band in Ekko de nieuwe plaat, en de eerste nummers die ik hoorde zijn bijzonder veelbelovend! Psychic Ills is ook zeker de moeite waard, band met een hoog Spiritualized-gehalte. Tussendoor is Escape-Ism wellicht interessant, met hun vervreemde deconstructie & reconstructie van rock. Ver in de nacht kunnen we nog lekker doorblazen met de hektiek van Bo Ningen en de verwoestende smeerlapperij van Pigs (x7). Maar per saldo is deze avond toch vooral een avond van ontdekkingen, hoop ik.

De zaterdag biedt ook weer een prachtig programma, waar we direct na Le Mini Who in kunnen glijden. Ik ben heel benieuwd naar Saul Williams & King Britt, noise poetry en hiphop futurism, zoals LGW het zelf zegt. Alsof Blackalicious aanschuift bij Digable Planets, zoiets. Verder kunnen we een mooi rondje space/fuzz/kraut maken vanavond, met Vive le Void, Kakagaku Moyo en het ultiem bevreemdende Orchestra of Spheres. Ik ga zeker ook even kijken bij Alabaster de Plume, een jazzy nieuwe loot aan de oude stam van poetry folk. En de saxofoongestuurde jazzpunk van Sons of Kemet XL sla ik ook niet over, al is het maar vanwege de aangekondigde vier drummers. Neneh Cherry heb ik een paar decennia gemist, maar ze heeft genoeg krediet om vanavond een hoop nieuwsgierigen naar de grote zaal te trekken.

Op zondag is een mooi hoogtepunt met Circuit des Yeux. Ik zag Haley Fohr eerder dit jaar een indrukwekkende set spelen met haar eigen band, dat gaat ze nu nog eens doen met het Nederlands Kamerorkest. Dat belooft wat, want Reaching for Indigo is één van de beste albums van de laatste jaren.

Dan zijn er nog de oude bekenden Mudhoney, echt waar! Mudhoney is voor eeuwig de band waar Nirvana de grunge van leerde, zelf ploeterden ze decennnialang door als subculturele iconen, en zowaar verscheen dit jaar een geweldige nieuwe plaat, Digital Garbage. Fuzz, grunge en garage uit de oude doos, maar volledig op de hielen van de tijdgeest van nu. Suck you dry!

Sowieso wel leuk om een tijdje in het Werkspoorkwartier te blijven, want de middag begint al om 11.30 (!) met Endless Boogie in dB’s, Tsjechische psychedelische kraut van Please the Trees in Was, even doorstomen met hardcore van Hot Snakes, en daarna dan Mudhoney. En dat alles voor uw diner, ongetwijfeld van Rammenas in dB’s.

Ik noteer voor vanavond ook The Scorpios, psychedelica uit Sudan, jawel, maar vermoedelijk gefinetuned in Londen, waar ze al decennialang residentie hebben. Kan spannende oldschool zijn, maar met de valkuil van een band als Os Mutantes, wat bij een eerdere LGW-editie gewoon flauwe revival bleek te zijn.

En dan sluit ik vermoedelijk af met The Comet is Coming, die ik al lang heel graag eens wil zien en die hier vanavond afrobeat, jazz en punk gaan combineren tot een ongetwijfeld onnavolgbaar stukje intergalactica. Moet je zien!

Tot zover. Bovenstaande is maar een ruwe impressie, een handreiking voor wie dat wil, maar vast ook punten om te vermijden. En zo maakt iedereen zijn of haar eigen programma. Let’s go, in the weird world of Le Guess Who?!

 

 

 

Advertenties

rockconcert
Darth Faber is door allerhande drukte de laatste en ook de komende maanden wat minder actief, maar het blijft wel van belang om goede geheimen te ontsluiten en mooie dingen te delen. Daarom bij deze weer eens een overzichtje van mooie dingen in Utrecht, de komende tijd.

Selda  – 25 sept in TV.
Even opfrissen: Selda speelde tijdens LGW2014 de sterren van de hemel, de pannen van het dak en de tranen in de ogen. Dit was zo’n uiterst zeldzame avond waar alles samenkwam, of zoals ze zelf zegt: I had many many gigs in Europe before, and I don’t know why but about the performance at Le Guess Who? I felt different and happier than before.” Dat is een understatement van jewelste. Darth Faber heeft al veel gezien, maar zelden zo indrukwekkend als Selda. Zonder overdrijven een van de beste concerten ooit, zie . En binnenkort is ze dus terug, nog wel tijdens het sowieso al niet misselijke Internationale Literatuur Festival Utrecht. Wie niet gaat is een dief van zijn eigen culturele vorming. Kaartjes etc vind je hier: https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/selda-bagcan-boom-pam-25-09-2018/

Hallo Venray  – 29 sept in dBs.
Was een ijdje vergeten, maar inmiddels weer full on en live echt heel, heel erg goed. Mag je niet missen in een zaal als dBs. Voorprogramma Nouveau Vélo mag er ook zijn. In deze zelfde combi was het vorig jaar al erg goed in Ekko, maar nog een jaar eerder, in dBs, was het hemels. Echt een avond om niet te missen. Voor info zie https://web.dbstudio.nl/event/hallo-venray/?instance_id=417

Een heel belangrijke uitzondering op het Utrechtse programma wil ik je ook nog wel meegeven: op 30 sept is het Ex festival, in het kader van 50 jaar Paradiso en 39 jaar The Ex, maar voordat iemand hier denkt in termen van retro of nostalgie: niks daarvan!! The Ex is nog steeds in de voorhoede van de meest urgente, meest dwingende en absoluut allerbeste bands die je kunt zien. Zeer vereerd dat ik ze op mijn eigen festival had, zie hier, maar daarna is de laatste plaat uitgekomen, misschien wel de beste in al die jaren. Ook live wordt het alleen maar beter, zie hier en hier. Tussendoor speelden ze Ekko ook al eens naar de vaantjes. En alsof dat nog niet genoeg reden is: het Ex festival ontvangt nog 20 (twintig!) andere bands. Vrienden van de band, die kelder, bovenzaal en hoofdpodium van Paradiso zullen vullen. Voor info, programma en tickets zie https://www.paradiso.nl/en/program/the-ex-festival-50-jaar-paradiso/46149/. Zondagavond tot diep in de nacht, hè. Iemand nog een place to stay daar in Amsterdam?

Als je van slepende trage sludgemetal houdt dan moet je naar Eagle Twin, 4 okt in dBs. Zwaar, maar met melodie, en inmiddels wel een grote band in wording. Zit niet voor niks bij Southern Lord label, de standaard op dit gebied. Zie https://web.dbstudio.nl/event/eagle-twin-usa-southern-lord-sons-node/?instance_id=439

Voor wie van postrock/metal houdt: op 3 okt in De Helling Alcest (uit Frankrijk( en op 7 okt Mono (uit Japan). Beide heel erg goed en helemaal of grotendeels instrumentaal, tegen de atmosferische ambient aan. Muziek om je mee op reis te nemen. Alcest heb ik niet eerder gezien, maar Mono wel, zie .
Voor Alcest zie https://www.dehelling.nl/agenda/19238/alcest-performing-kodama
Voor Mono zie https://www.dehelling.nl/agenda/19235/mono

Die Nerven – 18 okt, Ekko
Pittige Duitse noise, dus Achtung. Postpunk, nihilisme, en dan nog behoorlijk bij de tijd ook. Intensiteit is een understatement. Info zie https://ekko.nl/productie/die-nerven.

Nordmann – 20 okt, Ekko
Nordmann ken ik niet zo, maar alles aan deze band maakt nieuwsgierig: Gent, jazzrock, tussen soundscapes en noise. En luister maar eens: bijzonder goed, zo hoorde ik eerder trouwens ook al van betrouwbare bron over hun concert dit voorjaar op Tweetakt. Ontdekken? zie https://ekko.nl/productie/nordmann. (overigens is tegelijkertijd Amenra ergens in Leiden, dus hier botsen nog wel wat preferenties).

Broeder Dieleman – 25 okt, Ekko
Wat moet Darth Faber nog zeggen over Broeder Dieleman?! Zeeuwse troubadour, verhalen in folk met wat elektro erdoor. Niet alleen bijzonder goed, maar vooral ontwapenend sympathiek. Lees maar hier, en hier, en hier, en vooral hier. En dat is nog niet alles, want sinds deze week is de nieuwe plaat Komma uit, een nieuw meesterwerkje, voorbouwend op Uut de Bron, geïnspireerd door de Zeeuws-vlaamse kreken, en een ode aan lokaal pastoraal kunstenaar Omer Giellet. Kortom: zorg maar dat je er bij bent. Zie https://ekko.nl/productie/broeder-dieleman-4

Acid Mothers Temple – 1 nov, dBs
Ja ja ja, the spaceship uit Japan!! AMT is space, doom, krautrock en psychedelisch tegelijk, altijd anders, en vooral altijd reuzestrak en bizar goed. Ze komen elk jaar op hun favoriete podium. Voor de fijnproever, en dat is eigenlijk raar, want echt altijd legendarisch goed. Zie bijv. deze: https://darthfaber.wordpress.com/2016/10/30/acid-mothers-temple/. Je bent wel gewaarschuwd: iedereen die Acid Mothers Temple ooit heeft gezien gaat daarna altijd weer. Info en kaartjes: https://web.dbstudio.nl/event/acid-mothers-temple-jp/?instance_id=423

En o ja, op 11 okt is de Popronde, overal in Utrecht. Kan je mooie dingen ontdekken, zie https://www.popronde.nl/steden/utrecht.

So far voor nu. Ben vast veel vergeten, maar laat je niet beperken en zoek vooral verder. En geef goede tips ook door, hieronder kun je reageren.

Beste mensen, even een korte dienstmededeling. Darth Faber zit even in een enorm drukke periode (waarover t.z.t. meer). Dat betekent dat in de komende tijd even geen stukjes verschijnen. Dit wil niet zeggen dat ik concerten oversla. Afgelopen week The Ex en Sleep, komende tijd Kamasi Washington, Pere Ubu en Messer Chups. We zien elkaar, maar voorlopig vooral als bezoekers onder elkaar. Tot gauw!

DF

Darth Faber pakt de agenda er weer bij, en dan zien we in april een drukke maand opdoemen! Wat moeten we zoal in de gaten houden? Een kleine greep in en rond Utrecht:

DB’s trapt op 1 april af met Fools Day Fest, vier bands ‘op het snijvlak van analoge dans en elektronische swing’. Blind Butcher zit tussen postpunk en Neue Deutsche Welle, Staatseinde is Utrechtse electro, The Incredible Stacks is ‘analoge garage swing’ (whatever that may be), en BoterBoter is voor de elektronische swing. Feest dus op paaszondag, vanaf 16u. Geen probleem, want eten kan tegenwoordig ook, met de koks van Ramenas. En er is nieuw bier.

Maar we kunnen de dag ook doorbrengen bij Acu, want die brengt een middag vol gitaar-drone, met oa The Star PillowThisquietarmy en Aidan Baker. In samenwerking met Strowis gebracht. Het is geen marathon-drone, maar een reeks optredens, met tussendoor voor de liefhebber nog paaseitjes-brunch ook. Dat klinkt gemoedelijk, maar dit wordt een spannende en verrassende middag.

Sleaford Mods komen in de Pandora hun ding doen, waarvan ik me nog altijd afvraag of het de ware punk van nu is of een geweldige gimmick. Check het zelf op 5 april.

Op 8 april is de stijf uitverkochte terugkeershow van Johan in De Helling. Dat wordt het begin van een toertje, meen ik, want is een try-out voor de vernieuwing. Ik ben niet zo’n Johan-volger, maar kan me wel voorstellen dat dit een mooie avond gaat worden. Leuk is dat gitarist Robin Berlijn nu meespeelt. Dertig jaar geleden bracht hij (een jaar of 17 toen nog maar) ook al eens flinke verfrissing in The Fatal Flowers. Misschien wel de beste gitarist van Nederland.

Op 11 april treffen we in de Acu Nouveau Veló, de Helmonders die langzaam bewegen van psychrock naar meer melodieuze nummers. Deze band verdient een veel groter podium, maar de Acu is natuurlijk ook wel weer lekker knus.

De oude knakkers Claw Boys Claw doen na een paar jaar rust weer een rondje. Er is een nieuw album verschenen, met de eigenaardige titel It’s not me, the horse is not me (part 1). Daar past een traditionele clubtour bij. De Pandora is op 12 april stijf uitverkocht en dat is terecht, want iedereen weet dat Peter te Bos cs. altijd net even wat meer bieden dan al die kutbandjes van tegenwoordig.

Op 13 april spelen The Deep Dark Woods in Cloud Nine. Dat is mooie stemmige alt-country. Ik zag dat een paar jaar geleden al eens in het bos bij Into the Great Wide Open. Bijzondere ervaring was dat. Binnenkort dus in onze cultuurtempel. Diezelfde avond speelt overigens The Selecter in de grote Ronda. Kun je ook doen. Dit is wel een mooi avondje classic ska, want daarnaast speelt ook The Beat, iets minder bekend maar zeker niet minder leuk (.

Het heeft even geduurd, maar op 14 april komt dan eindelijk Iguana Death Cult naar dB’s. Vuige sludge garage van de bovenste plank, bovendien sensationele live-band. Dit is een band die in staat geacht moet worden het hele CAB-gebouw af te breken, dus daar kun je maar beter bij zijn.

Interessant is Minami Deutsch, op 15 april in Ekko. Als Japanners met Duitse krautrock aan de haal gaan ontstaan er doorgaans mooie dingen, denk vooral aan Acid Mothers Temple. Minami Deutsch heb ik nooit gezien (en het gaat deze maand helaas ook niet gebeuren), maar als ik u was zou ik hier toch zeker bij willen zijn.

Ook niet te missen is Amusement Parks on Fire, ooit de belofte van de Engelse underground, met (natuurlijk) de daarbij horende referenties aan My Bloody Valentine e.d. Het was een paar jaar stil, maar er is weer een plaat, vol van noise en shoegaze. Op 20 april in ons eigen dB’s. Dit wordt zeer de moeite waard

Op 21 april vieren we Record Store Day, inmiddels verworden tot een verschrikkelijk commercieel gebeuren, maar wel met overal bandjes en niet in het minst een soort van afterparty in de Ekko. Daar spelen dan in elk geval Madensuyu en Charlie & The Lesbians. Madensuyu kennen we als overdonderende machine van slechts drum en gitaar, maar nieuwe plaat Currents is veel atmosferischer, met zowaar nummers zonder drum. Ben heel benieuwd wat dat live betekent. Verder wordt het een heus festival, want ook Aestrid speelt, nog zo’n band die ik veel te vaak heb gemist, ondanks de fraaie lange nummers, gedrenkt in postrock.

Diezelfde dag biedt dBs een heus festival, Melonfest, met oa Robbing Banks en Indian Askin. En Kees van Hondt zou ook maar zo eens langs kunnen komen. Op het snijvlak van garage en levenslied. Feest vanaf ’s middags, zij het met 22,50 wel enigszins aan de prijs.

Op 23 april speelt Protomartyr in de Melkweg. Ik slaag er al jaren in om ze live te missen (zal nu waarschijnlijk ook weer gebeuren), maar laat je niet weerhouden. Het album Relatives in descent is gemakkelijk één van de beste van vorig jaar en live is Protomartyr een sensatie.

We kunnen april afronden met een stevige pot sludge/doom/stoner door Bison, band met toepasselijk naam uit Canada. Vrolijk word je er niet van, zeker niet als je bedenkt dat voorprogramma LLNN als ‘post-apocalyptic’ wordt omschreven, maar dit zijn doorgaans wel de bands die (bij mij tenminste) de gedachten verzetten en helpen voor wat muzikale diepgang. Op 29 april in dBs.

Hier moet u het voor nu maar even mee doen. Aanvullende suggesties zijn natuurlijk altijd welkom. Er valt altijd meer te beleven dan dat ik bij kan houden.

Maart wordt een hele drukke maand met een flink aantal zeer veelbelovende concerten. Hier en daar wringt het soms zelfs, als op dezelfde dagen meerdere bands om je aandacht vragen. Hoe vind je hier in vredesnaam je weg in? Darth Faber biedt uitkomst met de tips voor de komende maand.

Op 7 maart speelt Naive Set in Acu. Enorm leuke band, op het dunne randje van lijzig en catchy, supermelodieus met een minimum aan akkoorden. Pure gitaarband die zijn publiek met een grote glimlach inpakt met een strik erom.

Vrijdag 9 maart een killerset met De Kift én Meindert Talma in de Rotterdamse Worm. Het wordt een hele uitdaging om de hele Kift daar op het podium te passen, maar vorig jaar is het ook gelukt in dBs. Meindert Talma is druk on tour met de soundtrack van het prachtige tweede deel van zijn autobiografie, ‘Je denkt dat het komt’. Tijdloos document van de Knausgard van de Fryske Wâlden. En dat alles voor een prijs waar de subsidie van afdruipt, dus dit kan je niet laten liggen.

En toch ga ik dit missen, want diezelfde avond speelt ook Anna von Hausswolff in Ekko. Enerzijds speelde mij daar parten dat ik voor bovenstaande een verkeerde datum in de agenda had staan, anderzijds wil ik Anna toch ook eindelijk wel eens aan het werk zien. Eerdere pogingen op Eurosonic en LGW strandden tot soms voor de deur, maar nu gaat het echt gebeuren. Anna von Hausswolff is dreigend en nogal gothic, ze zingt prachtig en schuwt het orgel niet. Ik ben zeer benieuwd.

Een dag later, op 10 maart, kunnen we weer naar Ekko, voor Gruppo di Pawlowski. Experimenteel en feestelijk tegelijk, deze band met roots in dEUS en de Evil Superstars. Die laatste band maakte anderhalf jaar geleden nog indruk op LGW en als dezelfde bevlogenheid vanavond weer op het podium staat dan kan de geniale gekte zomaar ontsnappen.

Op zondagmiddag 18 maart komt Meindert Talma naar dBs, ter vervanging van een eerdere poging in Ekko op culturele zondag. Ik stond toen al met de hele familie Darth in de startblokken,  maar toen brak er brand uit en ging de tent voortijdig dicht. En ook nu rust er geen zegen op, want deze show moet ik wegens andere verplichtingen ook weer overslaan. Dat laat natuurlijk onverlet dat ieder ander met hart voor Neêrlands onbekendste popster als de sodemieter moet maken dat hij/zij hier bij is, want zoals Meindert is er geen één.

Ik kijk heel erg uit naar Flying Horseman op 24 maart, wederom in Ekko. Flying Horseman is een Vlaamse band uit de hoek van Dans Dans en Kiss the Anus of a Black Cat. Prachtige darkfolk, maar wel heel transparant en uiterst muzikaal. Ik moet nog even wennen aan de laatste plaat, maar ik sluit niet uit dat dat een groeibriljant is. Zeer intrigerende band die je eigenlijk niet mag missen.

Diezelfde avond/nacht is in TivoliVredenburg het ultra-urgente CATCH 2018 festival. Ik ben niet mans genoeg om hier mijn weg in te vinden, maar The Daily Indie wel, met een mooi overzicht aan tips voor de beste beats en de fijnste future soul.

Om de maand niet al te vrolijk af te sluiten is er op 28 maart een gitzwarte blackmetal avond waar je u tegen zegt in dB’s. Drie bands staan paraat om je hart in Satan’s krochten tot smerige rot te blakeren. Inferno uit Tsjechië speelt al dik twintig jaar de fundamenten van menig zaal aan flarden, het Zweedse IXXI is smerig en donker, The Stone uit Servië is zelfs in blackmetal-termen serieuze underground. Dit is een avond voor wie durft. Come prepared.

En wie hebben we daar? Na een tijdje relatieve rust komen de vrolijke Afterpartees op 30 maart Ekko onveilig maken, danwel verbouwen tot een energieke feestschuur voor punkpop-fans. Soms ogenschijnlijk wat melig, maar zó catchy en energiek dat het oprecht leuk is.

Laat je niet beperken door dit overzicht, want tussen al deze mooie dingen zitten nog meer juweeltjes, waaronder: zware garagerock met The Pack A.D. op 10 maart in dB’s, een IJslandse avond op 11 maart in Ekko, diezelfde avond ook oldschool metal met het nog steeds niet versleten Sepultura in TV én vrolijke nederpopliedjes met Clean Pete in De Helling. Het kan deze maand echt niet op, met ook nog een 70s psychedelic heavy rock avond met Spell op 12 maart in dB’s, voodoo country noir met The Dead Brothers op 24 maart in dB’s. En voor de prijs van een volwaardig Pink Floyd concert kun je op 9 maart ook nog naar The Australian Pink Floyd in ons cultuurpaleis. Tribute voor een band die altijd al licht en geluid voor de bandleden stelde.

Groot nieuws, ten slotte, is de presentatie van 27 Passports, de nieuwe plaat van The Ex op 30 maart in SEMAI, een Ethiopisch restaurant in Amsterdam Noord. Waarom ook niet? No reservation, tickets at the door, please come early zegt de aankondiging en dan weet je dat het moet.

 

 

Ik heb eerder aangekondigd maandelijks met tips voor toffe concerten te komen. Dat breekt me nu al op, want ik heb februari nog nauwelijks goed bekeken. Maar het is al februari (zou De Kift zeggen)! Daarom bij deze een snelle en wat late scan, maar toch wel weer met veel lekkers.

Op 3 feb al speelt de Chinese postrock-band Wang Wen in De Helling. Denk aan Mono, God is an Astronaut en dergelijke combinaties van lange instrumentale beschouwingen met flinke noise-explosies. Dat belooft wat! Zie http://www.tivolivredenburg.nl/agenda/wang-wen-03-02-2018/ voor meer info.

Ekko heet op op 9 feb Ulrika Spacek welkom, een meer dan interessante en nog piepjonge Engelse band in de sfeer van de lekkere spacerock. Twee jaar geleden vestigden ze de aandacht met hun plaat The Album Paranoia, vorig jaar kwam de uitstekende plaat Modern English Decoration er overheen. Ik zag ze eerder op Eindhoven Psychfest: een nog wat bedeesde band, maar middenin een proces van grote ontplooiing. Om te checken: http://ekko.nl/productie/mondays-ulrika-spacek-e-a

Op 9 feb heeft dB’s een leuke package met Green Lizard, Antillectual en This Means War. Mooi potje hardcore zoals het hoort. Meer info: https://web.dbstudio.nl/event/loud-rising-tour-feat-green-lizard-antillectual-means-war/?instance_id=255

Op 10 feb is in het Paard in Den Haag het Grauzone festival, met dit jaar legendes als Cabaret Voltaire, Michael Gira, The Soft Moon en Lydia Lunch. Ulrika Spacek zien we hier trouwens ook weer. En ook niet verkeerd: een film over Connie Plank, de producer van nagenoeg alle legendarische krautrockalbums uit de jaren zeventig. Info: https://www.grauzonefestival.nl

Duisterder wordt het een dag later in TV Cloud 9 met Johnny Dowd. Dowd wordt dit jaar al weer 70. Ik ken ‘m vooral sinds een bijbaantje eind jaren negentig bij het Wageningse Munich Records, toen ik hele rekken vol mocht zetten met Johnny’s ceedeetjes. Dat maakte nieuwsgierig, maar Johnny Dowd laat zich niet makkelijk kennen. Hij beweegt op het raakvlak van Tom Waits, The Residents, Captain Beefheart en dan nog een flinke scheut americana en avant garde folk erdoor. Dit zal wel een alles of niets avond worden, gok ik. Melle de Boer, de voorman van Smutfish, doet ook mee, voor nog een stevig stuk country noir erdoor. Info: https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/johnny-dowd-melle-de-boer-10-02-2018/

Op 15 feb heeft dB’s weer een tof pakketje, deze keer gedrenkt in surf, garage, rock en fuzz, met Magnetix, FFOOSS en Dirty Mike & The Bastards. Info: https://web.dbstudio.nl/event/magenetix-fr-castle-face-records/?instance_id=272

Aan het eind van de maand komt dan Robyn Hitchcock naar TV, ooit zanger van The Soft Boys. Opvallend dat hij hier speelt, vorige keer was nog in dB’s dacht ik. Misschien heeft het te maken met John Smith, die ook meekomt, maar die ik niet ken. Hoe dan ook, zie https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/john-smith-robyn-hitchcock-27-02-2018/

In februari komt Circuit des Yeux tweemaal spelen, helaas niet in Utrecht, maar wel bij The Rest is Noise in het Muziekgebouw in Amsterdam (19/2) en in de Worm in Rotterdam op 17 feb. En dat is wel heel interessant, want weinig bands grijpen zo je aandacht als dit vehikel van Haley Fohr. Dat kan op verschillende manieren uitpakken. De voorlaatste plaat In Plain Speech is geniaal, de laatste plaat, Reaching for Indigo, ken ik niet eens maar is naar verluid nog beter. Een paar jaar geleden speelde ze op LGW en toen viel het me zwaar, maar als de druk op de agenda het toestaat moet dit zeker op herkansing. Circuit des Yeux is een van de spannendste bands van deze tijd.

Op 20 feb speelt neocult-sensatie Superorganism in de Amsterdamse Sugarfactory. Het eerste album moet nog komen, maar reken maar dat ze tegen die tijd niet meer in kleinere zalen spelen. Superorganism gaat als de brandweer met hun gekke, ongrijpbare en tegelijkertijd ultrahippe mix.

Ten slotte: de multiculturele eclectica van Khruangbin op 27/2 in Ekko was ook leuk geweest, maar die is al uitverkocht! En dat is maar goed ook, want dit is muziek om te koesteren.

U zult mij niet overal treffen, want de druk van het dagelijks leven wil de druk van het Darth Faber-bestaan nog wel eens fnuiken, maar ik doe mijn best dus vast tot ziens.

Het moet niet gekker worden: Tjebbe, Jonas en Ivar hebben vandaag zowaar de eerste prijs gewonnen van de filmwedstrijd van De Wilde Stad!! Dat leidde tot een enerverend dagje, vol media, kinderzenuwen en een enorme cheque. Zie hier verslag en een aantal foto’s en linkjes.

In deze huidige Tijd van de Mens is stadsnatuur misschien wel het belangrijkste ecosysteem dat er nog over is. In een beetje Nederlandse stad vinden we vossen, reigers, adders en vleermuizen. De biodiversiteit in de stad is naar verluid tegenwoordig al groter is dan op het agrarische platteland. Natuur in de stad is dan ook het thema van de binnenkort te verschijnen film De Wilde Stad, van de makers van prachtige natuurfilm De Nieuwe Wildernis. Zie http://www.dewildestad.nl/ voor meer info.

20180124_120317 (2)In de aanloop naar de première van die film is een wedstrijd uitgeschreven om op school een eigen film over natuur in de stad te maken. Op onze eigen Prinses Margrietschool is deze uitdaging opgepakt met een speciaal schoolproject, met als resultaat het volgende geweldige filmpje:  https://youtu.be/rKQNEDTxRmQ.  Coole vogels in het Julianapark, gefilmd door Tjebbe, Jonas en Ivar, met uitmuntend commentaar van Tjebbe en een muziekje van Nynke. Wie kijkt kan ook stemmen op zijn of haar favoriete vogel!

En verdomd! Het filmpje blijkt zowaar bij de beste drie te zijn gekozen door de jury van De Wilde Stad. En dan blijkt er ineens een mediabommetje af te gaan, want Hart van NL heeft bedacht dat het leuk is om de jonge filmmakers nog eens te filmen en te interviewen in het Julianapark. Ha! Geef ze eens ongelijk. Vanochtend dus een ochtend lekker gefilmd met Frank en Hans, supersympathieke filmmakers die na dit uurtje zo bevlogen zijn geraakt dat hun volgende project ook een grote natuurfilm wordt.

20180124_12012320180124_121409

Zie hier het heerlijk frisse filmpje van SBS, vandaag voor een paar honderdduizend mensen op de landelijke beeldbuis: https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2018/basisschoolleerlingen/. Voor de volledige HvNL-uitzending zie https://www.hartvannederland.nl/video/uitzendingen/2018/24-januari-2018-vroege-editie/ (vanaf 12.30), met nog wat extra beelden van de prijsuitreiking in Haarlem.

20180124_12254420180124_12285020180124_123118

Vervolgens met de filmmakers en een kleine delegatie in trein naar Haarlem, om te landen in de tot dolle kindertempel omgetoverde lokale Pathé. Bussenvol zijn er ook komen rijden vanuit Bloemendaal en Maasdijk, voor het kijken van alle kanshebbers, de prijsuitreiking en een exclusieve voorpremière van de grote film De Wilde Stad (die pas 1 maart in de bioscopen draait).

Een prijsuitreiking is natuurlijk geen prijsuitreiking als er geen subsidiërende bestuurder bij staat om met wat onbeholpen zinnen de filmpjes te introduceren. Het derde filmpje, van De Avonturijn uit Maasdijk, start niet goed in, waarna de weledele gedeputeerde maar overgaat tot de prijsuitreiking (want drukke agenda natuurlijk), maar gelukkig weten de mensen van De Wilde Stad dit euvel nog op te lossen.

Dat alles doet niks af aan de meer dan afgetekende overwinning van, jawel, onze helden van de Prinses Margrietschool te Zuilen!! Spotlights, applaus! Verbijstering, blinde trots en totaal geluk dringen om voorrang, het is nauwelijks te bevatten wat hier allemaal gebeurt! De heren Tjebbe, Jonas en Ivar, muzikaal begeleider Nynke en groupie Sam stuiteren alle kanten en ontvangen een cheque van 500 euri voor besteding aan vergroening van het schoolplein.

20180124_15454320180124_172345

Dat gaat niet ongemerkt voorbij, want ook Radio Noord-Holland en niemand minder dan het ongeëvenaarde Jeugdjournaal dringen voor een interview. Vaardig en volleerd worden alle media afgewerkt. En daarna wordt het pas echt feest, want dit alles wordt keihard gevierd met patat! Hieperdepiep hoera!

20180124_173559

Meer info over het schoolproject dat dit alles heeft losgemaakt vind je op http://tijprojecten.simpsite.nl/.

PS: Tjebbe vroeg zich af of hij nu bekende Nederlander zou zijn (en personeel in kon huren om zijn boterham te smeren). Nou, bijna. De dag na de uitzending werd hij door een oude dame in de bejaardenwoonkamer van het Vorstelijk Complex in de wang geknepen onder de legendarische woorden: “Zeg, ben jij niet dat knoapie fan de tillevisie?” Zo snel kan het gaan!