archiveren

Blogpost

Het mooiste festival van het jaar staat weer voor de deur: Le Guess Who, de parel van Utrecht. Na een paar weken inluisteren sta ik inmiddels op scherp, want dit wordt weer een prachtige editie. Bij deze een poging tot leidraad door het overvolle programma. Aanvullingen zijn welkom in de reacties onderaan. Met toelichting graag!

Eerst even het algehele overzicht. Le Guess Who 2019 begint op donderdag 7 nov en gaat door tot zondag 10 nov. Vier dagen voor een verbluffende onderdompeling in boundary-crossing music and culture, vol van diversiteit en verwondering. LGW is echter meer, want het nevenprogramma groeit steeds verder uit zijn voegen. Dit jaar hebben we het Lombokfestival (vrijdag; Lombok; gratis), Le Mini Who? (zondag; Carthesiusdriehoek; gratis); en Untitled (tentoonstellingen, film en performances her en der in de stad). Je kan ook nog naar de markt op het Neude (Le Bazarre) en brunchen bij authentieke Utrechters thuis (Le Feast). Je prijst je haast gelukkig dat de grootste platenbeurs van de wereld (Jaarbeurs) een weekend later is…

20181111_183928

Circuit des Yeux (2018)

Het hoofdprogramma van LGW kent dit jaar niet minder dan zes curatoren: Fatoumata Diawara, Iris van Herpen & Salvador Breed, Jenny Hval, Moon Duo, Patrick Higgins, en The Bug. En natuurlijk is er dan nog het hoofdprogramma, wat na bovenstaande haast leest als de restpost van alles wat óók nog het podium op moet. Deze overdadige rijkdom biedt ook zonder enige leidraad een onvergetelijke ontdekkingsreis. Maar voor wie echt niet zonder zijwieltjes durft te fietsen bij deze een beetje houvast van Darth Faber.

Wie dit heeft gelezen denkt ongetwijfeld nog steeds: dit is veel teveel, hier staan geen echte keuzes. Dat klopt. Het is onmogelijk om alleen al deze selectie te zien. Gelukkig is dat helemaal niet erg. Je ziet altijd meer niet dan wel op een festival. Bij LGW geldt bovendien dat er altijd, gepland of ongepland, iets tussen zit dat je nog jaren zal bijblijven. Hoe heerlijk is dat: een foute route is er niet.

DONDERDAG
Op donderdag is het onvermijdelijk om te beginnen met Caspar Brötzmann Massaker (Ronda, 20.15). Dit is een voortdurende variatie tussen ingehouden spanning en verpletterend geweld van haast ongecontroleerde noise. Ik heb deze verwoestende machine van de zoon van jazzlegende Peter Brötzmann één keer eerder gezien, half jaren negentig op Roskilde, en het zweet breekt me nog uit als ik er aan terug denk.

Het wordt donderdag sowieso wel een pittige avond, want we hebben ook nog Godflesh (Ronda, 22.00), zo mogelijk nog harder en bruter dan Brötzmann’s Massaker. Godflesh is het vehikel van industrial-legende Justin Broadrick, die als tiener ooit begon bij Napalm Death. Godflesh is to-taal compromisloos in volume, distortion en ontwrichting, en toch klinkt hier rauwe schoonheid. Probeer maar.

Als de oordoppen dan nog niet versleten zijn kun je Earth (Ronda, 23.40) niet overslaan. Dit zit in dezelfde schuit als Sun O))) en Sleep, in de zin van monolitische doom, minimale riffs en overweldigend volume. “Every note and every strike carries the weight of the world” zegt de site van LGW. Niet zozeer een band om te luisteren, maar om te ondergaan.

20171111_215947

Pharoah Sanders (2017)

Terug op het podium is Moor Mother, curator van vorig jaar, samen met Zonal (Ronda, 01.20). Zonal brengt voornoemde Justin Broadrick samen met Kevin Martin (The Bug), voor een industriële noise die wat gedoseerder, maar ook duisterder is dan dat van de afzonderlijke componenten. Moor Mother komt er voor deze gelegenheid bij voor nog wat verdere ontwrichting. Nazamba brengt hierin een flinke dosis Jamaicaanse dub. Dit belooft een heel bijzondere set te worden!

Een avond lang in de Ronda is dus al geen straf, maar er zijn genoeg sirenen om je toch nog naar buiten te lokken. Efterklang (Grote zaal, 23.00) uit Denemarken, bijvoorbeeld. Het is bij Efterklang wat mij betreft een dunne lijn tussen degelijk-saaie popmuziek en betoverende sprookjesarrangementen. Er is maar één manier om te ontdekken hoe het deze keer uitpakt.

Let ook op de twee uur lange ode aan Mita Subotic, een Servisch-Braziliaanse componist die onder pseudoniemen als Suba en Rex Illusivii in de jaren negentig een aantal experimenteel-electronische albums uitbracht, die je kan luisteren als de avant-garde van de hippe loungemuziek van destijds. Zijn laatste plaat São Paolo Confessions is bijkans geniaal en nog altijd cutting edge. Terwijl hij in 1999 een album van legende Bebel Gilberto produceerde vatte de studio vlam en kwam hij om het leven. Twintig jaar na dato brengt producer en dj Vladimir Ivkovic voor LGW een unieke en fascinerende ode aan deep listening van zijn muziek (Hertz, 21.30).

The Sweet Release of Death (Ekko, 00.15) brengt ons vanuit Rotterdam een soort van uptempo shoegaze, stijlvol gemarineerd in gitaarnoise en met een toefje onderkoelde humor. Oude Sonic Youth? Je kunt er ook een verknipte versie van Beak in horen. Laat op de avond hebben we dan nog BbyMurtha (Pandora, 1.30), voor fijne hiphop-oorwurmpjes met uitgekiende lyrics en een warm bad van beats. Vermoedelijk de wonderlijkste band van de avond wordt Los Siquicos Litoraleños (Ekko, 1.45), ‘brainmelting psychedelic pop’ in de vorm van een anarchistische performance. Denk aan een combinatie van Von Magnet en The Residents, maar vermoedelijk klopt daar dan weer niks van. Ongetwijfeld een alles-of-niks concert.

VRIJDAG
Vrijdag verspreidt LGW zich over heel Utrecht, dus nu gaat ook de logistieke uitdaging meetellen. Pomp de bandjes maar op. Bovendien is er belachelijk veel te doen. Deze avond brengt ons een paar oude helden. Zo is daar niemand minder dan Sonic Boom (De Helling, 21.40), psychgitaar-kosmonaut Pete Kember, eertijds de helft van het legendarische Spacemen 3 (de andere helft is Jason Pierce van Spiritualized). Staat al een tijdje op mijn verlanglijstje, maar is bij mijn weten ook al geruime tijd niet in de buurt geweest voor concerten. Zie hier een mooie kans!

Een ander held vanavond is Mark Lanegan, verhuld in het duo Not Waving & Dark Mark (Jacobikerk, 22.20). Dat wordt een interessante mix van donkere stem en minimale synths. Ik geloof niet dat de Jacobikerk in Wijk C al eerder locatie was voor LGW, dus dit is een mooie inwijding. En wat te denken van Deerhunter (Ronda, 20.25)? Drie jaar geleden speelden ze een vrij matige afsluiting van LGW, schurend van ongemak, maar ja, het is wel Deerhunter, dus een geniale set zit er ook wel in. De laatste plaat mag er in elk geval best wezen.

imag1673

Lonnie Holley (2016)

Wie meer energie nodig heeft zoekt zijn of haar heil bij Girl Band (Ronda, 00.20) en Lightning Bolt (Ronda, 02.00). Girl Band stond nog niet eens zo lang geleden gepland in de ACU (al ging dat niet door), drie jaar geleden tijdens LGW in De Helling (dat was naar verluid heel erg goed), en nu gaat deze knetterende postpunk dan het grootste podium van Utrecht afbreken. Ik ben benieuwd! Even later mag Lightning Bolt de resterende smeulende resten wegblazen. De titel van de laatste plaat, Sonic Citadel, geeft wel zo’n beetje een indicatie van wat je hier mag verwachten. Legendarisch zijn The Raincoats (Pandora, 21.20), radicaal rammelende punkpoëzie met een lange, rijke en bepaald niet rechtlijnige geschiedenis en stevige invloed in de grunge. De chicks van weleer zijn inmiddels rockende oma’s geworden. Geef ze een even legendarisch warm ontvangst.

De getrainde LGW-ganger zoekt wellicht nog wat verder de wereld af, naar randen van de vernieuwing. In editie 2017 was afrofuturisme één van de leidende thema’s en daarvan zien we ook nu weer een aantal vaandeldragers. Wonderbaarlijk genoeg is één van de meest interessante daarvan gesetteld in Luxemburg, of all places, maar de Kaapverdiaanse roots van Grupo Pilon (Ekko, 02.00) verloochenen zich niet. Dit is kuduro volgens het boekje, Analog Africa, een tijdloos vrolijke combinatie van synths en drums voor diep in de nacht. Duisterder is Slikback (Basis, 02.00), een Kenyaanse dj/producer die in Polen is beland en zich daar heeft gestort op een soort van abstracte dancehall/grime-combinatie. In korte tijd bracht hij een enorme hoeveelheid nummers uit, waarvan een kleine selectie net is verschenen op een uitstekende plaat.

In de meer experimentele hoek vinden we aan het begin van de avond Klavikon (Janskerk, 18.10), die met zijn geprepareerde piano in zijn aanpak wel doet denken aan Grandbrothers, maar meer klinkt als een jazzy/klassieke versie van Binkbeats. De vloek van een festival doet zich hier wel spreken, want dit is gelijk met TENGGER (Helling, 18.00), Koreaanse drone die nog het meest doet denken aan bands als Neu! en Cluster. Kiest u zelf maar. Spannend wordt met zekerheid ook King Midas Sound (Janskerk, 20.00), één van de curatoren, die muzikaal op het raakvlak zit van dreigende dub, gothic ambient en duistere, onderhuidse lyrics. De laatste plaat, Solitude, is kil en eenzaam, en toch ontzettend prachtig. Hoe dit live uitpakt weet ik niet, maar de Janskerk is op voorhand wel een goede setting. Een dik uitroepteken mag ook bij LOTTO (Hertz, 22.00), zéér minimalistische maar uiterst spannende postrock uit Polen, die qua esthetiek wel enigszins doet denken aan het summier gedoseerde maar o zo effectieve spel van The Necks (één van de beste LGW-optredens ooit).

Experimenteel is toch ook wel Mega Bog (Ekko, 19.30), die op eerste gehoor toegankelijke mooie liedjes lijkt te maken, maar daar voortdurend een vreemde, verwarrende twist aan geeft. bij Mega Bog is niets wat het lijkt, zo lijkt het. Vergeet later op de avond ook zeker niet Lafawndah (Cloud Nine, 00.15), een performance-zangeres in het door Iris van Herpen gecureerde programma, die zowel uiterlijk als met haar kosmopolitische sound nog het meest doet denken aan Sevdaliza. Dikke kring omheen zetten in het blokkenschema.

Voor een goede ruimtewandeling ga je naar Mythic Sunship (De Helling, 01.20). De naam zegt het al: fuzzy psychrock gemarineerd in kraut en stoner. Bewoont hetzelfde ruimteschip als Black Angels en Kikagaku Moyo. I like! Op zaterdag (Ekko, 00.45) spelen ze nogmaals, met een speciale performance met sitarspeler Ami Dang.

De meer bedachtzame versie hiervan is Prana Crafter (LE:EN, 22.35), gecureerd door Moon Duo, met iets van voodoo blues, gedrenkt in acid folk en kosmische drones. Een lijn die hier altijd doorheen weeft is de mix van DIY-utopie en jaren zeventig-progrock. Aan de wieg daarvan stond het Zweedse Träden (Helling, 19.40), robuuste veteranen met naar verluid live een zeer actieve publieksparticipatie. Ze gaan al decennialang mee, maar nog altijd past hier grote nieuwsgierigheid.

De afterparty deze vrijdag is bij WAS., met tot 7 uur in de ochtend (!) dj Donato Dozzy voor een lange set heerlijke techno. Eens kijken hoe groot het herstelvermogen van de LGW-ganger op leeftijd nog is, want hierna volgen nog twee lange dagen…

2015-11-21 19.54.51

Charlemagne Palestine (2015)

ZATERDAG
De zaterdag is traditioneel de drukste avond, met als gevolg daarvan de grootste kans op rijen voor de zalen. Bij LGW is dat niet hetzelfde als teleurstelling, maar veeleer een kans om iets anders te ontdekken. Niettemin, het festival is nagenoeg uitverkocht, dus als je echt iets wilt zien: wees er op tijd bij. En voor de rest: relativeer het strakke programma dat je in het blokkenschema hebt ingetekend en laat je vooral leiden naar onbekende diamantjes, want die zijn er ook vanavond weer ruimschoots.

Vanavond betreedt Ustad Saami het podium (Janskerk, 20.45), en dat wordt ongetwijfeld een legendarisch optreden. Ustad Saami is een Pakistaanse qawwali-zanger. Qawwali zou je kunnen kennen van Nusrat Fateh Ali Khan, de grootste naam in het genre, niet alleen vanwege de bijdrage aan veel westerse filmmuziek, maar ook voor de doorwerking in wat we tegenwoordig drone zouden noemen. Ustad Saami zit nog veel dichter bij de bron, met een stijl die khayál heet, een muzikale voorloper van de qawwali. Dit is muziek van ver voor de islam, met teksten in het oud-Perzisch of Sanskriet, in een muzikale taal van grote schoonheid en onmiskenbare eeuwigheid. Maar tegelijkertijd is hij ook volstrekt actueel, getuige ook de titel van de vorig jaar verschenen plaat God is not a terrorist. Saami is 75, speelt zelden buiten de traditionele compounds van Karachi, en het is dan ook van grote klasse dat Le Guess Who deze legende hier in Utrecht op het podium heeft. Als je dit jaar maar één optreden kan zien, ga dan naar Ustad Saami.

Vanavond ook Jenny Hval (Stadsschouwburg, 20.40) op het podium, één van de curatoren. Gek genoeg heb ik haar nog niet eerder live gezien, ook al was ze al een paar keer eerder op LGW. Ze staat iets buiten de route in de Stadsschouwburg geprogrammeerd, voor naar verluidt een multimedia-achtige uitvoering van de laatste plaat, The Practice of Love. Dat belooft wat!

Instant fascinatie krijg ik van Dough Hream Blunt (Pandora, 19.55). In de jaren tachtig bracht deze funky liedjessmid zijn liedjes vooral ten gehore in het verzorgingshuis waar hij werkte, niet wetend dat zijn stijl dertig jaar later voorloper zou blijken te zijn voor hippe artiesten als William Onyeabor en Ariel Pink. The Guardian schreef al eens een mooi artikel over hoe zo’n lost work dan weer herontdekt wordt. Los van de cult: de plaat My Name is Doug Hream Blunt is echt heerlijk geile funky R&B, onmiskenbaar eighties en tegelijk cutting edge modern.

2014-11-23 23.00.13

Selda (2015)

Ook meer dan een beetje fascinerend is DJINN (Hertz, 23.30), een alliantie van (de Zweedse versie van) Goat en Hills. Nu zijn die afzonderlijk al geweldig goed, als dat samenkomt wordt het een wonderlijk experimentele ontdekkingstocht, vol avant-garde psychjazz, concert en theater tegelijk. Hoge verwachtingen zijn er ook voor YIN YIN (De Helling, 22.45), een als een Thaise psychfunk klinkende band uit Maastricht. Net zo makkelijk schurend langs spacerock als disco, met inspiraties uit afrobeat en oosterse funk, grenzeloos zoals LGW bedoeld is.

Xylouris White (Cloud Nine, 23.50) is een samenwerking tussen de Griekse muzikant Giorgios Xylouris en Jim White, eertijds drummer van The Dirty Three. Ik zag ze eerder als voorprogramma van Godspeed You! Black Emperor, als een interessante mix van saz, contrabas en losse drum. Voor wie de Acid Mothers Temple (Nijverheid, 00.00) nog niet kent: verplichte kost! De Acid Mothers Temple, in de incarnatie van de The Melting Paraiso UFO, is een Japanse psychmachine zonder weerga, een krautkanon tot aan de rand van het universum, en dan moet je zelf maar zien hoe je weer terug komt. Jaarlijks op bezoek in dB’s (zie hier, hier en hier), ditmaal neergezet in De Nijverheid. Bij beluistering vooraf word ik ook gegrepen door Scattered Purgatory (Kikker, 22.20), een naam als een vagevuur, bij voorkeur geschreven in de Chinese karakters 破地獄. Dat ren we ook wel terug bij deze Taiwanese band: haast harmonieuze, meditatieve drones, af en toe doortrokken van harde deconstructies. Dit wordt vermoedelijk geen gemakkelijke performance, maar waarschijnlijk wel eentje die je onthoudt.

Een heel andere richting ga je op met Gyedu-Blay Ambolley & his Sekondi Band (De Helling, 20.30), voor straffe bak afrobeat uit Ghana. Funk, soul, jazz, roept u maar, dit wordt hoe dan ook een feestje! Ook uit Ghana zijn de FOKN Boys (LE:EN, 21.45), voor een wat actuelere sound, die ze zelf omschrijven als gospel porn rap. Op een onderlaag van diepe bas leggen ze cheeky politieke teksten over grote sociale thema’s en maatschappelijke betrokkenheid, vermoedelijk gebracht in performance waar je niet aan ontsnapt. Eerder al in Nederland te zien op Welcome to the Village. Een duisterder variant op sociaal bevlogen storytelling komt van The Bug, Flowdan & Manga Saint Hilare (Ronda, 22.35), die je met razendrappe raps en harde, kale dub-beats en ziedende noise bij de strot grijpen. Dit kan zo maar een hoogtepunt van de dag worden.

De meeste Nederlanders zouden graag het WK-voetbal 1990 vergeten, toen Oranje nul wedstrijden won en de sfeer overschaduwd was door de bedenkelijke haptonomie van Ted Troost, door zeikende spelers en de uitschakeling door West-Duitsland (met bespugen van Völler en rood voor Rijkaard). Leuk was anders, maar verdomd nog aan toe, alles komt weer terug met de band die er niet voor terugdeinst om zichzelf Italia 90 te noemen (dB’s, 21.20). Laat je door je herinneringen aan het toernooi niet weerhouden van deze gitaarnoise in de school van Wire en Gang of Four, maar dan steviger. Dit wordt compromisloos, als een vette fluim in je haar.

Moon Duo (Ronda, 20.45) is één van de curatoren van het festival en dat is niet gek, want dit is wel één van de grote namen in de hedendaagse kosmische kraut/psychedelica. Eindeloze hypnose, lange grooves, repeterende riffs. Dit wordt heel erg lekker.

Er is geen band die zo LGW klinkt als Deerhoof (Ronda, 18.40), met zijn overstuurde gekte, hoppelepee euforie en waanzinnige drums. Ze spelen lekker vroeg, ideale band om er in te komen vanavond. Ze spelen Friend opportunity, een inmiddels 12 jaar oud album, samen met Tigue, een aanvullende percussionist. Daar zit dan ook mijn bedenking, want die overbodige trend om oude albums integraal te spelen mag van mij wel bij het vuil. Deerhoof is spannender als ze experimenteren met nieuw werk, maar de lat ligt waarschijnlijk hoog genoeg om hier toch een lekker optreden van te maken.

Ten slotte, voor een mooi en spannend rustpunt op de avond zou ik naar Olga Pashenko gaan (Hertz, 19.30), virtuoos pianiste en vertolker van werken van Beethoven, maar vanavond live spelend bij de film Der Golem, een Duitse horrorklassieker uit 1920 (er is ook een nog oudere versie, uit 1915).

imag2595

Phurpa (2016)

ZONDAG
Uitslapen… Ha ha, vergeet het maar! Al op het middaguur kunnen we weer aantreden bij Le Mini Who, dit jaar in het Carthesiusgebied, voor mooie bands als The Germans en de lieflijke La Loye, en voor wie al goed wakker is een actietraining van Extinction Rebellion. Het hoofdfestival vangt in de loop van de middag aan, met acts in Ekko, De Kikker en BAK, maar eerlijk gezegd kan ik hier nog niet heel goed mijn weg in vinden. Lekker cruisen bij Le Mini Who is ook niet verkeerd.

Richting de avond komen we dan aan bij Nivhek (Grote Zaal, 17.30), net als Grouper een alterego van Liz Harris. Deze incarnatie klinkt zo mogelijk nog ijler en afstandelijker, maar net zo goed sfeervol en fragiel. Ben benieuwd of dit de Grote Zaal kan vullen, maar misschien is het daar ook precies goed. Zeker checken. Zal voor veel mensen wel aansluiten bij Cate le Bon (Ronda, 20.35), folky zangeres met gekke gitaarloopjes, al kan ik zelf bij haar muziek mijn draai nooit zo goed vinden. Al is dat ook wel weer een goede reden om wél te gaan kijken, natuurlijk.

Nieuwsgierig word ik van Tropical Fuck Storm (Pandora, 21.40), een suffe bandnaam voor een muzikaal wel lekker collectief, met synths als een bloemenweide en een héél fijne flow met bedrieglijk pittige teksten.

Afsluiter dit jaar is Föllakzoid (Pandora, 23.40), de Chileense krautrockmachine die al een paar keer eerder op het festival stond. De laatste plaat, I, is veel minder dan de voorgangers gedrenkt in het kosmische voorbeeld van Can, en veel meer vrije composities, techno haast, die de hele nacht door zou kunnen gaan. Kijk er niet van op als je hier bij het ochtendgloren nog staat.

En ten slotte: de hoofdact van elk festival is natuurlijk The Ex (Pandora, 19.30), de beste band van Nederland ooit, zowel muzikaal als qua mindset een voorbeeld en inspiratie voor heel het festival. Ik heb de set van de laatste plaat inmiddels wel een keer of tien gezien (zie bijv. hier en hier), en het blijft een denderende belevenis, elke keer weer.

Succes met de routekaart door het festival. Wanhoop niet, ook zonder routekaart vind je je weg wel. Aanvullende tips? Dat kan in de reacties hieronder. Graag met toelichting, want dan heeft iedereen er wat aan. Tot snel in Utrecht!!

LGW

Yonathan Gat & The Eastern Medicine Singers (2018). Staat Darth Faber daar nou op de achtergrond een foto te maken?!

Komend weekend viert Utrecht en heel de wereld weer het Le Guess Who?-festival, het mooiste muziekfestijn dat er bestaat. Darth Faber is er al jaren bij, zo ook natuurlijk deze 12e editie. Een goede verkenning van het programma is wel nodig dit jaar, want het programma is in eerste instantie niet makkelijk te doorgronden. Daarom bij deze een traditionele vooruitblik.

Een vooruitblik omvat natuurlijk een lijst van namen – zie hieronder – maar het is ook gebaat bij een soort van houvast. Wat kan dat zijn? Het kan best zijn dat anderen dit anders zien, maar volgens mij biedt LGW drie belangrijke ontwikkelingen dit jaar. Ten eerste blijft LGW zich verbreden buiten het keurslijf van een regulier concert. Deze ontwikkeling zien we al jaren, denk aan de 24h-drone fest (2014), de meervoudige curatoren, evenementen als de Ashram Singers (2017). Dit jaar breidt zich dat verder uit met ‘Untitled’, een programma met ‘andere artistieke expressies van de festivalartiesten’, inclusief installaties van Saâdane Arif en van Alma Heikkilä, een (aanvankelijk wat assertiever bedoeld) programma over future feminism, films in ’t Hoogt, een discussiemiddag over counter culture, een tour met Lonnie Holley door de stad, en tentoonstellingen en meer in Kapitaal. Daarnaast zijn er natuurlijk weer vele wonderlijke en spannende combinaties van artiesten met elkaar, met orkesten of met andere media. Muziek staat altijd centraal op LGW, maar de context wordt steeds breder.

Ten tweede zien we ook dat LGW dit jaar voortborduurt op iets wat je nu-futurisme zou kunnen noemen, de nieuwe futuristische stijlmixen waarvan we vorig jaar al een en ander zagen met bijvoorbeeld Shabazz Palaces: muziek als verhaal, als reis naar de toekomst. Het is de revitalisering van oude genres als jazz en dance, maar ongetwijfeld ook van vele andere, binnenkort als zodanig onherkenbare genres. LGW is radicaal progressief.

Ten derde zien we ook de vorm wat verschuiven. In 2014 was LGW het eerste festival dat een totaal-invulling gaf aan het nieuwe TivoliVredenburg. Die editie liet zien wat er allemaal kon met het gebouw, dat meer bleek te zijn dan een verzameling zalen en een kille ruimte daar tussen. Podia buiten dit complex raakten echter wat verweesd, en LGW trekt zich dat sindsdien serieus aan. Ook dit jaar zijn er weer nieuwe en vaak nog onbekende podia, zoals Poema, Basis en Was. LGW adopteert nadrukkelijk het Lombokfestival op zaterdag, etc. Het festival bloeit in heel de stad.

En wat ik zelf, als bezoeker, ook heel leuk vind is de grote betrokkenheid: LGW bespreekt vooraf het programma, je kunt vriend van het festival worden, je komt de artiesten, organisatoren en iedereen overal tegen. Dat geeft een goede sfeer van gedeelde nieuwgierigheid, in plaats van een programma dat vanuit een organisator wordt gezonden aan de dankbare meute. Ik heb ooit op Noorderslag wel eens een gesprekje met een bobo gevoerd, die vroeg: “en waar ben jij van?”, dus ik zei “heu, de bezoeker denk ik”. Dat bleek een totaal overwacht antwoord, die stond helemaal niet op zijn lijstje met stakeholders. Bij LGW is men tenminste blij met iedereen die er is.

Tot zover de beschouwing en de analyse. Hartstikke mooi natuurlijk, maar we willen namen lezen, tips horen en richting krijgen. Bij deze, per dag maar verder in volstrekt willekeurige volgorde en met alleen de subjectieve en niet meer te traceren criteria van Darth Faber zelve. Wat willen we zien?

Donderdag is de meest transparante dag voor mij, met sowieso Colin Stetson, de baritonsaxgod die al vaker in Utrecht en bij LGW was maar die ik elke keer nog miste. Dat gaat dit jaar niet weer gebeuren! Om 20.00 in de Janskerk.

Dat is dan tegelijk met Lonnie Holley, die twee jaar terug een paradijsvogelijke set gaf waar je blij van wordt, maar die ook je waarneming scherpt. Lonnie is echt een bijzondere ervaring, zeer aan te raden.

Veelbelovend op donderdag is Seefeel, die een uitvoering geven van Quique. Wat zegt u? Seefeel is misschien niet bij iedereen bekend, maar met dit album stonden ze wel aan de wieg van de experimentele postrock, lang voordat het genre groot werd (en stierf, zoals Jeanette Leech betoogt in Fearless). Seefeel meet zich met namen als Boards of Canada, Autechre en Future Sound of London. Geen idee hoe het live is, maar de plaat is zeer de moeite en deze uitvoering zal eenmalig zijn.

Ik ben heel benieuwd naar BCUC, de Bantu Continua Uhuru Consciousness, een activistisch collectief uit Zuid Afrika, een krachtige fusion met een flinke stoot afro-psychedelica. Zeker zo activistisch is ook Faka, een multimediale performance voor black queer culture, met een onderlegger van retestrakke ritmes, een soort Afrikaanse house die gqom wordt genoemd.

Op de vrijdag ben ik wat onbestemd. Ik voel voor de duistere drone van Blanck Mass, al hou ik dat uiteindelijk nooit heel erg lang vol. The Breeders kan alleen maar slecht zijn, al blijft Kim Deal de Dieuwertje Blok van de rock. Heel tof is wel weer King Champion Sounds, het collectief rond multiman Ajay Saggar en voormalig Ex-zanger Jos (G.W. Sok). Garantie van een mooi chaotisch gestructureerde set! Komende vrijdag presenteert de band in Ekko de nieuwe plaat, en de eerste nummers die ik hoorde zijn bijzonder veelbelovend! Psychic Ills is ook zeker de moeite waard, band met een hoog Spiritualized-gehalte. Tussendoor is Escape-Ism wellicht interessant, met hun vervreemde deconstructie & reconstructie van rock. Ver in de nacht kunnen we nog lekker doorblazen met de hektiek van Bo Ningen en de verwoestende smeerlapperij van Pigs (x7). Maar per saldo is deze avond toch vooral een avond van ontdekkingen, hoop ik.

De zaterdag biedt ook weer een prachtig programma, waar we direct na Le Mini Who in kunnen glijden. Ik ben heel benieuwd naar Saul Williams & King Britt, noise poetry en hiphop futurism, zoals LGW het zelf zegt. Alsof Blackalicious aanschuift bij Digable Planets, zoiets. Verder kunnen we een mooi rondje space/fuzz/kraut maken vanavond, met Vive le Void, Kakagaku Moyo en het ultiem bevreemdende Orchestra of Spheres. Ik ga zeker ook even kijken bij Alabaster de Plume, een jazzy nieuwe loot aan de oude stam van poetry folk. En de saxofoongestuurde jazzpunk van Sons of Kemet XL sla ik ook niet over, al is het maar vanwege de aangekondigde vier drummers. Neneh Cherry heb ik een paar decennia gemist, maar ze heeft genoeg krediet om vanavond een hoop nieuwsgierigen naar de grote zaal te trekken.

Op zondag is een mooi hoogtepunt met Circuit des Yeux. Ik zag Haley Fohr eerder dit jaar een indrukwekkende set spelen met haar eigen band, dat gaat ze nu nog eens doen met het Nederlands Kamerorkest. Dat belooft wat, want Reaching for Indigo is één van de beste albums van de laatste jaren.

Dan zijn er nog de oude bekenden Mudhoney, echt waar! Mudhoney is voor eeuwig de band waar Nirvana de grunge van leerde, zelf ploeterden ze decennnialang door als subculturele iconen, en zowaar verscheen dit jaar een geweldige nieuwe plaat, Digital Garbage. Fuzz, grunge en garage uit de oude doos, maar volledig op de hielen van de tijdgeest van nu. Suck you dry!

Sowieso wel leuk om een tijdje in het Werkspoorkwartier te blijven, want de middag begint al om 11.30 (!) met Endless Boogie in dB’s, Tsjechische psychedelische kraut van Please the Trees in Was, even doorstomen met hardcore van Hot Snakes, en daarna dan Mudhoney. En dat alles voor uw diner, ongetwijfeld van Rammenas in dB’s.

Ik noteer voor vanavond ook The Scorpios, psychedelica uit Sudan, jawel, maar vermoedelijk gefinetuned in Londen, waar ze al decennialang residentie hebben. Kan spannende oldschool zijn, maar met de valkuil van een band als Os Mutantes, wat bij een eerdere LGW-editie gewoon flauwe revival bleek te zijn.

En dan sluit ik vermoedelijk af met The Comet is Coming, die ik al lang heel graag eens wil zien en die hier vanavond afrobeat, jazz en punk gaan combineren tot een ongetwijfeld onnavolgbaar stukje intergalactica. Moet je zien!

Tot zover. Bovenstaande is maar een ruwe impressie, een handreiking voor wie dat wil, maar vast ook punten om te vermijden. En zo maakt iedereen zijn of haar eigen programma. Let’s go, in the weird world of Le Guess Who?!

 

 

 

rockconcert
Darth Faber is door allerhande drukte de laatste en ook de komende maanden wat minder actief, maar het blijft wel van belang om goede geheimen te ontsluiten en mooie dingen te delen. Daarom bij deze weer eens een overzichtje van mooie dingen in Utrecht, de komende tijd.

Selda  – 25 sept in TV.
Even opfrissen: Selda speelde tijdens LGW2014 de sterren van de hemel, de pannen van het dak en de tranen in de ogen. Dit was zo’n uiterst zeldzame avond waar alles samenkwam, of zoals ze zelf zegt: I had many many gigs in Europe before, and I don’t know why but about the performance at Le Guess Who? I felt different and happier than before.” Dat is een understatement van jewelste. Darth Faber heeft al veel gezien, maar zelden zo indrukwekkend als Selda. Zonder overdrijven een van de beste concerten ooit, zie . En binnenkort is ze dus terug, nog wel tijdens het sowieso al niet misselijke Internationale Literatuur Festival Utrecht. Wie niet gaat is een dief van zijn eigen culturele vorming. Kaartjes etc vind je hier: https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/selda-bagcan-boom-pam-25-09-2018/

Hallo Venray  – 29 sept in dBs.
Was een ijdje vergeten, maar inmiddels weer full on en live echt heel, heel erg goed. Mag je niet missen in een zaal als dBs. Voorprogramma Nouveau Vélo mag er ook zijn. In deze zelfde combi was het vorig jaar al erg goed in Ekko, maar nog een jaar eerder, in dBs, was het hemels. Echt een avond om niet te missen. Voor info zie https://web.dbstudio.nl/event/hallo-venray/?instance_id=417

Een heel belangrijke uitzondering op het Utrechtse programma wil ik je ook nog wel meegeven: op 30 sept is het Ex festival, in het kader van 50 jaar Paradiso en 39 jaar The Ex, maar voordat iemand hier denkt in termen van retro of nostalgie: niks daarvan!! The Ex is nog steeds in de voorhoede van de meest urgente, meest dwingende en absoluut allerbeste bands die je kunt zien. Zeer vereerd dat ik ze op mijn eigen festival had, zie hier, maar daarna is de laatste plaat uitgekomen, misschien wel de beste in al die jaren. Ook live wordt het alleen maar beter, zie hier en hier. Tussendoor speelden ze Ekko ook al eens naar de vaantjes. En alsof dat nog niet genoeg reden is: het Ex festival ontvangt nog 20 (twintig!) andere bands. Vrienden van de band, die kelder, bovenzaal en hoofdpodium van Paradiso zullen vullen. Voor info, programma en tickets zie https://www.paradiso.nl/en/program/the-ex-festival-50-jaar-paradiso/46149/. Zondagavond tot diep in de nacht, hè. Iemand nog een place to stay daar in Amsterdam?

Als je van slepende trage sludgemetal houdt dan moet je naar Eagle Twin, 4 okt in dBs. Zwaar, maar met melodie, en inmiddels wel een grote band in wording. Zit niet voor niks bij Southern Lord label, de standaard op dit gebied. Zie https://web.dbstudio.nl/event/eagle-twin-usa-southern-lord-sons-node/?instance_id=439

Voor wie van postrock/metal houdt: op 3 okt in De Helling Alcest (uit Frankrijk( en op 7 okt Mono (uit Japan). Beide heel erg goed en helemaal of grotendeels instrumentaal, tegen de atmosferische ambient aan. Muziek om je mee op reis te nemen. Alcest heb ik niet eerder gezien, maar Mono wel, zie .
Voor Alcest zie https://www.dehelling.nl/agenda/19238/alcest-performing-kodama
Voor Mono zie https://www.dehelling.nl/agenda/19235/mono

Die Nerven – 18 okt, Ekko
Pittige Duitse noise, dus Achtung. Postpunk, nihilisme, en dan nog behoorlijk bij de tijd ook. Intensiteit is een understatement. Info zie https://ekko.nl/productie/die-nerven.

Nordmann – 20 okt, Ekko
Nordmann ken ik niet zo, maar alles aan deze band maakt nieuwsgierig: Gent, jazzrock, tussen soundscapes en noise. En luister maar eens: bijzonder goed, zo hoorde ik eerder trouwens ook al van betrouwbare bron over hun concert dit voorjaar op Tweetakt. Ontdekken? zie https://ekko.nl/productie/nordmann. (overigens is tegelijkertijd Amenra ergens in Leiden, dus hier botsen nog wel wat preferenties).

Broeder Dieleman – 25 okt, Ekko
Wat moet Darth Faber nog zeggen over Broeder Dieleman?! Zeeuwse troubadour, verhalen in folk met wat elektro erdoor. Niet alleen bijzonder goed, maar vooral ontwapenend sympathiek. Lees maar hier, en hier, en hier, en vooral hier. En dat is nog niet alles, want sinds deze week is de nieuwe plaat Komma uit, een nieuw meesterwerkje, voorbouwend op Uut de Bron, geïnspireerd door de Zeeuws-vlaamse kreken, en een ode aan lokaal pastoraal kunstenaar Omer Giellet. Kortom: zorg maar dat je er bij bent. Zie https://ekko.nl/productie/broeder-dieleman-4

Acid Mothers Temple – 1 nov, dBs
Ja ja ja, the spaceship uit Japan!! AMT is space, doom, krautrock en psychedelisch tegelijk, altijd anders, en vooral altijd reuzestrak en bizar goed. Ze komen elk jaar op hun favoriete podium. Voor de fijnproever, en dat is eigenlijk raar, want echt altijd legendarisch goed. Zie bijv. deze: https://darthfaber.wordpress.com/2016/10/30/acid-mothers-temple/. Je bent wel gewaarschuwd: iedereen die Acid Mothers Temple ooit heeft gezien gaat daarna altijd weer. Info en kaartjes: https://web.dbstudio.nl/event/acid-mothers-temple-jp/?instance_id=423

En o ja, op 11 okt is de Popronde, overal in Utrecht. Kan je mooie dingen ontdekken, zie https://www.popronde.nl/steden/utrecht.

So far voor nu. Ben vast veel vergeten, maar laat je niet beperken en zoek vooral verder. En geef goede tips ook door, hieronder kun je reageren.

Beste mensen, even een korte dienstmededeling. Darth Faber zit even in een enorm drukke periode (waarover t.z.t. meer). Dat betekent dat in de komende tijd even geen stukjes verschijnen. Dit wil niet zeggen dat ik concerten oversla. Afgelopen week The Ex en Sleep, komende tijd Kamasi Washington, Pere Ubu en Messer Chups. We zien elkaar, maar voorlopig vooral als bezoekers onder elkaar. Tot gauw!

DF

Darth Faber pakt de agenda er weer bij, en dan zien we in april een drukke maand opdoemen! Wat moeten we zoal in de gaten houden? Een kleine greep in en rond Utrecht:

DB’s trapt op 1 april af met Fools Day Fest, vier bands ‘op het snijvlak van analoge dans en elektronische swing’. Blind Butcher zit tussen postpunk en Neue Deutsche Welle, Staatseinde is Utrechtse electro, The Incredible Stacks is ‘analoge garage swing’ (whatever that may be), en BoterBoter is voor de elektronische swing. Feest dus op paaszondag, vanaf 16u. Geen probleem, want eten kan tegenwoordig ook, met de koks van Ramenas. En er is nieuw bier.

Maar we kunnen de dag ook doorbrengen bij Acu, want die brengt een middag vol gitaar-drone, met oa The Star PillowThisquietarmy en Aidan Baker. In samenwerking met Strowis gebracht. Het is geen marathon-drone, maar een reeks optredens, met tussendoor voor de liefhebber nog paaseitjes-brunch ook. Dat klinkt gemoedelijk, maar dit wordt een spannende en verrassende middag.

Sleaford Mods komen in de Pandora hun ding doen, waarvan ik me nog altijd afvraag of het de ware punk van nu is of een geweldige gimmick. Check het zelf op 5 april.

Op 8 april is de stijf uitverkochte terugkeershow van Johan in De Helling. Dat wordt het begin van een toertje, meen ik, want is een try-out voor de vernieuwing. Ik ben niet zo’n Johan-volger, maar kan me wel voorstellen dat dit een mooie avond gaat worden. Leuk is dat gitarist Robin Berlijn nu meespeelt. Dertig jaar geleden bracht hij (een jaar of 17 toen nog maar) ook al eens flinke verfrissing in The Fatal Flowers. Misschien wel de beste gitarist van Nederland.

Op 11 april treffen we in de Acu Nouveau Veló, de Helmonders die langzaam bewegen van psychrock naar meer melodieuze nummers. Deze band verdient een veel groter podium, maar de Acu is natuurlijk ook wel weer lekker knus.

De oude knakkers Claw Boys Claw doen na een paar jaar rust weer een rondje. Er is een nieuw album verschenen, met de eigenaardige titel It’s not me, the horse is not me (part 1). Daar past een traditionele clubtour bij. De Pandora is op 12 april stijf uitverkocht en dat is terecht, want iedereen weet dat Peter te Bos cs. altijd net even wat meer bieden dan al die kutbandjes van tegenwoordig.

Op 13 april spelen The Deep Dark Woods in Cloud Nine. Dat is mooie stemmige alt-country. Ik zag dat een paar jaar geleden al eens in het bos bij Into the Great Wide Open. Bijzondere ervaring was dat. Binnenkort dus in onze cultuurtempel. Diezelfde avond speelt overigens The Selecter in de grote Ronda. Kun je ook doen. Dit is wel een mooi avondje classic ska, want daarnaast speelt ook The Beat, iets minder bekend maar zeker niet minder leuk (.

Het heeft even geduurd, maar op 14 april komt dan eindelijk Iguana Death Cult naar dB’s. Vuige sludge garage van de bovenste plank, bovendien sensationele live-band. Dit is een band die in staat geacht moet worden het hele CAB-gebouw af te breken, dus daar kun je maar beter bij zijn.

Interessant is Minami Deutsch, op 15 april in Ekko. Als Japanners met Duitse krautrock aan de haal gaan ontstaan er doorgaans mooie dingen, denk vooral aan Acid Mothers Temple. Minami Deutsch heb ik nooit gezien (en het gaat deze maand helaas ook niet gebeuren), maar als ik u was zou ik hier toch zeker bij willen zijn.

Ook niet te missen is Amusement Parks on Fire, ooit de belofte van de Engelse underground, met (natuurlijk) de daarbij horende referenties aan My Bloody Valentine e.d. Het was een paar jaar stil, maar er is weer een plaat, vol van noise en shoegaze. Op 20 april in ons eigen dB’s. Dit wordt zeer de moeite waard

Op 21 april vieren we Record Store Day, inmiddels verworden tot een verschrikkelijk commercieel gebeuren, maar wel met overal bandjes en niet in het minst een soort van afterparty in de Ekko. Daar spelen dan in elk geval Madensuyu en Charlie & The Lesbians. Madensuyu kennen we als overdonderende machine van slechts drum en gitaar, maar nieuwe plaat Currents is veel atmosferischer, met zowaar nummers zonder drum. Ben heel benieuwd wat dat live betekent. Verder wordt het een heus festival, want ook Aestrid speelt, nog zo’n band die ik veel te vaak heb gemist, ondanks de fraaie lange nummers, gedrenkt in postrock.

Diezelfde dag biedt dBs een heus festival, Melonfest, met oa Robbing Banks en Indian Askin. En Kees van Hondt zou ook maar zo eens langs kunnen komen. Op het snijvlak van garage en levenslied. Feest vanaf ’s middags, zij het met 22,50 wel enigszins aan de prijs.

Op 23 april speelt Protomartyr in de Melkweg. Ik slaag er al jaren in om ze live te missen (zal nu waarschijnlijk ook weer gebeuren), maar laat je niet weerhouden. Het album Relatives in descent is gemakkelijk één van de beste van vorig jaar en live is Protomartyr een sensatie.

We kunnen april afronden met een stevige pot sludge/doom/stoner door Bison, band met toepasselijk naam uit Canada. Vrolijk word je er niet van, zeker niet als je bedenkt dat voorprogramma LLNN als ‘post-apocalyptic’ wordt omschreven, maar dit zijn doorgaans wel de bands die (bij mij tenminste) de gedachten verzetten en helpen voor wat muzikale diepgang. Op 29 april in dBs.

Hier moet u het voor nu maar even mee doen. Aanvullende suggesties zijn natuurlijk altijd welkom. Er valt altijd meer te beleven dan dat ik bij kan houden.

Maart wordt een hele drukke maand met een flink aantal zeer veelbelovende concerten. Hier en daar wringt het soms zelfs, als op dezelfde dagen meerdere bands om je aandacht vragen. Hoe vind je hier in vredesnaam je weg in? Darth Faber biedt uitkomst met de tips voor de komende maand.

Op 7 maart speelt Naive Set in Acu. Enorm leuke band, op het dunne randje van lijzig en catchy, supermelodieus met een minimum aan akkoorden. Pure gitaarband die zijn publiek met een grote glimlach inpakt met een strik erom.

Vrijdag 9 maart een killerset met De Kift én Meindert Talma in de Rotterdamse Worm. Het wordt een hele uitdaging om de hele Kift daar op het podium te passen, maar vorig jaar is het ook gelukt in dBs. Meindert Talma is druk on tour met de soundtrack van het prachtige tweede deel van zijn autobiografie, ‘Je denkt dat het komt’. Tijdloos document van de Knausgard van de Fryske Wâlden. En dat alles voor een prijs waar de subsidie van afdruipt, dus dit kan je niet laten liggen.

En toch ga ik dit missen, want diezelfde avond speelt ook Anna von Hausswolff in Ekko. Enerzijds speelde mij daar parten dat ik voor bovenstaande een verkeerde datum in de agenda had staan, anderzijds wil ik Anna toch ook eindelijk wel eens aan het werk zien. Eerdere pogingen op Eurosonic en LGW strandden tot soms voor de deur, maar nu gaat het echt gebeuren. Anna von Hausswolff is dreigend en nogal gothic, ze zingt prachtig en schuwt het orgel niet. Ik ben zeer benieuwd.

Een dag later, op 10 maart, kunnen we weer naar Ekko, voor Gruppo di Pawlowski. Experimenteel en feestelijk tegelijk, deze band met roots in dEUS en de Evil Superstars. Die laatste band maakte anderhalf jaar geleden nog indruk op LGW en als dezelfde bevlogenheid vanavond weer op het podium staat dan kan de geniale gekte zomaar ontsnappen.

Op zondagmiddag 18 maart komt Meindert Talma naar dBs, ter vervanging van een eerdere poging in Ekko op culturele zondag. Ik stond toen al met de hele familie Darth in de startblokken,  maar toen brak er brand uit en ging de tent voortijdig dicht. En ook nu rust er geen zegen op, want deze show moet ik wegens andere verplichtingen ook weer overslaan. Dat laat natuurlijk onverlet dat ieder ander met hart voor Neêrlands onbekendste popster als de sodemieter moet maken dat hij/zij hier bij is, want zoals Meindert is er geen één.

Ik kijk heel erg uit naar Flying Horseman op 24 maart, wederom in Ekko. Flying Horseman is een Vlaamse band uit de hoek van Dans Dans en Kiss the Anus of a Black Cat. Prachtige darkfolk, maar wel heel transparant en uiterst muzikaal. Ik moet nog even wennen aan de laatste plaat, maar ik sluit niet uit dat dat een groeibriljant is. Zeer intrigerende band die je eigenlijk niet mag missen.

Diezelfde avond/nacht is in TivoliVredenburg het ultra-urgente CATCH 2018 festival. Ik ben niet mans genoeg om hier mijn weg in te vinden, maar The Daily Indie wel, met een mooi overzicht aan tips voor de beste beats en de fijnste future soul.

Om de maand niet al te vrolijk af te sluiten is er op 28 maart een gitzwarte blackmetal avond waar je u tegen zegt in dB’s. Drie bands staan paraat om je hart in Satan’s krochten tot smerige rot te blakeren. Inferno uit Tsjechië speelt al dik twintig jaar de fundamenten van menig zaal aan flarden, het Zweedse IXXI is smerig en donker, The Stone uit Servië is zelfs in blackmetal-termen serieuze underground. Dit is een avond voor wie durft. Come prepared.

En wie hebben we daar? Na een tijdje relatieve rust komen de vrolijke Afterpartees op 30 maart Ekko onveilig maken, danwel verbouwen tot een energieke feestschuur voor punkpop-fans. Soms ogenschijnlijk wat melig, maar zó catchy en energiek dat het oprecht leuk is.

Laat je niet beperken door dit overzicht, want tussen al deze mooie dingen zitten nog meer juweeltjes, waaronder: zware garagerock met The Pack A.D. op 10 maart in dB’s, een IJslandse avond op 11 maart in Ekko, diezelfde avond ook oldschool metal met het nog steeds niet versleten Sepultura in TV én vrolijke nederpopliedjes met Clean Pete in De Helling. Het kan deze maand echt niet op, met ook nog een 70s psychedelic heavy rock avond met Spell op 12 maart in dB’s, voodoo country noir met The Dead Brothers op 24 maart in dB’s. En voor de prijs van een volwaardig Pink Floyd concert kun je op 9 maart ook nog naar The Australian Pink Floyd in ons cultuurpaleis. Tribute voor een band die altijd al licht en geluid voor de bandleden stelde.

Groot nieuws, ten slotte, is de presentatie van 27 Passports, de nieuwe plaat van The Ex op 30 maart in SEMAI, een Ethiopisch restaurant in Amsterdam Noord. Waarom ook niet? No reservation, tickets at the door, please come early zegt de aankondiging en dan weet je dat het moet.

 

 

Ik heb eerder aangekondigd maandelijks met tips voor toffe concerten te komen. Dat breekt me nu al op, want ik heb februari nog nauwelijks goed bekeken. Maar het is al februari (zou De Kift zeggen)! Daarom bij deze een snelle en wat late scan, maar toch wel weer met veel lekkers.

Op 3 feb al speelt de Chinese postrock-band Wang Wen in De Helling. Denk aan Mono, God is an Astronaut en dergelijke combinaties van lange instrumentale beschouwingen met flinke noise-explosies. Dat belooft wat! Zie http://www.tivolivredenburg.nl/agenda/wang-wen-03-02-2018/ voor meer info.

Ekko heet op op 9 feb Ulrika Spacek welkom, een meer dan interessante en nog piepjonge Engelse band in de sfeer van de lekkere spacerock. Twee jaar geleden vestigden ze de aandacht met hun plaat The Album Paranoia, vorig jaar kwam de uitstekende plaat Modern English Decoration er overheen. Ik zag ze eerder op Eindhoven Psychfest: een nog wat bedeesde band, maar middenin een proces van grote ontplooiing. Om te checken: http://ekko.nl/productie/mondays-ulrika-spacek-e-a

Op 9 feb heeft dB’s een leuke package met Green Lizard, Antillectual en This Means War. Mooi potje hardcore zoals het hoort. Meer info: https://web.dbstudio.nl/event/loud-rising-tour-feat-green-lizard-antillectual-means-war/?instance_id=255

Op 10 feb is in het Paard in Den Haag het Grauzone festival, met dit jaar legendes als Cabaret Voltaire, Michael Gira, The Soft Moon en Lydia Lunch. Ulrika Spacek zien we hier trouwens ook weer. En ook niet verkeerd: een film over Connie Plank, de producer van nagenoeg alle legendarische krautrockalbums uit de jaren zeventig. Info: https://www.grauzonefestival.nl

Duisterder wordt het een dag later in TV Cloud 9 met Johnny Dowd. Dowd wordt dit jaar al weer 70. Ik ken ‘m vooral sinds een bijbaantje eind jaren negentig bij het Wageningse Munich Records, toen ik hele rekken vol mocht zetten met Johnny’s ceedeetjes. Dat maakte nieuwsgierig, maar Johnny Dowd laat zich niet makkelijk kennen. Hij beweegt op het raakvlak van Tom Waits, The Residents, Captain Beefheart en dan nog een flinke scheut americana en avant garde folk erdoor. Dit zal wel een alles of niets avond worden, gok ik. Melle de Boer, de voorman van Smutfish, doet ook mee, voor nog een stevig stuk country noir erdoor. Info: https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/johnny-dowd-melle-de-boer-10-02-2018/

Op 15 feb heeft dB’s weer een tof pakketje, deze keer gedrenkt in surf, garage, rock en fuzz, met Magnetix, FFOOSS en Dirty Mike & The Bastards. Info: https://web.dbstudio.nl/event/magenetix-fr-castle-face-records/?instance_id=272

Aan het eind van de maand komt dan Robyn Hitchcock naar TV, ooit zanger van The Soft Boys. Opvallend dat hij hier speelt, vorige keer was nog in dB’s dacht ik. Misschien heeft het te maken met John Smith, die ook meekomt, maar die ik niet ken. Hoe dan ook, zie https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/john-smith-robyn-hitchcock-27-02-2018/

In februari komt Circuit des Yeux tweemaal spelen, helaas niet in Utrecht, maar wel bij The Rest is Noise in het Muziekgebouw in Amsterdam (19/2) en in de Worm in Rotterdam op 17 feb. En dat is wel heel interessant, want weinig bands grijpen zo je aandacht als dit vehikel van Haley Fohr. Dat kan op verschillende manieren uitpakken. De voorlaatste plaat In Plain Speech is geniaal, de laatste plaat, Reaching for Indigo, ken ik niet eens maar is naar verluid nog beter. Een paar jaar geleden speelde ze op LGW en toen viel het me zwaar, maar als de druk op de agenda het toestaat moet dit zeker op herkansing. Circuit des Yeux is een van de spannendste bands van deze tijd.

Op 20 feb speelt neocult-sensatie Superorganism in de Amsterdamse Sugarfactory. Het eerste album moet nog komen, maar reken maar dat ze tegen die tijd niet meer in kleinere zalen spelen. Superorganism gaat als de brandweer met hun gekke, ongrijpbare en tegelijkertijd ultrahippe mix.

Ten slotte: de multiculturele eclectica van Khruangbin op 27/2 in Ekko was ook leuk geweest, maar die is al uitverkocht! En dat is maar goed ook, want dit is muziek om te koesteren.

U zult mij niet overal treffen, want de druk van het dagelijks leven wil de druk van het Darth Faber-bestaan nog wel eens fnuiken, maar ik doe mijn best dus vast tot ziens.