archiveren

concerten

Godspeed You! Black Emperor komt deze ronde de laatste plaat Luciferian Towers promoten in een behoorlijk bomvolle Paradiso (100 kaartjes minder per concert mag ook wel, hoor!). Dat is weer een fraaie plaat, wat minder volumineuze doom dan de vorige twee en wat meer ruimte voor compositie en gedoseerde instrumentaties. Godspeed live is ‘always the same, always different’, zoals ik op de vogeltjesbox las, en zo pakt het ook vanavond weer uit.

De opstelling is vergelijkbaar met de vorige keer, vermoedelijk ongeveer zoals het er in het GYBE-oefenhok ook uit ziet. De opstelling in het halfduister is rond, de gitaristen zitten op goedkope stoeltjes, Mike Moya en David Bryant als de buitenste twee aan de zijkant half met de rug naar het publiek gekeerd. Sowieso is de inzet fors, met drie gitaren, twee drums, twee bassen en viool. Dat hakt er wel in. Boven de band zien we zwartwitbeelden van teloorgegane industriële steden.

Ook net als de vorige keer is het eerste nummer Hope Drone, een mooi opbouwend nummer dat nog steeds niet op plaat is verschenen, maar live al een tijdje mee gaat. De titel is geen toeval, want al is de muziek soms wat zwaar op de hand, het politieke linkerspectrum van GYBE leent zich eerder voor hoop en strijd dan voor teneergeslagenheid.

Waar die hoop uit bestaat moge duidelijk worden uit de titels van de navolgende werkstukken, Bosses Hang en Anthem for No State. Fraaie composities met uitgekiende opbouw en bij tijd en wijle gierende gitaren stutten de boodschap dat we ons niet neerleggen bij de kapitalistische corpocratie die de adem beneemt van de sociale, zorgzame, democratische en vrije mens. GYBE wordt met de dag actueler, lijkt het wel.

De andere twee nummers van de plaat geven vervolgens een mooie wending. Het titelnummer Luciferian Towers is lekker noisy, Fam/Famine heeft de novelty van een saxofonist die als negende bandlid mee komt doen, midden op het podium maar met zijn rug naar het publiek. Het is tegelijkertijd een uitgekiende compositie en een enorme bak herrie, en daarmee het krachtigste nummer van dit eerste uur van het concert.

Want hallelujah!, daarna volgt een kleine drie kwartier met integraal en helemaal Slow Riot for New Zero Kanada, misschien wel hun mooiste plaat ooit. Moya begint met een langzame opbouw vanuit de viool, langzaam toewerkend naar een rustpunt, door naar die prachtige gitaren, en dan weer terug naar de viool. Oh my, wat een ongelooflijk prachtige nummer is dit toch.

Bovendien geeft het des te meer impact aan het volgende nummer, Blaise Bailey Finnegan III, dat werkt vanuit het kwade geratel van de titelfiguur, hier op tape. GYBE speelt er met een ogenschijnlijk vrijblijvende improvisatie overheen, maar don’t be mistaken, dit is een zeer uitgekiende opbouw naar een tweede stukje Blaise Bailey, die nog een gedicht wil voordragen over Amerika als derdewereldland (grappig stukje trivia: er is de suggestie dat het voorgelezen gedicht van eigen hand is, maar het is in feite een herschikking van ‘Virus’ van Iron Maiden. Wist je niet hè). De tweede helft van het nummer is daarna de stevige versie van de eerste helft, dreigend, bezwerend, duister en intens. Het nummer eindigt in een drone-achtig loopje, terwijl de emperors één voor één het podium verlaten, een halfslachtig zwaaihandje als enige interactie met het publiek deze avond. Thierry Amar komt het geluid nog even uitzetten, na wederom een geweldige set. Wat een verpletterende band is dit toch.

Volgende kans is op Roadburn, volgend voorjaar in Tilburg.

Dit is ook een mooi verslag: http://www.brooklynvegan.com/review-of-godspeed-you-black-emperors-intense-and-serene-amsterdam-show/

Advertenties

Al weer geruime tijd geleden speelde plusminus de line-up van het Darth Faber Fest in de Worm in Rotterdam: It Dockumer Lokaeltsje, The Homesick en The Ex. Daar was ik natuurlijk bij, maar gezien ongenadige drukte op andere fronten is er geen tijd geweest voor een verslag. Wel wat foto’s, bij deze.

It Dockumer Lokaeltsje!

20171020_225248

The Homesick!

20171021_182625

The Ex!

Verslag heb ik deze keer niet, maar dat hoeft ook niet want iedereen weet zo ook wel dat het weer een geniale avond was. En de Worm is ook een toffe tent.

De jaarlijkse landing van het Japanse spaceship in DBs!! Acid Mothers Temple was weer geweldig, zij het met een wat vreemde set. Het leek wel een soort noise-ode aan de psychedelische summer of 67, met flarden Steppenwolf, Beefheart, Jerry Garcia en zelfs een mondharmonica. Aan de andere kant speelt de bassist ook een soort van metal, terwijl de rest van de band in een knetterende discodrone is beland. Ja, Acid Mothers Temple brengt wederom een volstrekt unieke show, die er mee eindigt dat de gitaar van Makoto Kawabata aan het plafond hangt.

Voorprogramma Spirit Valley geeft met een lekker zompige tweepersoonspsychrock een uitstekende intro. Op de drummer staat geen maat, het lijkt wel alsof er op de bass nog een soort van echo zit. Bij aanvang is het publiek nog wat tam, maar aan het eind van de set is iedereen plat voor deze Amsterdamse Ozzies. Good on ya mate!

Langer verslag zit er nu even niet in, want geen tijd. Bij deze nog een paar foto’s dan.

20171013_210640

20171013_221216 (2)

Ik ben op voorhand de hele dag al een beetje zenuwachtig voor deze avond met Nick Cave in de Ziggodome. Sowieso, omdat het Cave is, maar ook vanwege de op het eerste gezicht bevreemdende gedachte om de meest intieme plaat ooit te brengen in een grotere zaal dan ooit. Ik las hier en daar al wel berichten dat het goed uitpakt, maar dat check ik dan graag zelf ook even. En ik ben niet de enige, want de sfeer van spannende afwachting is in de hele zaal voelbaar. Inmiddels weten we dat dit één van de beste concerten in jaren gaat worden.

Over het vorig jaar verschenen album Skeleton Tree is al veel gezegd en geschreven. Het is de plaat die altijd geassocieerd zal worden met de tragische dood van Nick’s zoon Arthur, die twee jaar geleden aan de Engelse kust van een klif viel. Vorig jaar werd in vele bioscopen One More Time with Feeling vertoond, een documentaire vertoond over de totstandkoming van de plaat, maar vooral over rouw, verdriet en de beperking van relativering. Skeleton Tree is een heel persoonlijke plaat en tevens een groots monument van schoonheid en troost. Het is een plaat die haast niet zonder tranen te luisteren valt.

Vanavond wordt afgetrapt met Anthrocene, Jesus Alone en Magneto, drie van de meer beschouwende nummers van deze plaat. De songs zijn met een spaarzaam gedoseerd arrangement uitgekleed tot hun kale essentie, het lijkt ook wel alsof alles iets vertraagd wordt gespeeld. Hier en daar een messcherpe drumslag en bij Memento een bevreemdend snel licht. Alles maximaal ten dienste van de prachtige donkere bariton van Nick. Hij kruipt al vanaf het eerste nummer heel dicht in zijn publiek, wat eerder vooral iets was voor bij de heftiger nummers. De gebiedende voorganger van weleer is meer dan ooit een pastorale zielsverzorger, die troost biedt én die troost zoekt.

Na zo’n begin is Higgs Boson Blues bijna een opluchting, even weer adem halen met een belachelijk goede uitvoering van wat toch al één van de beste recente nummers is. “Can you feel my heartbeat?” brult Nick en hij laat de voorste rangen van het publiek voelen. Ook daarna krijgen alle nummers in een uitgekiende set stuk voor stuk een geniale uitvoering. From her to eternity striemt over het publiek. Tupelo wordt ondersteund door bevreemdende stormbeelden, terwijl het dreigende basloopje maar gaat en maar gaat en maar gaat. Jubilee Street bouwt op tot een maniakale ‘look at me now!’, ruiger én kwetsbaarder dan ooit tevoren. En in alles blijven de Bad Seeds dienstbaar, gedoseerd en genadeloos goed spelen.

The Ship Song en Into my Arms vormen een weemoedig rustpunt in de set, waarbij de gedachten af en toe zelfs wat afdwalen, maar het is een mooie aanloop naar Girl in Amber en I need you, twee van de mooiste en meest persoonlijke nummers van Skeleton Tree. Bij Girl in Amber zien we op de achtergrond grauwe beelden van Brighton, met de vervallen pier en een eenzame ziel die over het strand wandelt. Cave zingt introvert, haast gebroken. ‘I miss you when you’re gone’. Het is schitterende treurnis, en de grootse Ziggodome blijkt voorwaar een klein zaaltje vol zwijgend bewonderende zielen, die allemaal Nick een beetje willen vasthouden, en omdat dat niet kan houden we elkaar vast. Het is prachtige treurnis.

20171006_213124 (2)

Hierna dienen Red Right Hand en The Mercy Seat haast als ventiel om weer even op adem te komen, om daarna tot de tranentrekkende bodem te gaan met Distant Sky. Achter de Bad Seeds zingt een enorme projectie van zangeres Else Torp, terwijl Nick zelf achter zijn piano zit en het publiek ademloos kijkt en luistert. “Let us go now, my darling companion. Set out for the distant skies. See the sun. See it rising. See it rising. Rising in your eyes.” De ziel splijt, de rillingen gaan over de rug. De wat aardsere titelsong Skeleton Tree sluit de reguliere set prachtig af. Ongelooflijk mooi hoe al deze kwetsbare nummers live opbloeien en schitteren.

Nick Cave wil ons niet in mineur laten gaan en hij komt terug voor nog drie nummers – wat iedereen al wist, want de setlist was tevoren al bekend. De encore begint met zalvende Weeping Song, a song in which to weep. Laten we dat dan nog even doen, want mooier wordt het niet. Halverwege duikt Cave het publiek in, om verderop op een camerapodiumpje weer op te duiken. Hij geeft zijn microfoon af aan iemand in het publiek en regiseert vervolgens de grootse Ziggodome als ware het een lullig zaaltje tot fluisterzingen, tot meeklappen en tot schaamteloze afgoderij. Nick komt daar mee weg.

Als hij terugkeert naar het podium neemt hij honderd man publiek mee, voor een dan al ingestarte uitvoering van Stagger Lee. Nick Cave doet hier in het klein wat hij feitelijk al de hele avond met ons allemaal doet: hij tilt ons op uit het hier en nu, hij stopt de tijd en brengt een andere werkelijkheid op gang. Ik ben al lang kwijt in welk universum ik zit, hoeveel uur ik hier al sta, hoeveel emoties al gierend door mijn lijf zijn gejaagd. “In come the devil!!” Daar past dan ook wel een kale dansende veertiger op het podium bij, of de primaire reactie om vooral een selfie met Nick te maken. Maar Nick kijkt dwars door iedereen heen, op de foto’s thuis zul je alleen een doorzichtige waas van softfocus zien.

Push the Sky Away is de afsluiter van een beklemmende, adembenemend mooie avond waar ik nu, twee dagen later, en waarschijnlijk tot in lengte van jaren nog met grote dankbaarheid en bewondering op terug zal kijken. Dit is het allermooiste zwart wat ik ooit zag.

IMG-20171008-WA0000.jpg

Foto’s van Alb en Peet.

Setlist: https://www.setlist.fm/setlist/nick-cave-and-the-bad-seeds/2017/ziggo-dome-amsterdam-netherlands-23e39cef.html

Overal vijf sterren:

Sigur Rós in de Oosterpoort, dat is een mooie gelegenheid voor de band die normaal gesproken wat grotere zalen bedient, zoals gisteren nog in de Bijlmer Bierhal. Deze kans op een wat intiemere setting wil ik graag te baat nemen, dus op naar het noorden.

We hebben eigenlijk al lang niks nieuws meer gehoord van Jónsi c.s. De laatste plaat Kveikur is al weer vier jaar oud. Sindsdien is Sigur Rós wel af en toe in het land geweest, in elk geval op Lowlands en ik meen nog ergens een festival. Sinds vorig jaar zijn er verschillende nieuwe nummers in ontwikkeling, die naar verluid volgend jaar terecht gaan komen op een nieuw album.

Aftrap Á is meteen zo’n nummer, een tamelijk rustige binnenkomer. Van de vorige keer kennen we al de mooie projecties op het doorschijnende doek vlak achter de band, maar net als de nummers zelf wordt ook het licht rustig opgebouwd. Ekki Múkk heeft zo’n fijne warme vinylkraak in het geluid, een sfeer die het knusse samenzijn hier in de zaal nog eens versterkt.

Sigur Rós is tegenwoordig nog maar een driemansband, sinds toetsenist Kjarri Sveinsson de band een paar jaar geleden verliet. Vooral drummer Orri neemt nu de pianostukken over en dat is meteen ook veelbetekenend voor de sfeer van de band: steviger stukken met gedoseerde drum, of rustiger werk met piano onder de falset van Jónsi.

De avond is in twee verdeeld, met twee sets van pakweg een uur en 7 nummers elk.

Al vroeg in de set zit E-Bow, het mooiste nummer van Sigur Rós. We staan vrij dicht vooraan, waar het net is alsof de drum niet helemaal in de geluidsmix zit maar direct van het podium komt. Bij perfectionisten als Sigur Rós zal dat precies de bedoeling zijn, want het klinkt geweldig. Verder is het eerste deel wat rustiger, af en toe verdampt de spanningsboog zelfs een beetje, wat op zich dan wel weer past bij postrock zonder begin of eind. Maar de gedachten dwalen niet af, want de show voor ons blijft fascineren, ook al is de band is zo interactief als kwik in water. Jónsi zweeft drie metafysische niveaus boven ons, terwijl het fenomenaal mooie licht wisselt tussen megashow en heel klein huiskamerconcert. Mooi doordachte manier om volle ruimte aan het gevoel te geven.

Het tweede deel is wat steviger en met meer spanningsopbouw. De band begint heel klein, achter het doek, met weer zo’n rustig nieuw nummer, maar bij het lange Saeglópur van Takk wordt alles uit de kast getrokken. Het is alsof er lasers door de zaal worden geschoten, terwijl de band volume, spanning en tempo flink opvoert. De lichtshow heeft van die mooie lichtpalen die we eerder ook al wel eens bij The Notwist zagen, het decor is vol van fascinerende abstracte beelden, de hele set stijgt en daalt. De geest is helemaal uit de fles, hier volgt een fenomenale set. Jónsi zingt en krijst en schmiert en zegt dingen in het IJslands, hij geeft toe en dwingt terug, bassist Goggi Hólm geeft met soms een enkele pluk aan de snaren hele sfeerbeelden af, terwijl drummer/toetsenist Orri alles bij elkaar houdt.

Ja, Sigur Rós mag na al die jaren in de muziek wat belegen zijn, live is het een band die bijna niet te evenaren valt.

Voor de diehards die na een intensieve Darth Faber Fest nog iets aan puf over hebben is er op zondagmiddag in DBs nog een interessante matinée “voor de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber”. Verdomd, dat ben ik! Ik krijg nog net wat energie bij elkaar geraapt, dus hoppa!

Ik loop binnen bij het laatste nummer van Eugene Chadbourne, zanger met warme stem en vreemd disharmonisch gitaarspel. Kan er weinig over zeggen, daarvoor zie ik te weinig. Barst pik ik dan wel helemaal mee. Aangekondigd als de Swans van de lage landen, Vlamingen die hun waar aanprijzen via Consouling Records (Amenra! Madensuyu! Eleanora!), nou dan weet je ’t wel.

We krijgen een duistere set voorgeschoteld, op het raakvlak van doom, ambient, drone en postrock. Barst zit in een kring in het donker op het podium, ondersteund door niet veel meer dan zeer langzaam oplichtende visuals. Het creëert traag opgebouwde soundscapes, wel vergelijkbaar met Syndrome, dat we eerder zagen in het voorprogramma van Amenra, maar Barst is veel muzikaler.

Voorman Bart Desmet staat temidden van de groep, waar hij met gitaar en synths een stevige basis legt, terwijl de collega’s vervolgens muzikale kleur aan het palet geven. Gitaar, bas, sax en vooral de dubbele percussie bouwen op tot een indrukwekkend muzikaal bouwwerk, The Western Lands. Op gegeven moment komt het meisje van de merchandise het podium op en blijkt ze de zangeres van de band, met indrukwekkende vocalen.

De muzikanten spelen supergeconcentreerd, perfectionistisch haast. Dan is het natuurlijk wat jammer dat net op dat moment de PC voor de visuals nogal opdringerig de boodschap ‘battery low’ afgeeft. Scheisse! De beamer wordt gauw afgeschakeld, maar lichtman Sidney lost het met mooi gedoseerd licht uitstekend op.

De opkomst is deze zondagmiddag niet hoog en dat is begrijpelijk na zo’n ruige zaterdag, maar toch ook wel jammer, want Barst is een meer dan razendinteressante band voor wie wel wat zondagse duisternis kan velen. Als de set dan vrij plotseling is afgelopen wordt er bescheiden geklapt, maar eigenlijk moet men Barst luisteren als Bach: geen applaus, maar stille bewondering.

20170917_17463520170917_172606

LCD Soundsystem was een paar jaar lang waarschijnlijk de allerbeste live-act ter wereld. De band werd daarmee groter dan James Murphy wilde of kon tillen, dus in 2011 ging de stekker er uit. Dat bleek gelukkig vooral voor een lange sabbatical, want zie hier, LCD is weer terug, met een album dat meteen de jaarlijstjes in kan, én twee uitverkochte avonden om Paradiso van de sokken blazen. Say yeah yeah yeah!

LCD Soundsystem is wel beschreven als ‘dance music about getting older’, een niet al te sexy concept maar o zo pakkend als mix van dance, rock, punk en declamatie. Ik las hier en daar al dat het maandagavond overdonderend goed was, dus de verwachtingen zijn op dinsdag tot stratosferische hoogtes gestegen. Vol verwachting klopt ons hart.

Aftrap is Us vs. Them van Sound of Silver, een dampende start waarvan menig band al blij zal zijn als ze ooit zo’n afsluiter op de set zouden hebben. Toch lijkt LCD even een paar nummers op gang te moeten komen, maar dat past in een uitgekiende opbouw, rustig doorschakelend van droog en kaal naar steeds furieuzer en euforischer. Get Innocuous! voert het toerental al flink op, daarna gaat You wanted a hit in perfecte mix over in Tribulations, het moment dat de zaal ontploft. Deze combi kennen we ook van The Long Goodbye, maar om hier bij te staan is verdorie wel even andere koek.

20170912_204838 (2)Vanaf nu varen we allemaal op een wolkje van geluk. Het is een groot euforisch samenzijn van millenials en generatie X, van hipsters en rockers. James Murphy is de grote verbinder. LCD Soundsystem kan binnen één nummer de absolute cutting edge zijn van de eighties, de nineties, de noughties en van nu. LCD Soundsystem combineert gortdroge drums, kale gitaar, warme synths en ijskoude breaks. Het is tegelijkertijd crowdsurfen, contemplatie en catharsis. Dit is geen concert, dit is een ervaring.

IMG_4828 (2)Alles wordt gespeeld met genadeloze precisie, met precies op het goede moment de klinkende koebel van Murphy, met exact de goede dosis droog raggende gitaar, met geniaal gedoseerde opvulling van de prachtige synths en vooral met een onwaarschijnlijk strakke drum en aanvullende percussie. De set is een doordachte mix van oude en nieuwe nummers, die er perfect in inpassen en LCD Soundsystem nog weer een niveau hoger tillen. En dat onder een feitelijk oersimpel maar o zo effectief licht, waarbij de strobos op de lichtbol de meute nog een zetje hemelwaarts meegeven.

Terwijl achter op het podium voor Murphy een nieuw glaasje wijn wordt geprepareerd is er op gegeven moment er even tijd voor een praatje met wat verwachtingsmanagement: twee nieuwe nummers, twee oude nummers, een intermezzo en dan nog drie nummers. Murphy benadrukt dat dit géén toegift is, ook als we er geen zin in hebben komt de encore. Ha! Hij voelt inmiddels ook wel dat de meute smacht naar nog uren LCD Soundsystem, we hebben de hele nacht.

Tonite, van de nieuwe plaat is zo’n heerlijk metanummer, een slicke nineties-groove over hoe kut die nineties-groove wel niet is, American Dream is een nieuwe hit voor de band die nooit geen hits heeft maar wel evergreens maakt die iedereen meezingt, en New York I love you is natuurlijk een perfecte afsluiter van de reguliere set voor het aangekondigde intermezzo.

In de encore die geen toegift mag heten kondigt Dance Yrself Clean zich aan met het welbekende synthbiepje, in een ellenlang intro dat de prejaculerende veertigers om mij heen danig op de proef stelt om dan eindelijk tot een euforisch hoogtepunt te komen, een maalstroom van geluk. Wat na twee uur resteert is een dampende meute, handen in de lucht en shirtjes kletsnat, elkaar in de armen vallend van het puurste geluk, gezegend dat ze deze dienst mochten ondergaan. LCD Soundsystem is waarschijnlijk nog steeds de allerbeste live-act ter wereld.

20170912_223613 (2)IMG_4833 (2)

Foto’s van Darth en Peet.

Zie hier de setlist: https://www.setlist.fm/setlist/lcd-soundsystem/2017/paradiso-amsterdam-netherlands-1be23d48.html.

Filmpje: New York I love you, but you’re bringing me down: http://www.youtube.com/watch?v=nGwuTkKhk7E

Zie hier een aantal juichende albumreviews:

  • Pitchfork: https://pitchfork.com/reviews/albums/lcd-soundsystem-american-dream/
  • Drowned in Sound: http://drownedinsound.com/releases/20043/reviews/4151300
  • The Atlantic: https://www.theatlantic.com/entertainment/archive/2017/09/lcd-soundsystems-inspiring-existentialist-return/538596/
  • The Guardian: https://www.theguardian.com/music/2017/aug/31/lcd-soundsystem-american-dream-review-virtuosic-comeback-full-of-harmonies-and-humblebrags
  • Album van de week natuurlijk bij 3voor12: https://3voor12.vpro.nl/artikelen/overzicht/2017/Album-van-de-Week/LCD-Soundsystem.html