archiveren

festivals

Darth Faber heeft dit jaar een wat rommelige Le Guess Who?, gefragmenteerd door een heidag van werk op vrijdag en een buikgriepje dankzij de roti van Mediterranee op zaterdag. Het is daardoor wat minder intensief dan voorgaande jaren, met wat meer moeite om er lekker in te komen. Verslag daarom in één lange eclectische blog. Ga er maar eens lekker voor zitten.

LGW begint pittig met Jerusalem In My Heart, want nog voordat hij begint stuurt Radwan Ghazi Moumneh iemand met een Israëlische vlag de zal uit. “That’s not a flag!” Het is geen al te sterk begin (al vraag ik me ook af waarom iemand hier überhaupt met een vlag rondloopt). Daarna dan toch los met prachtige en loepzuivere Arabische zang, die gaandeweg steeds meer distortion krijgt. De bevreemding wordt verstrekt door een geweldige visual artist, die van achterin met vier 16mm-projectoren supertoffe dingen projecteert van de vele stroken film die achter hem hangen. Visueel maatwerk. JIMH dendert door met drone en gitaarnoise, zittend achter zijn modulator vol vage klanken. Het telt op tot iets wat klinkt als een Arabisch-elektronische improvisatie.

Over improvisatie gesproken: ik kom binnen bij Han Bennink en Keji Haino, terwijl Bennink op de vloer trommelt en Haino met een basketbal (!) en een hamer zijn gitaar bespeeld. Achter hem hangt een andere gitaar aan het rek, die af en toe een mep krijgt. Ja; zo viert Han Bennink zijn 75e verjaardag, beste mensen! Het klinkt vaag en het is avant garde van de frontlinie, maar het is ook wonderlijk mooi om Bennink als het ware met zijn drumstel horen praten. Wat een meesterlijk drummer is hij toch.
20171109_211419 (2)

Ik heb een hartgrondige hekel aan Sun Kil Moon, maar met wat berichten van binnen hoor ik dat ik toch écht even moet kijken. Het klinkt bij binnenkomst best goed, maar na een minuutje wordt drummer Steve Shelley (half Sonic Youth aanwezig bij LGW!) ingeruild voor iemand die feitelijk niks hoeft te doen in een werkelijk oersaai nummer waar geen einde aan komt. Kozelek wil pertinent geen foto’s, hij heeft al van iemand een telefoon afgepakt, en hij begint opnieuw omdat het niet muisstil is. Ja, hierom haat ik Sun Kil Moon: het is saai, pretentieus, hautain, en met een intonatie die nog veel vlakker is dan een kind van zes dat sinterklaasgedichten voorleest. Wegwezen hier!

In Ekko kom ik bij Dark Buddha Rising, Finse meditatieve ambient black metal. Traag als schuivend gletsjers, tot het punt waarop de tijd bijna is uitgeschakeld, in een almaar repeterende riff. Dat geldt dan wel vooral voor de lange instrumentale stukken. De zanger is wel geinig in zijn poses en bezweringen, maar vocaal is het toch wel erg beperkt. Zo ontstaat er ook een duidelijk onderscheid tussen echt goede passages (instrumentaal) een mindere stukken (met zang).
20171109_224543 (2)

Big|Brave staat al een tijdje op mijn lijstje om te willen zien. Ze lopen tussendoor al wat zenuwachtig door Ekko en beginnen ook tien minuten te vroeg, als de zaal al bomvol is. Big|Brave speelt uiterst minimale maar loodzware doom, waarin een enkele drum- of gitaarslag een heel universum opent. De ruimte tussen de slagen is net zo belangrijk en beladen als de klap zelf. In die wereld zingt de loepzuivere Robin Wattie haar delicate wanhoop. Big|Brave zit niet voor niets op Southern Lord, het label van Sunn O))), maar is daar wel een buitenbeentje. Het is meer een band uit Montréal dan een doommetalband. Wattie oogt af en toe wat bezorgd, maar dat zal de warmte in de zaal zijn. Ze spelen in een goed uur vier lange, trage nummers van uiterst gracieuze doom.
20171110_003143 (2)

20171111_161004

Voorafje van Broeder Dieleman

Ik haak weer aan bij het programma op zaterdag, als de winkels en kroegen rond de Voorstraat flink gevuld zijn voor ontdekkingen op Le Mini Who. Het is goed om te zien dat er zoveel nieuwsgierigheid is naar spannende muziek, al betekent het ook dat het niet meevalt om overal binnen te komen. Op tijd binnen zijn is dan het devies. Ik land met een man of veertig in een moeilijk te definiëren conceptstore voor een mooie akoestische set van Broeder Dieleman, die Janine Osta en drummer Leo heeft meegenomen. Het goede nieuws (“niet doorvertellen”) is dat er een nieuwe plaat is opgenomen, jawel. We krijgen een mooi menu van wat oude en nieuwe nummers voorgeschoteld, mooie akoestische versies van Gloria, Aalschovers,Omer Gielliet, een nieuw liedje over de dood en een liedje Omer2, dat zich ontpopt tot welhaast een meezinger (“Kom maar!”). Tonnie is in een uitstekend humeur, uniek artiest die heel zijn publiek bij naam kent en de man van de oneliner van de dag: “Als ik bescheiden wil zijn dan neemt mijn ego toch altijd weer de overhand.” Leve het ego van Tonnie!

Het reguliere zaterdagprogramma begint met Gonjasufi, met bizar harde futuristische beats van twee mannetjes met blauwe mutsen. De bas trilt de longen haast uit mijn lijf. Gonjasufi zelf is een klein ventje met een hoed op. Hij loopt in het halfduister onder de fascinerende visuals heen en weer terwijl hij onverstaanbare vocalen schreeuwt. Ik geloof het wel na 20 minuten. Als ik de zaal verlaat staat er voor de Pandora een belachelijk lange rij, een goede hint dat het op de zaterdag van LGW lastig is om tijdens optredens nog binnen te komen.

Bij Kevin Morby gaat dat nog prima. Ik heb hem al vaak gezien en pik deze vooral mee omdat Gonjasufi me tegenvalt, met instant beloning. Morby is geweldig op dreef en hij bespeelt met gemak de Grote Zaal van TV, terwijl hij vorig jaar nog gewoon in Ekko stond. Morby is op deze editie van LGW zeker één van de makkelijker behapbare muzikanten, zo eentje met echte liedjes, een klassieke line-up van drum, bas en 2x gitaar. Maar die standaard is natuurlijk niet voor niets het fundament van de popmuziek. Morby heeft er ook de liedjes voor, met een mooie uitvoering van Harlem River en met Destroyer als een hele mooie ode aan Fred Cole, de net overleden held van Dead Moon. De folknummers van Morby zijn ook net wel even anders, met soms minutenlange herhaling van maar twee of drie akkoorden, totdat je haast in trance luistert. De grootste troef is Meg Duffy, de iele gitariste in de lange jurk die in niets lijkt maar in alles klinkt als een gitaargodin. Duffy speelt met jaloersmakend technisch gemak echt alles uit haar gitaar, van solo’s waar Jimmy Page nog van zou opkijken, tot een prachtig jankende tremolo bij Destroyer. Morby met band is inmiddels een kwaliteitskeurmerk geworden. 20171111_194022 (2)

In de Pandora staat het ramvol voor Shabazz Palaces, de sfeer achterin wordt door het geduw in de drukte haast wat grimmig. Shabazz Palaces is één van de vele curatoren van deze editie, nadat ze twee jaar geleden in Cloud Nine al een fascinerende set ten gehore brachten. Ze leggen een fascinerend fundament van abstract afrofuturisme, tegelijkertijd ijzig industrieel en enorm mellow. Dit zijn hiphopreizigers in outer space, zoals er deze editie wel meer zijn. De beats zijn uiterst effectief, maar na een tijdje toch ook wel wat eenzijdig, zeker met de wat zijige spreekzang er overheen.
20171111_211102

20171111_215947Dat geeft gelegenheid om ons oor te luister te leggen bij waarschijnlijk de grootste legende van deze editie van van LGW, Pharoah Sanders. Sanders is één van de beste (zoniet dé beste) saxofonisten van de wereld, maar inmiddels met 76 ook al aardig op leeftijd. Stram en met een beetje hulp komt hij het podium op geschuifeld, helemaal achter de band langs met een traagheid die ons even de adem doet inhouden. Pharoah Sanders oogt als een kerel van ver boven de honderd, je vraagt je haast af of het wel verantwoord is dat hij hier zijn tenorsax speelt, maar als hij dan aanzet hoor je onmiddellijk wat een bereik, kleur en warmte hij erin kan leggen. Dit is uitzonderlijk goed. De band met drum, staande bas en piano musiceert op verbluffend hoog niveau. Pharoah zelf legt daar zijn prachtige tenorsax overheen, af en toe even luisterend en wachtend, om dan op een door hem gekozen moment de hele zaal op te tillen. Het moet wel een beetje gedoseerd, want anders raakt hij ongetwijfeld buiten adem, dus tussendoor zit Sanders met zijn ogen dicht achter de band op een stoel te luisteren, onder meer naar een fascinerend mooie freejazz compositie van een krap half uur. Ik zou echt uren kunnen kijken naar wat alleen al de drummer kan. Deze band is ongehoord goed, dit is meer outer space dan al die futuristische bands hier bij elkaar. Pharoah Sanders wordt intussen steeds actiever en doet ook nog wat zang, en zowaar, hij zet in tot een stram dansje. Wat een voorrecht om deze legende hier te hebben mogen bewonderen.20171111_222712(0)

Volstrekt andere koek dan in DBs, omdat het kan op LGW. Ik pik nog een heel klein stukje mee van Vampillia, Japanse noise-black metal. Het is snoeihard, met mooie viool en een zanger die zichzelf van intensiteit bijkans opknoopt aan het microfoonsnoer. Allejezus, dit is zelfs in een paar minuten al behoorlijk genadeloos.

Maar dat is Dälek ook. Deze noisehiphop schuimt al een tijdje rond op mijn Spotifylijstjes, dus die wil ik wel eens live zien. De laatste plaat heeft de geniale titel Endangered Philosophies, en daar beginnen we ook mee: een enorme bak smerige beats, doorspekt met een vat vol noise waar My Bloody Valentine zich niet voor zou schamen. Dälek shopt net zo goed bij Public Enemy als bij Joy Division als in de donkerste krochten van de death en blackmetal. We krijgen een genadeloze set zonder enige adempauze. De kleine dikke vocalist gooit zijn pet nog eens diep over de oren om zijn duistere teksten via het plafond de zaal in te spuien. Het is mooi om weer eens een goede turntablist aan het werk te zien, een vak dat wat ondergesneeuwd lijkt onder alternatieve technische mogelijkheden. Dälek deelt dreun op dreun uit, met deze keiharde en duistere set. Is het ook goed? Jawel, er wordt zelfs zo hard geschreeuwd en gefloten voor een toegift dat ze deze voor de nog halfvolle zaal erbij doen. Heel tof, hopelijk snel weer eens terug in DBs.
20171112_000411

Zondag begint in hoger sferen, met de Sai Anantham Ahsram Singers, die het spirituele werk zullen voordragen van Alice Coltrane Turiyasangitananda. Dat belooft wat. De grote zaal van TV krijgt de sfeer van een vredige ashram, met zitkussentjes in de zaal, een altaar met een foto van Coltrane op het podium, een rustgevend lichtblauw uitgelicht sfeertje. Bij binnenkomst worden liedboekjes uitgedeeld. Coltrane stichtte in de jaren 20171112_171815zeventig haar eigen spirituele gemeenschap en componeerde gospelversies van traditionele hindoeliederen, die nu tot ons zijn gekomen via een uitgave op het label van David Byrne. Het koor komt via de zaal binnen, een aantal blijven nog even in de zaal staan. Het is een koor van negen dames in mooie sari’s, drie man op blote voeten (alhoewel, is daar eentje op sokken?), aangevuld met een organist en een drummer. We mogen al vanaf eerste nummer meezingen met de Indische gezangen in Amerikaans accent. Het tweede nummer is een soort soul versie van Rama Rama. Het is leuk om een half uurtje naar te kijken, maar het bijt niet echt door en neigt naar saai. De synthesizer maakt er ook wel een wat zijige sfeer van, vrede op aarde door fijn samen te zingen. Mooi, maar wat Fred zegt: dit had groter, heftiger en confronterender kunnen zijn.

20171112_174443 (2)

Juana Molina dan maar. Dat wordt groots aangepakt, met overal camera’s en zo’n boom cam die over het publiek vliegt. Dat alles is echt nergens voor nodig, want dit is echt bedroevend slecht. Molina kan niet zingen, ze heeft de uitstraling van zak bintjes, de drummer kan niet drummen en de bassist klooit veel te veel met zijn synths. Maar veel was er ook niet aan te doen, want de nummers zijn te wrakkig van opbouw. Dit is echt honderd keer niks. Molina is in thuisland blijkbaar een grote ster van de plaatselijke telenovelas, maar die faam zal lokaal blijven, vermoed ik. Snel weg hier.

In Cloud Nine speelt Lost Horizons een band met een mooie stamboom naar Cocteau Twins een Dif Juz, bands die in de jaren tachtig al samen optrokken. Lost Horizons (niet te verwarren met Lost Horizon, de Zweedse metalband) brengt mooie sfeerpop met een wave randje, niet überspannend, maar wel aangenaam. De donkerharige zangeres, Helen Ganya Brown, zingt esoterisch en zuiver, de blonde zangeres, Beth Cannon, is krachtig en vol soul, maar gek genoeg combineert het niet zo goed als ze samen zingen. Cannon lijkt ook wel wat op Liz Fraser van de Cocteau Twins, niet alleen uiterlijk maar ook in de grootse gebaren. Lost Horizons is een gevarieerde groep, met oude rotten en jongere muzikanten. Simon Raymonde van ooit Cocteau Twins oogt trouwens opvallend als Bill Nighy, de oude rocker in Love Actually. Hoe dan ook: fijne band voor de zondagmiddag.
20171112_190841 (2)

In de grote Ronda staat zowaar Linton Kwesi Johnson, grootheid van de reggae en de Britse black consciousness. Hij is inmiddels ook al goed in de zestig en gestoken in maatpak op snit. Zijn optredens zijn zeldzaam en ook vanavond komt het er muzikaal niet van, want hij doet een ruim half uur van spoken word. Hij heeft genoeg materiaal om uit te putten, zowel zijn songteksten als boeken sinds de jaren zeventig. Kwesi Johnson draagt voor met zangerige intonatie en een fijn timbre. Inglan is a Bitch! Echt superstoer van LGW om dit in de grootste zaal neer te zetten, die bovendien ook tot de nok gevuld is. Hulde.

Misschien wel het hoogtepunt van deze avond en dus van heel LGW treedt vervolgens aan in de Pandora: Sevdaliza start hier haar Europese tour met een verbluffend optreden van wereldklasse. Alles aan dit optreden is doordacht, geregisseerd en volledig in control. Bij veel andere artiesten zou dat klinisch worden, bij Sevdaliza geeft het de ruimte voor onafhankelijkheid, creativiteit en Kunst zoals iedereen het wil maken maar bijna niemand dat zo kan. Ze treedt aan voor een microfoonstandaard omwikkeld met rozen, die ze al zingend vanuit brede mouwen over de eerste rij van het publiek uitstrooit. Het is het begin van een prachtig optreden. Sevdaliza kan leunen op een prachtige stem, maar ook op een band die extreem goed doseert: het combo violisten (hé! die kennen we van Kyteman!) kleurt met warmte, de synths fluctueren van futuristische triphop tot totale stilte. Bij verscheidenene nummers komt de geweldig mooie danser Gil langs, die als een geest om Sevdaliza heen danst. Hij tilt het hele optreden nog een paar niveaus verder, tot het moment waarop ze in bevroren pose samen de zaal in staren; nooit was het in Tivoli zo stil. Sevdaliza durft een groot artiest te zijn, misschien nog wel het best vergelijkbaar met iemand als Grace Jones. En wat Sevdaliza durft, wordt ze ook. Zeer indrukwekkend.
20171112_205153 (2)

Beetje bijkomen dan bij de futuristische freejazz van Shabaka & The Ancestors. Ik voel me nauwelijks in staat om duiding te geven aan deze future of jazz, maar ik hoor wel dat het heel fijn is. Heerlijke nooit eindigende saxsolo (en ik hou niet eens van saxofoon!). Het ellenlange nummer Nguni blijft de hele volgende dag nog in mijn hoofd rondspoken.

Dit jaar is Perfume Genius één van de curatoren van het festival en dat is zeer terecht, want Mark Hadreas is een ster met de eigenzinnigheid die bij LGW past. Hij heeft er flink zijn best voor gedaan, zo lees ik jubelende verhalen over het door hem gecureerde Mount Eerie, die een tranentrekkend mooie set doet in de Janskerk. Daar was ik niet bij, maar natuurlijk wel bij Perfume Genius zelf in de grote zaal. Zijn optreden een paar jaar geleden was al indrukwekkend, nu is het nog een paar niveaus hoger. Hadreas is een man van intense kwetsbaarheid en grote kracht tegelijk. Hij struikelt even over zijn hakjes, maar dat deert hem niet om het hele optreden over het podium lang heen en weer te vliegen en zijn grootse poses te tonen. Hij zingt prachtig, hij schreeuwt het uit en hij grijpt ons volledig bij de strot. De set is een hele fijne afwisseling van prachtig hard tot breekbaar klein. De band is technisch haast perfect en bij een paar nummers komt er ook een strijkorkestje bij voor extra diepgang. Maar Mark kan ook zonder, in een tranentrekkend mooie solo, en later in de set een prachtig liedje samen met Alex op het orgeltje. Heel fijn ook, de stille zalen als dat moet, zoals hier en eerder bij Sevdaliza. Mark durft ontzettend zichzelf te zijn en daar kan iedereen een grote inspiratie aan ontlenen. Ik zou hem voor altijd willen vasthouden.
20171112_225209 (2)
De afwisseling houdt niet op bij deze editie van LGW, hier komen vele muzikale werelden bij elkaar, met als gedeelde noemer lef, avontuur en vernieuwing. Dat doet het legendarische Sun Ra Arkestra al sinds de jaren vijftig – eerlijk gezegd toen nog wel wat meer dan nu. Sun Ra is al een kwarteeuw in outer space, maar zijn Arkestra gaat nog altijd door in dezelfde sferen. ‘Many lightyears in space we will wait for you’, zegt de blauwgestifte zangeres. Het orkest ziet er geweldig uit, in goud, glitter en guirlandes, en het klinkt als een volstrekt wonderlijke vorm van piep-krak-futurisme. De huidige bandleider, Marshall Allen, is liefst 93 jaar (!) maar gaat nog als de brandweer op soort spacy elektronisch blaasinstrument dat klinkt als niets anders. De vocalen wisselen elkaar af en op gegeven moment gaan er drie blazers een rondje door de zaal. Space is the place!
20171112_231833

Het Endspiel is voor Princess Nokia, die als vraagteken op het programma staat. Ik weet niet goed waarom dit een geheim moest blijven, maar ik hoor wel waarom ze er staat, want ze doet een verdomd lekker setje van een halfuur. Ze oogt als een jonge Aaliya. Ze heeft tussendoor wat pittige praatjes, maar Princess Nokia heeft in haar nummers een uitstekende flow, vol van maatschappijkritiek, maar ook met humor.

Daarmee komt een einde aan een bijzondere, zeer gevarieerde editie van Le Guess Who. Verreweg de meeste artiesten stegen boven zichzelf uit, ongetwijfeld aangejaagd door het idee onderdeel te zijn van iets heel bijzonders. Dit is een ontmoetingsplek van het experiment en het avontuur, waar je kunt proeven uit de grootste keuken die er bestaat, van de muziek. Inmiddels weet heel de wereld dat, lijkt het wel, en vooral op zaterdag is het van belang om doortastende beslissingen te nemen om rijen te vermijden, maar wie tien minuutjes eerder in een zaal aan de bar staat mist niks. Chapeau dus wederom voor de organisatie en de programmering, die dit universum mogelijk maken. Ik snap heel goed dat mensen hier de halve wereld voor afreizen, en ik voel me zeer bevoorrecht dat ik er gewoon op mijn oude barrel bij kan zijn. Volgend jaar natuurlijk weer, ticket 2018 is al in da pocket.

Zie hier nog een aantal reviews van anderen, zodat je helemaal compleet bent:

Aanvullingen volgen

    • Advertenties

      Aan de randen van de onbetamelijke harde muziek vind ik mezelf deze zaterdag bij Soulcrusher II, een bijzonder goed en weinig zachtzinnig programma vol doom, sludge en blackmetal. Met headliners als Mayhem, Ufomammut, Conan en Monolord heeft Doornroosje een line-up van uitzonderlijke klasse bij elkaar geveegd. Dat is de reis naar Nijmegen meer dan waard.

      We vallen binnen bij Usnea, Amerikanen met een heel fijn vertraagde en behoorlijk massieve black sludge. Het is een duister geluid, met een combinatie van krijsende vocalen van de gitarist en een diep gutterale grunt van de bassist. Ze schuwen het niet om nummers enorm lang op te rekken, ik tik ergens rond een kwartier. Dit is een heel fijne binnenkomer.

      20171007_152156 (2)

      20171007_155321 (2)In de kleinere rode zaal van Doornroosje treffen we Ulsect, postmetal met een bijzonder intense zanger en een enorm complexe drummer. Het klinkt echt razend strak en bruut, en het lijkt wel alsof de vijfsnarige bas nog een extra lading diepgang aanbrengt. Ulsect zit in de hoek van Rosetta en Deafheaven, maar, beste mensen, dit komt gewoon uit Tilburg, de stad waar iedereen van metaal gehouwen is. Technisch van bijzonder hoog niveau dit.

      Andere koek dan bij Monolord, die ik al eens eerder zag in Leeuwarden. Wat is sludge? Sludge is dikke stront van ongelaxeerde mammoeten, sludge is vloeibaar beton dat hoe dan ook door een vergiet moet, en sludge is wat Monolord ons brengt: smerig, traag en loeihard volume dat ons keihard voor de raap slaat. Wat een fijne band is dit toch, mooi doorspekt toch ook met classic hardrock riffs. Ze hebben met Empress Rising notabene nog een meezingklassieker ook.

      20171007_170613 (2)

      Kan dat nog harder? Ja hoor, dat kan, want daar is Conan. Conan brengt een genadeloos harde set van tergend trage, lome doom en sludge. Het is een soort van ode aan de continentale drift, een lofzang op de mokerhamer, een hooglied voor de grondbewerking. Subtiel is het niet, maar zoals mijn mede-soulcrusher zegt: dikke tieten zijn ook niet genuanceerd, maar wel lekker. Zo kun je ’t ook zien, blijkbaar.

      20171007_185923 (2)

      Ufomammut completeert het trio grootse sludge/doom bands. Ik zie ze onderhand welhaast jaarlijks voorbij komen, deze keer is de komst ook ter promotie van de nieuwe plaat 8. Ufomammut is verreweg het meest technisch van de drie doombands, met vooral een uitzonderlijk goede drummer. Het is vandaag niet zo verbluffend goed als twee jaar terug in de Neushoorn, maar het klinkt vanavond wel weer als een nucleaire stoomwals. Er worden verschillende nummers gespeeld, maar wie even niet oplet kan er ook één epische set in horen. Een band die je niet vaak genoeg kan zien.

      De onmiskenbare headliner is toch wel Mayhem, die hier integraal het klassieke blackmetal-album ‘De Mysteriis Dom Sathanas’ uitvoert. Mayhem is natuurlijk vooral berucht vanwege een geschiedenis van zelfmoord en onderlinge moord, maar hey, we zijn hier niet voor ouwe koeien in de sloot. Het podium oogt al meteen  monumentaal, met een enorme drumkooi en een duistere kerkprojectie. De bandleden zijn gekleed als monniken van de kerk van Lucifer, direct van zins om hier het komende uur een verschroeiend harde set neer te zetten. 20171007_225743 (2)

      De frontman van Mayhem is Attila Csihar, misschien wel de best denkbare vocalist in dit genre. We zagen hem eerder ook al als voorganger in een dienst met Sunn O))). Hij heeft een stem als de duivel zelf, hij is bezwerend en dwingend, wie hem aan zou raken zou onmiddellijk tot as vergaan. De band speelt verpletterend en superstrak, ondersteund door duistere visuals en met tussen de nummers door ijle geluiden om ons alle houvast te ontnemen. Op gegeven moment neemt Attila een schedel in de hand van Jezus mag weten wie, hij kust het doodshoofd en doet iets met bedenkelijk bezwerende gebaren achter een altaar met kaarsen. Goed, Mayhem is tegenwoordig misschien meer theater dan een band om nog echt bang van te worden, maar verdorie, dat doen ze wel erg goed. En als dan op gegeven moment de monnikskappen af gaan dan ziet dat er waarlijk ongezond uit. Ja, Mayhem is black metal van grote klasse.

      20171007_223614 (2)

      Voordat de trein ons weer naar de Randstad brengt pikken we nog wel even Emptiness mee, een razend interessante maar moeilijk grijpbare band uit Brussel. Waar de black metal doorgaans nogal een voorkeur heeft voor de mystiek van de natuur zien we hier visuals met vooral veel urbane beelden, met brede wegen en oprukkende verstedelijking. De band speelt hard en zwaar, psychedelisch en met duivelse grunt, als een heftige soundscape voor de beelden van het Antropoceen op de achtergrond. Dit is een band die ik enorm goed in de gaten ga houden!

      Ik ben vandaag wat selectief in het programma, want drukke week e.d., maar ben toch wel zeer te spreken van wat ik hier allemaal aantref. Sowieso was ik nog niet in het vernieuwde Doornroosje geweest, dus dat is al een fijne kennismaking. Verder is Soulcrusher een hele fijne staalkaart, uitstekend geprogrammeerd, fijne zalen, goed geluid en bands in grote vorm. Dit is het soort festival waar ik van hou: een goed gericht topprogramma aan de randen van de ondergrond. Maar net als eerder bij Eindhoven Psychlab maak ik me wel wat zorgen of dit allemaal wel houdbaar is. Want uitverkocht is het niet, ondanks het uitstekende affiche. Ik hoop dat de zorg onterecht is, want dit soort dagen wil ik nog heel vaak meemaken!

      Het is volbracht: Darth Faber Fest in DBs was unaniem zonder weerga een grandioos succes. Vier prachtige bands met eigenzinnige en zeer bevlogen sets die zichzelf overstegen voor een uitverkocht DBs. Wat een avond!! Het enige dat te betreuren valt is dat het weer voorbij is, maar gelukkig hebben we de prachtige prachtige foto’s van Anne Marie van Rijn nog, plus een collage aan korte impressies.

      Bonne Aparte trapt af met een nogal compromisloze set. Die zijn hier niet gekomen om de meute lekker op te warmen, eerder om iedereen meteen gaar te koken. “Mooie mix van avant garde en radio 10 gold,” zegt Peter van It Dockumer Lokaeltsje tijdens de soundcheck. Niks tegenin te brengen. Lekkere bak noise, soms schijnbaar ongericht, vooral later in de set effectief en haast spacy.

      2017-09-16 Bonne Aparte-dB's 013

      It Dockumer Lokaeltsje, helden van de Friese bries, gewoon in de zaal van DBs, want Peter, Sytse en Fritz kennen geen sterallures. Na 25 jaar is dit geen reunie, maar gewoon verder gaan waar ze eerder zijn opgehouden. De nieuwe plaat Tonger is in aantocht, vanavond horen we daar een groot deel van. En dat mag er wezen! Het lijkt wel of ze een extra laag doelgerichtheid leggen over de ontwrichtende eenminuutsnummers. Beestachtig goed en retestrak. En wat een geweldig minidrumstel. Die plaat wordt een onmisbare schakel in elke platenkast, maar ga vooral ook kijken wanneer je kan, want er komen meer optredens aan!

      2017-09-16 It Dockumer Lokaeltsje-dB's 002

      2017-09-16 It Dockumer Lokaeltsje-dB's 027

      The Homesick vertegenwoordigt de nieuwe Friese bries, die vanuit Dokkum over ons heen komt stormen. Na de noise en de puntige punk is het nu meer wave en shoegaze, maar met een bijzonder eigenzinnig randje. Ze spelen een bijzonder aangename set met vooral een zinderende uitvoering van The best part of being young is falling in love with Jesus. Als ik later de zaal doorloop hoor ik dat vooral The Homesick vanavond erg veel nieuwe zieltjes heeft gewonnen. Tiige dank! Voor wat beelden zie ook hier: https://youtu.be/rfGdOaEtMyU

      2017-09-16 The Homesick-dB's 0262017-09-16 The Homesick-dB's 0332017-09-16 The Homesick-dB's 006

      The Ex is de band waar het voor mij allemaal mee begon, maar dat was vroeger en The Ex kijkt alleen maar vooruit. Een uur lang alleen maar nieuwe nummers (plus een recente toegift), bij wijze van tryout voor de nieuwe plaat die volgende maand wordt opgenomen. The Ex heeft (alweer!) een nieuw geluid gevonden, met lange nummers vol van repetitieve, haast krautend noisy gitaren van Terrie en Andy, gesteund door bizar complexe drumritmes van Katherina en ingekleurd door de zang van Arnold, die op een poetry slam niet zou misstaan. The Ex laat hier horen en zien nog altijd van zeldzame klasse te zijn, misschien wel urgenter en belangrijker dan ooit in hun bijna 40-jarige bestaan.

      2017-09-16 The Ex-dB's 0352017-09-16 The Ex-dB's 0222017-09-16 The Ex-dB's 0242017-09-16 The Ex-dB's 0272017-09-16 The Ex-dB's 0342017-09-16 The Ex-dB's 014

      Intussen gaan er wat mooie reviews rond:
      – “Darth Faber Fest is een ode aan de Nederlandse underground,” stelt 3voor12: https://3voor12.vpro.nl/lokaal/utrecht/artikelen/overzicht/2017/september/Darth-Faber-Fest.html
      – Gert Verbeek heeft een mooie lange review: http://gertverbeek.com/gertverbeek.com/darth-faber-fest-dbs-utrecht-16-september-2017/

      Vooraf zijn ook al wat mooie stukjes geschreven over Darth Faber Fest:
      – door Ingmar van Never Mind the Hype, zie https://nmth.nl/darth-faber-fest-dbs/,
      – en door Marc van 3voor12 030, zie https://3voor12.vpro.nl/lokaal/utrecht/artikelen/overzicht/2017/september/Wie-is-Darth-Faber.html.
      Dank voor alle aandacht, het is fijn om te lezen dat de Darth Faber blogs gewaardeerd worden en het was bovendien een mooie aanjager naar een uitverkochte avond.

      Wie een grotendeels identieke avond nog eens wil meemaken moet op 20 okt a.s. in de Worm in Rotterdam zijn, zie https://worm.org/…/the-homesick-it-dockumer-lokaeltsje-the…/. Goed voorbeeld doet goed volgen 😉

      En dan nog wat persoonlijke aandacht:
      – Trotse ontvanger van de Dockumer Bokaeltsje
      2017-09-17 Albert 002

      – Interview met It Dockumer Lokaeltsje voor de eigen te maken schoolkrant
      20170916_200114

      Resteert nog deze belangrijke boodschap:
      Darth Faber wil nogmaals The Ex, The Homesick, It Dockumer Lokaeltsje en Bonne Aparte bijzonder hartelijk bedanken voor een onvergetelijke avond. Het was me een zeer grote eer om jullie op het podium (en in de zaal) te hebben. Daarnaast veel dank aan DBs voor de gastvrijheid en dan vooral Jeroen voor alle hulp en Axel voor het geluid. Anne-Marie van Rijn dank voor de mooie foto’s.En Jeroen Blip zeer bedankt voor de hulp om van een wild idee tot een daadwerkelijk festival te komen.

      Foto’s: Anne-Marie van Rijn

      Deze editie van de Utrechtse culturele zondag (op pinkstermaandag) is een ode aan de popmuziek. Er zitten een paar mooie pareltjes in het programma en evangelist dat ik ben neem ik dochter Nynke (11) en later ook zoon Tjebbe (8) mee. Want Darth Faber zegt: laat de kinderen tot mij komen, voor een stichtelijke middag om met papa mooie muziek te ontdekken.

      We beginnen met The Fire Harvest, de beste band van Utrecht (en De Bilt) voor een fijne showcase van het onvolprezen Snowstar Records in sterrewacht De Sonneborgh. Dat is een verrassend mooi podium voor dit soort gelegenheden. Een vertrouwde set van een half uur vol fijn vertraagde donkere waverock. Ik kan alle nummers ondertussen wel helemaal dromen, maar dit verveelt nooit. Fijn intiem optreden dit.

      Wat vindt Nynke er van: ik vond het wel goed. Mooie rustige muziek, maar voor mij wel net een tikkie te hard.

      20170605_131022 (2)

      Na een kleine pauze dan in dezelfde Sonnenborgh Town of Saints, in de minimale akoestische versie met alleen Harmen en Heta. Dat past hier wonderwel in de mooie sterrenwacht. Ik heb niet zoveel met de platen van Town of Saints, maar op het podium is dit folk van buitencategorie, ook (of: vooral) als ze maar met zijn tweeën zijn. Een heerlijk bevolgen optreden, waarbij Harmen het stof uit de vloer klakt met zijn hakkenpercussie. Als de PA even hapert worden de stekkers er uit getrokken, helemaal akoestisch kan immers ook wel in deze setting. Heerlijk, een band om van te houden.

      Wat vindt Nynke er van: Dit was echt een leuke band! Veel andere bands hebben veel elektronische instrumenten, deze alleen viool en gitaar, waar ze echt heel goed op spelen.

      20170605_140725 (2)

      Voordat we ons vervoegen bij de mis van Broeder Dieleman c.s. in de Pieterkerk komt Tjebbe (8) er ook er bij, want “dit is echt leuk, papa”. Nou dat weet papa ook wel! Dit optreden is wel veel meer dan alleen de Broeder, eigenlijk heet dit onderdeel het Geestdrift Festival. Tonnie begint (natuurlijk) met een bijzondere versie van zijn ode aan Omer Gielliet, de onlangs overleden Zeeuwse houtsnijkunstenaar en evangelist. Het is sowieso al het mooiste nummer van Uut de Bron, nu adembenemend mooi gezongen vanuit het gangpad van de kerk, met de drone van het nummer vanaf het kerkorgel. Erg mooi. Daarna nog meer melancholie, ook het nummer dat wordt aangekondigd als “wat vrolijker”. Tussen de nummers aarzelt het publiek wat tussen applaus en devotie, beide van bewondering.

      20170605_151503 (2)Na een paar nummers komt de Friese dichter en voordrachtskunstenaar Tsead Bruinja er bij. Bruinja is fenomenaal. Het eerste gedicht wordt in het Fries en het Nederlands gebracht. De teksten zijn moeilijk grijpbaar, maar het is de dictie, het mooie metrum en de enorme taalrijkdom die je onmiddellijk naar binnen trekt. We moeten in de kerk God’s naam niet ijdel gebruiken, maar ik moet verdorie toch wel meer dan een beetje denken aan Tsjêbbe Hettinga. Niet toevallig zit de kleine Tjebbe naast mij. Tsead declameert met deze hogeschoolvoordracht vrijwel alle tekstjonglerende rappers van Nederland weer terug naar de peuterschool. Zeldzame klasse, een mooie combinatie van Zeeuws-Vlaanderen en Rinsumageest.

      Terwijl Tonnie en Tsead nog spelen komt VanDryver op. Het festival neemt weer een nieuwe wending, met nu een klassiek-pop crossover gezelschap met vijf dames op dwarsfluit, saxofoon, harp, altsax en bugel en een hipster aandoende zanger van uitzonderlijke klasse. De zanger is Arjen van Wijk en de band komt uit dezelfde klei als Broeder Dieleman, met ook dezelfde producer, Pim vd Werken. Het is eigenlijk meer een ensemble dan een band, want de samenstelling wisselt naar omstandigheid, begrijp ik.

      Ik kende dit helemaal niet, maar VanDryver is echt een mooie band vol van lekkere klassieke poparrangementen. Zo’n zeldzaam sprankelende combinatie die je zowel aan je undergroundvrienden als aan je oma kunt laten horen. Jonathan en Defender zijn serieus prachtige nummers, daar herkent deze papa zich wel in. Ik mag toch aannemen dat VanDryver voortaan op alle festivals in Nederland en ver daarbuiten speelt, altijd. Grote klasse.

      Wat vindt Nynke er van: ik vond de gedichten van die Tsead echt heel erg mooi gemaakt. Broeder Dieleman deed het ook heel goed. De blazers speelden vooral heel goed samen.

      Wat vindt Tjebbe er van: echt heel erg grappig vooral. Die banjo was heel bijzonder. Ik had nog nooit een banjo gehoord maar nu wel. Die dichter was ook erg leuk. Geen woord gelogen aan de aankondiging ‘onverstaanbare band’, ik verstond er niks van.

      20170605_152247

      Met de kinderen op sleeptouw is het LGW-programma met Six Organs of Admittance in LE:EN iets teveel van het goede, maar deze middag was in alle opzichten toch zeer de moeite waard. De poffertjes zijn welverdiend!

      Darth Faber heeft het in de komende maanden even veel te druk met vele andere dingen die ook geschreven moeten worden. Ik ga wel naar concerten en zal af en toe een fotootje, een tweetje of een superkort verslagje plaatsen, maar daar moet je het voorlopig even mee doen. 

       

      Van Onderen

      Helemaal geweldig, 24 uur underground in Paradiso, met tachtig bands ongeveer. Verslag voert te ver, ik heb ook teveel gemist.

      Zie wel onderstaand tweetje en de discussie die daarop volgt:

      Leuk interviewtje van Nieuwsuur met Ruben Braeken (gitarist van Apneu, Katadreuffe, Paralympics, Gleist en een nummertje bij Hallo Venray): http://binnenland.eenvandaag.nl/radio-items/71411/gitarist_speelt_in_5_bands_op_n_dag

      En algemene opmerkingen:

      • Van Onderen is een prachtige aanwinst in het festivallandschap van Nederland. Dit is een feest der muziek, niet van de muziekindustrie.
      • The Ex was weer geweldig!! Nog steeds de vaandeldrager van de Nederlandse underground.
      • Fire Harvest is de beste band van Utrecht.
      • Lekker stevige ontdekking: Toner Low. Check dat voor de betere ultrazware doom.

       

      imag3097

       

       

      Incubate is een fijnproeversfestival van grote waarde, na veel gedoe in 2016 opgesplitst in vier kleinere, maar nog altijd tweedaagse festivals in Tilburg. Darth Faber wil elke keer wel, maar met goede en slechte excuses komt het er telkens maar niet van. Gelukkig hebben we dan nog Wookiee Alex Chewbacca, goeroe der underground films en groot kenner van dito bands. Dat hebben we nodig! Zie hier verslag.

      Na jaren van overlap met het BUT Film Festival zie eindelijk kans om INCUBATE te bezoeken. Het festival is in 2016 om budget redenen over vier edities uitgesmeerd. De Condor Gruppe eert de artiest Moondog met een korte hommage. Te kort, de nog net gehoorde slotakkoorden herinneren om in het vervolg op tijd te komen bij het strak georganiseerde festival.

      OHHMS past maar net op het kleine podium van de leukste kroeg van Nederland: Little Devil. De gedrongen Engelse botsen telkens tegen elkaar op, maar laten zich niet ervan weerhouden om een fijne, afwisselende brok stoner-doom neer te zetten.

      Yokokola is een vertrouwd geluid uit Rotterdam, maar weet te verrassen met een psychedelische wave-achtige act. De in donker glitter-grijs gehulde Sidhi was toe aan iets anders dan punk, het Tilburgse publiek wil er nog niet aan, en de Rotterdamse fanbase ontbreekt. De sfeerloze V39 zaal helpt ook niet, met de op een gemeentelijk zwembad lijkende ingang. Menige Friese zuipkeet heeft betere verlichting.

      Snel door naar Oathbreaker, op Studio Brussel veel gedraaid. Even door de krappe Extase langs de PA worstelen (heb je nu werkelijk 300 knopjes op een rij nodig?) voor het heftige black metal geluid. Soms krijsend, dan weer kristalhelder zingend komt Caro Tanghe boven de fijne dreun uit. Denk niet aan Within Temptation, maar aan de straffe Belgische metal van de afgelopen jaren.

      De beer is los, en het kan niet anders of Oozing Wound maakt het feestje compleet. De driemans formatie uit Detroit maakt snelle trash met een vleugje garage punk en speelt met een vrolijke set de zaal volgens de letter plat. Een gedrongen opgesteld drumstel, zodat je nog sneller kan drummen, een bassist met een klein, licht basje, dat hij als een gitaar bespeelt. Topper, een van de leukste optredens van het bijna afgelopen jaar! Voor de sneue thuisblijver is het nummer Welcome to the Spaceship, Motherfucker enig soelaas.

      Vroeg naar het nest, een heel mooi opgeknapt AIRBNB pand met een alleraardigste verhuurster, die ook vrijwilliger is bij het festival, en wel de grootste Nick Cave fan van NL moet zijn.

      De tweede dag begint vroeg met maffe Belgische 3((0)),((0))((0))((0)) M((O))nkies, een soort parodie op Sunn O))), en niet alleen door de haakjes in de bandnaam. Het is een droneproject van de noiseband 30,000 Monkies. Zes dreunende gitaren, zes in gekleurde, op teletubbies lijkende monnikspijen gehulde mafkezen, die de verplichte rookmachine hebben ingeruild voor een confetti-kanon.

      Serieuzer stoner-werk brengt het Groningse Menhir. Fijne dreun, al kan de zanger/gitarist zichzelf telkens niet horen, en klinkt af en toe verkeerd.

      Wat volgt is zowel lachwekkend, als zielig te noemen, de enige flater van het voor de rest kundig geprogrammeerde festival: Sariola. Bij het eerste nummer krullen de teennagels al de verkeerde kant op. Een zangeres die werkelijk helemaal niks kan – wanhopig krijsend en gillend, na een nummer al buiten adem, met een amateuristische band. Zouden ze zichzelf niet zo serieus nemen (het zijn Duitsers), mochten ze wel op de BUT optreden, maar deze act hoort niet thuis op INCUBATE, met hun opplak kostuums van nepbont. Snel weg, op na Turia, in een adem genoemd met het fraaie Terzij de Horde (waarom zijn die er niet?).

      Na de kleine zalen is het nu tijd voor 013, voor Thaw, die de kunst verstaan om een zaal van 6.000 kuub te vullen met nare drone en galm. Lekker.

      Absu brengt luide death metal, in de tot Dudok omgebouwde kerk. De Heer is ruimdenkend tegenwoordig, muzikale duivelsaanbidding brengt verlossing.

      Eigenlijk was alles tot nu toe opwarming voor het langverwachte Year of No Light, een Franse band met een indrukwekkende line-up: twee gitaren, twee bassen, twee drumstellen, een podium vol elektronica en een replica van de Chinese muur aan versterkers en monitors (Marshall en Orange). Knetterhard edoch gevoelig op elkaar afgestemd weet dit 60 minuten kippenvel te bezorgen en ontroering dankzij de uitstekend gecomponeerde, lange nummers. Fabuleux!

      Tussendoor terug naar de kerk, God knijpt alweer een oogje toe bij Possessed, death metal grondleggers. IJzersterk en met een zwaar, metalen geluid dat naamgevend is voor, wel… heavy metal/death. Zeer goed!

      Ook langverwacht en veelbeluisterd is het Japanse Boris, speciaal ingevlogen om hun baanbrekende album Pink geheel te vertolken. Door rechtlijnige metalfans als niet stijlvast gezien, zijn ze een vreemde eend in de bijt, ergens tussen metal en arty noise in. Ze weten een fantastisch podiumbeeld neer te zetten: roze-blauw gekleurde rook, met op de voorgrond raggende, in het zwart gehulde Japanse muzikanten. Hun mix van hardrock, metal, drone en zelfs shoegaze is niet voor iedereen, maar ik ben toch wel zwaar onder de indruk.

      Belphegor ziet eruit als black metal (corpsepaint) maar het klinkt meer death-achtig en is als tiende band op een dag net niet bijzonder genoeg. Met laatste kracht weet ik mij daarna nogmaals naar Little Devil te slepen, voor de Zweedse death Sorcery, en voor de afterparty.

      Op weg naar huis langs alle locaties besef ik hoe leuk Tilburg als rockstad is: elke straathoek heeft wel een kroeg met podium en een uitgebreide kaart betaalbaar speciaal bier. Hopelijk was dit niet de laatste editie van het in zwaar weer verkerende festival.

      Andere verslagen:

      • Uitstekend verslag van Opduvel voor de zaterdag en de zondag.
      • 3voor12 Tilburg was er natuurlijk ook bij, met blogs van de zaterdag en de zondag.

      Laatste dag… the reckoning. De lange veldslag van gisteren, de inspanningen van de dagen ervoor, de leeftijd, het weer, de conditie, voldoende reden om deze zondag maar eens rustig aan te beginnen.

      imag2554Dat kan goed bij het festival van The Ex, zowaar in de Hertz zaal. The Ex is schouwburgfähig geworden! The Ex is in een show van liefst vier uur een soort extra curator van deze LGW. Ik kom met mijn bekertje koffie binnen als Arnold de Boer net de vloer geeft aan Kat en nog een drummer voor een bizar complex stuk duodrummen voor zeer gevorderden. Dit is indrukwekkende shit! Daarna is het de beurt aan Zerfu Demissie, één van de vele Ethiopische vrienden van The Ex. Hij bespeelt de begana, een mooi, oeroud en ook bijzonder vaag instrument dat klinkt als iemand die met elastiekjes zit te prutsen, maar wat wordt afgekondigd als the harp of king David. Dan is het tijd voor good old Han Bennink, die met een stukje percussie begeleiding geeft aan Lena Hessels, de dochter van Ex-gitarist Terrie, die een liedje zingt.

      Mooi moment om verder te trekken door het nog rustige gebouw. In de Ronda zitten twee duistere figuren op het podium, terwijl ze zeer, zeer diepe gutterale klanken uitstoten. Dit is Phurpa uit Rusland. Dit is volslagen next level metafysica, in een oeroude traditie van rituele mantras. Het klinkt als een traditional versie van Sunn O))) en is fascinerend om te zien. De mannen zien er uit als sjamanen in een diepe trance. Er gebeurt ogenschijnlijk maar weinig, af en toe beweegt de rechtermonnik, Alexei Tegin, bezwerend met een botje. Soms worden instrumenten beroerd, zoals de vier meter lange toeter (die vast niet zo heet), of een schelle klankschaal. Intussen ligt iedereen in de zaal lekker op kussens te luisteren. Dit zijn oerklanken van ver voor de geschiedenis begon.

      IMAG2595.jpg

      Dit alles duurt zowat twee uur en dat is wel wat veel van het goede. Bij het Ex-festival staat Terrie intussen een soort van avant garde jazz te doen met een saxofonist. Dit is niet zo mijn ding. Later komt de Franse band Api Uiz op, die meer Ex klinkt dan The Ex zelf. In een kleine ronde opstelling, met de gitarist met de rug naar het publiek, wordt er lekker hoekig op losgeragd. Dit is een band om te onthouden!

      Daarna gaat het even mis in de planning, want als ik naar Anna von Hauswolff wil blijkt de zaal echt ramvol, geen doorkomen meer aan. Dit is knap klote, zeker als ik later hoor hoe geweldig het was. Intussen verdoe ik mijn tijd bij Marching Church, waarschijnlijk de grootste kutband die ooit op een LGW-podium stond. Het is de band van Elias Bender Ronnenfelt, die hier eerder al de boel verneukte met Iceage. Ronnenfelt doet alsof hij rockgod nummer één is, zuipt wijn uit een fles en zwiert onsamenhangend over het podium. De band is niet veel beter, dit klinkt rommeliger dan een gemiddelde schoolband. Als dan ook nog eens Luv met greatest dancer wordt ingezet is voor mij de maat wel vol. En nu heb ik hier al veel teveel woorden aan vuil gemaakt.

      Zo staan we wel mooi op tijd klaar voor de Swans, het lieftallige bandje van Michael Gira. Die heeft besloten dat Tivoli tot de fundamenten moet worden afgebroken. Het eerste nummer duurt 40 minuten (!) en gaat genadeloos hard. Het is niettemin een subtiele orkestratie, met tergend langzame maar o zo effectieve opbouw. Het tweede nummer is een intermezzootje van tien minuten, maar daarna gaat het opnieuw heel hard, terwijl Gira met zijn armen omhoog de band en de zaal bezweert in deze sacrale mis van de extreem harde muziek. Ik mis wel het glockenspiel van Thor, dat twee jaar terug zoveel extra kleur gaf aan de Swans. Daardoor wordt het nu soms wat eentonig, waardoor af en toe gelegenheid ontstaat om de gedachten te laten afdwalen. Maar hey, dit is gezeik op de vierkante milimeter, want bottomline is dat de Swans LGW hier effectief verpletteren. En dat was het dan: de allerlaatste keer Swans. Ze stoppen er binnenkort mee, moe en klaar.

      imag2638-2

      Het blijkt ook inspirerend voor SUUNS, die hebben bedacht dat het bij hen dan ook wel knetterhard moet kunnen. Dat kan en het past wonderwel bij de industrial artrock van SUUNS. Achter de band wordt gauw een drie meter hoog ‘SUUNS’-opblaasding neergezet voor de start van misschien wel het beste optreden van deze LGW-editie. Op majestueus volume maar met loepzuiver geluid valt alles perfect op zijn plek, alsof SUUNS nog weer diepere lagen aan weet te boren. Al bij het tweede nummer, 2020, gaat de zaal helemaal uit zijn plaat. Brian Case, van de band Disappears en ook solo op het festivalaffiche, doet ook nog een nummertje mee. Als het afgelopen is heb ik het knagende gevoel dat ze veel te kort hebben gespeeld, maar ik weet het zeker: dit was het beste van deze LGW.

      imag2744

      Helemaal op het eind doet Junun in de grote zaal niettemin nog een hele goede poging om dit alles te overtreffen. Junun is een samenwerkingsproject van de Indiase Rajastan Express, van de Israëlische componist Shye Ben Tzur en van Radiohead-gitarist Jonny Greenwood. Jonny is altijd wel in voor een experimentje, vorig jaar deed hij ook al een uitstapje met de London Contemporary Orchestra, maar dit is wel weer even heel andere koek. De Rajastan Express is een zwaar swingend collectief, vooral de blazers jagen de dansende meute steeds verder aan. Het heeft de power van klezmer, ongetwijfeld via de hand van Ben Tzur, en de mystieke kracht van Nusrat’s qawalli. Jonny Greenwood blijft een beetje op de achtergrond, wisselt wat tussen bas en gitaar. Ben Tzur speelt op de voorgrond gitaar en een soort van dwarsfluit. De vrolijke Rajastan Express bestaat uit pakweg tien blazers en percussionisten, allemaal met mooie blauwe tulband en grotendeels met mooie snor. Dit is een gedroomde afsluiter van Le Guess Who, een superieure multiculturele mix op basis van volstrekte gelijkwaardigheid en een totaal uniek geluid. Le Guess Who in één band gevangen.

      imag2760

      Zo zit deze tiende editie er weer op. Het was weer een rijk festival, vol mooie diamanten. Een kritisch nootje moet ook kunnen. Ik vind dat de balans in het gecureer wat te ver is doorgeslagen. Daardoor zien we enerzijds toch wel veel grote LGW-namen, dus veel bands die hier (soms al meerdere keren) eerder stonden. Dat zijn natuurlijk niet de minste, en zoiets als SUUNS kan ik niet vaak genoeg zien, maar echt verrassend is het niet. Aan de andere kant is dit gevoel ook voor een groot deel mijn eigen schuld, want ik heb zelf ook nogal op safe gespeeld in mijn route langs de podia.

      Eindconclusie is dus hetzelfde als de vorige jaren: Le Guess Who blijft op eenzaam hoog niveau het allerbeste festival ter wereld. Het ticket voor volgend jaar is dus al weer in de pocket.