Darth Faber pakt de agenda er weer bij, en dan zien we in april een drukke maand opdoemen! Wat moeten we zoal in de gaten houden? Een kleine greep in en rond Utrecht:

DB’s trapt op 1 april af met Fools Day Fest, vier bands ‘op het snijvlak van analoge dans en elektronische swing’. Blind Butcher zit tussen postpunk en Neue Deutsche Welle, Staatseinde is Utrechtse electro, The Incredible Stacks is ‘analoge garage swing’ (whatever that may be), en BoterBoter is voor de elektronische swing. Feest dus op paaszondag, vanaf 16u. Geen probleem, want eten kan tegenwoordig ook, met de koks van Ramenas. En er is nieuw bier.

Maar we kunnen de dag ook doorbrengen bij Acu, want die brengt een middag vol gitaar-drone, met oa The Star PillowThisquietarmy en Aidan Baker. In samenwerking met Strowis gebracht. Het is geen marathon-drone, maar een reeks optredens, met tussendoor voor de liefhebber nog paaseitjes-brunch ook. Dat klinkt gemoedelijk, maar dit wordt een spannende en verrassende middag.

Sleaford Mods komen in de Pandora hun ding doen, waarvan ik me nog altijd afvraag of het de ware punk van nu is of een geweldige gimmick. Check het zelf op 5 april.

Op 8 april is de stijf uitverkochte terugkeershow van Johan in De Helling. Dat wordt het begin van een toertje, meen ik, want is een try-out voor de vernieuwing. Ik ben niet zo’n Johan-volger, maar kan me wel voorstellen dat dit een mooie avond gaat worden. Leuk is dat gitarist Robin Berlijn nu meespeelt. Dertig jaar geleden bracht hij (een jaar of 17 toen nog maar) ook al eens flinke verfrissing in The Fatal Flowers. Misschien wel de beste gitarist van Nederland.

Op 11 april treffen we in de Acu Nouveau Veló, de Helmonders die langzaam bewegen van psychrock naar meer melodieuze nummers. Deze band verdient een veel groter podium, maar de Acu is natuurlijk ook wel weer lekker knus.

De oude knakkers Claw Boys Claw doen na een paar jaar rust weer een rondje. Er is een nieuw album verschenen, met de eigenaardige titel It’s not me, the horse is not me (part 1). Daar past een traditionele clubtour bij. De Pandora is op 12 april stijf uitverkocht en dat is terecht, want iedereen weet dat Peter te Bos cs. altijd net even wat meer bieden dan al die kutbandjes van tegenwoordig.

Op 13 april spelen The Deep Dark Woods in Cloud Nine. Dat is mooie stemmige alt-country. Ik zag dat een paar jaar geleden al eens in het bos bij Into the Great Wide Open. Bijzondere ervaring was dat. Binnenkort dus in onze cultuurtempel. Diezelfde avond speelt overigens The Selecter in de grote Ronda. Kun je ook doen. Dit is wel een mooi avondje classic ska, want daarnaast speelt ook The Beat, iets minder bekend maar zeker niet minder leuk (.

Het heeft even geduurd, maar op 14 april komt dan eindelijk Iguana Death Cult naar dB’s. Vuige sludge garage van de bovenste plank, bovendien sensationele live-band. Dit is een band die in staat geacht moet worden het hele CAB-gebouw af te breken, dus daar kun je maar beter bij zijn.

Interessant is Minami Deutsch, op 15 april in Ekko. Als Japanners met Duitse krautrock aan de haal gaan ontstaan er doorgaans mooie dingen, denk vooral aan Acid Mothers Temple. Minami Deutsch heb ik nooit gezien (en het gaat deze maand helaas ook niet gebeuren), maar als ik u was zou ik hier toch zeker bij willen zijn.

Ook niet te missen is Amusement Parks on Fire, ooit de belofte van de Engelse underground, met (natuurlijk) de daarbij horende referenties aan My Bloody Valentine e.d. Het was een paar jaar stil, maar er is weer een plaat, vol van noise en shoegaze. Op 20 april in ons eigen dB’s. Dit wordt zeer de moeite waard

Op 21 april vieren we Record Store Day, inmiddels verworden tot een verschrikkelijk commercieel gebeuren, maar wel met overal bandjes en niet in het minst een soort van afterparty in de Ekko. Daar spelen dan in elk geval Madensuyu en Charlie & The Lesbians. Madensuyu kennen we als overdonderende machine van slechts drum en gitaar, maar nieuwe plaat Currents is veel atmosferischer, met zowaar nummers zonder drum. Ben heel benieuwd wat dat live betekent. Verder wordt het een heus festival, want ook Aestrid speelt, nog zo’n band die ik veel te vaak heb gemist, ondanks de fraaie lange nummers, gedrenkt in postrock.

Diezelfde dag biedt dBs een heus festival, Melonfest, met oa Robbing Banks en Indian Askin. En Kees van Hondt zou ook maar zo eens langs kunnen komen. Op het snijvlak van garage en levenslied. Feest vanaf ’s middags, zij het met 22,50 wel enigszins aan de prijs.

Op 23 april speelt Protomartyr in de Melkweg. Ik slaag er al jaren in om ze live te missen (zal nu waarschijnlijk ook weer gebeuren), maar laat je niet weerhouden. Het album Relatives in descent is gemakkelijk één van de beste van vorig jaar en live is Protomartyr een sensatie.

We kunnen april afronden met een stevige pot sludge/doom/stoner door Bison, band met toepasselijk naam uit Canada. Vrolijk word je er niet van, zeker niet als je bedenkt dat voorprogramma LLNN als ‘post-apocalyptic’ wordt omschreven, maar dit zijn doorgaans wel de bands die (bij mij tenminste) de gedachten verzetten en helpen voor wat muzikale diepgang. Op 29 april in dBs.

Hier moet u het voor nu maar even mee doen. Aanvullende suggesties zijn natuurlijk altijd welkom. Er valt altijd meer te beleven dan dat ik bij kan houden.

Advertenties

Onder hoge tijdsdruk voor andere zaken iets nieuws verzonnen: het flitsverslag. Max 200 woorden voor korte review. Niet omdat de band het verdient, maar uit tijdgebrek. Dan kan een verslagje net in de trein tussen huis en werk. Bij deze:

Flying Horseman, prachtige driemans/tweevrouws-band (waarvan één hoogzwanger), uit Antwerpen. De nieuwe nummers (eerste deel van de set) zijn wat abstract, lastig te grijpen, maar wel bijzonder mooi. Het is aangename donker, licht mysterieus van sfeer, zonder dat het echt duister wordt. Wat een zegen moet het zijn om met zulke goede muzikanten te spelen, om zo’n mooie stem te hebben, en om zo te kunnen leunen op een geweldige drummer. De oudere nummers (tweede deel van de set) zijn veel intenser, pakt het publiek veel dichterbij. Hier komt veel meer ziel in de muziek. Mooi! Gek genoeg moet ik ineens aan Led Zeppelin denken, vanwege de Stairway-achtige opbouw van veel nummers: voorzichtig beginnen, opbouwen, hard gaan, afronden. Daarnaast ook een heel mooi solo-liedje van zanger/gitarist Bert Dockx. Flying Horseman is niet makkelijk te pakken, maar wel een bijzonder fraaie band.

20180324_214307 snij

 

 

De aankondiging van Ekko voor deze avond liegt er niet om: “Mauro Pawlowski ken je ook van zijn gitaarwerk voor dEUS en als frontman van Evil Superstars. Een excentriekeling en een creatieve alleskunner, die met Gruppo di Pawlowski de gekte van Frank Zappa, Captain Beefheart combineert met de wilde capriolen van Grinderman en het opzwepende Mano Negra. In zijn eigen woorden dus: een ‘asociaal feestorkest’. Geniale gekte!” Gek genoeg verleiden deze mooie woorden tot een slechts driekwart gevulde zaal, maar ik ben er bij voor een gedenkwaardige avond.

Voorprogramma is Spill Gold, een Vlaams klinkend maar Amsterdams damestrio. Ze brengen een fijne pot donkere wave. Spill Gold heeft pas net een EP-tje uit en de band oogt nog wat verlegen op het podium. Het is natuurlijk ook wel lastig om te beginnen voor een nog maar matig gevulde zaal, ik krijg er een enorm Eurosonic-gevoel van. De bas uit de synths is niet zo heel erg spannend, de gitaar en zang zitten lekker vol galm. Vooral de inventieve dwarse drumloopjes zijn heel erg lekker. Prima band om mee te beginnen!
20180310_210717 snij

Intussen arriveert dan ook de band van Mauro Pawlowski, die razendsnel de instrumenten naar binnen sjouwen, fluks de boel opbouwen en zonder noemenswaardige soundcheck vanaf de eerste seconde helemaal on fire gaan. Dat is nog eens een vliegende start!

Ik had Pawlowski eerder met de Evil Superstars gezien op LGW en dat was al indrukwekkend, maar vanavond is het nog een heel stuk strakker, smeriger en harder. Pawlowski is Birthday Party meets Spasmodique. De Gruppo speelt retestrak, waardoor Mauro alle ruimte heeft om helemaal los te gaan. Hij schreeuwt en zingt en krijst en gilt, hij krioelt op het podium, hangt over de microfoonstandaard, hij is een podiumbeest.

20180310_224935 snijGek genoeg blijft het publiek er nogal tam onder, behalve dan die ene gast die vooraan helemaal leip gaat. Halverwege gaat er dan iets mis met het geluid, kortsluiting of zoiets, maar Mauro maakt van de nood een deugd om het publiek er wat meer bij te betrekken in een samenzang van Bohemian Rhapsody. Ha! Waarom ook niet? Als de techniek weer hersteld is knalt de band nog eens goed los, maar na een goede drie kwartier is het vuurwerk alweer voorbij. De band komt natuurlijk wel terug voor het extraatje, Mauro vraagt nog even aan de organisatie hoe lang ze nog mogen, want “we zijn wel professionals, hè” en daarmee plakt de band er nog tien minuten aan vast.

Ongelooflijk, wat een band is dit zeg. Geniale gekte, ongekend goed gespeeld, totale overgave. Dit was zo’n concert dat eigenlijk alleen maar samen te vatten is met: je had er bij moeten zijn.

20180310_220747 snij

Eindelijk, eindelijk is het dan zover dat ik Anna von Hausswolff live aan werk ga zien. Ik heb haar al vaak gemist, bij Eurosonic (in 2013 al), in Bitterzoet (2016) en bij LGW (2016). Dat klinkt als een indrukwekkende lijst, maar elke keer was ik er dus niet bij. Maar vandaag wordt dat helemaal hersteld in de knusse Ekko, die nota bene nog niet eens helemaal uitverkocht is.

Het voorprogramma Nebulosa is op het laatste moment ingevoegd. Hij was er toch al, want dit is een soloproject van de gitarist van Anna. Hij zit links in een hoekje op het podium, summier uitgelicht. Hij speelt vooral wat Grateful Dead-achtige riedels. Een echte spanningsboog wordt dan ook niet opgebouwd. en het is dan ook niet heel makkelijk voor het publiek om hier stil naar te luisteren. Na 20 minuten is het met deze muzak wel weer genoeg geweest.

Anna von Hausswolff begint met The Truth, The Glow, The Fall, het behoorlijk epische eerste nummer van haar nieuwe plaat, Dead Magic. Dat is een mooie binnenkomer, waarin we meteen gegrepen worden door de geweldige stem van Anna. Je vraagt je af waar het vandaan komt, want ze is maar klein, maar daarin zit wel een majesteitelijke strot en een geweldige set longen. Als het kerkorgel aanzwelt maakt Anna met de vlechtjes telkens een leuk huppeltje, wat tussen de zware gothic door ook iets onwaarachtig schattigs heeft.

Toch komt de set wat moeilijk op gang. Er wordt veel tijd genomen om te schakelen tussen de nummers. In de eerste drie nummers ligt de nadruk sterk op dat stemmige kerkorgel-geluid, voor een sfeer van de koele meren des doods. Ik kan dat als kleinzoon van de kerkorganist van Driesum best waarderen, maar het brengt de vaart er nog niet echt in. Dat komt als Anna na een paar nummers verlichting brengt met een verlegen praatje, gevolgd door, volgens mij, Ugly and Vengeful. Dit is een lang (en bepaald niet orgelloos) epos van een kwartier, waarin de gitarist en en bassist de strijkstok erbij pakken voor het intro, langzaam toewerkend naar een zwaar en heftig tweede deel. Anna zingt af en toe haast als Lisa Gerrard, de koningin van het genre, het is echt indrukwekkend wat ze doet.20180309_221445 snij

Het publiek is stil, soms intens luisterend met de ogen dicht, of met open ogen voor het doeltreffend mooie licht. Ineens ontstaat zo halverwege het optreden die magische, maar zeldzame klik tussen artiest en publiek, dat gevoel dat je hier samen bij iets heel bijzonders bent. Anna merkt het overduidelijk ook, het stuwt haar steeds hoger, waarbij ze ons steeds verder naar binnen zuigt in haar wereld, die duister lijkt maar vol is van warmte en romantiek. Ekko is een eigen universum geworden.

De bassist stapt op enig moment over op accordeon, terwijl Anna er zowaar een mondharmonica bij haalt, voor een mooi stukje darkfolk. Voor het prachtige The Mysterious Vanishing of Electra speelt ze akoestische gitaar, dicht op het publiek. Het lange laatste nummer, Come Wander With Me, brengt alles in barokke eenheid bij elkaar, met lange vocale uithalen, duistere synths en gitaren en heerlijk vertraagde drum. Er ontstaat nog wel een wonderlijk moment als ze met een ssshht het nummer halverwege stillegt omdat er in de zaal blijkbaar iemand onwel is geworden, maar de schade lijkt mee te vallen en de band trekt weer op tot een zinderende finale. De toegift wordt een heerlijk lief liedje, waarbij Anna midden op de vloer van Ekko staat, uitgelicht met alleen de twee spiegelbollen en omringt door het publiek, dat haar het liefst zou omhelsen en nooit meer loslaten.
20180309_220535 snij

Na het uiteenvallen van Sonic Youth een jaar of wat geleden zijn vooral Lee Ranaldo en Thurston Moore actief solo huns weegs gegaan. Dat brengt ze beiden regelmatig naar Nederland en deze avond staat Ranaldo in de knusse Bitterzoet in Amsterdam, “the first place away from home I called home”, zoals hij zal zeggen.

20180301_214838 snijHet is een kleine setting, met Ranaldo op akoestische gitaar en daarbij alleen een drummer ter ondersteuning. Het begint met iets wat op een akoestische drone lijkt, af en toe pakt Ranaldo er een strijkstok bij, hij trommelt op de gitaar en tokkelt sfeervol. Dit lijkt verdorie Broeder Dieleman wel, met zijn liedjes Uut ‘e bron. Het past wonderwel bij de noisegod van weleer, die juist in deze beperkte bezetting doordringt tot de essentie van zijn liedjes. Want dat zijn het, zeker in de eerste helft van het optreden vanavond.

Bij elk nummer wisselt Ranaldo van gitaar, terwijl het volume en de noise telkens wat verder wordt opgevoerd. De liedjes worden steeds meer ontsporende composities, vol dissonanten en experimenten. Het is duidelijk dat hier nog altijd iets rondwaart van dat ongrijpbare begrip urgentie, dat ik eigenlijk nooit mag gebruiken maar ik weet het ook even niet beter. Heel even vervalt Ranaldo in een modus van ‘opa vertelt’ als hij het nummer New Thing aangekondigt als bedenking bij ‘het internet’, waarbij je drummer Booker al ziet denken van ‘huh? was dat er ooit niet dan?’ Maar het is Ranaldo vergeven, die is per slot van rekening groot geworden met gestencilde fanzines en dat is toch even anders.

Zo krijgen we een mooi uurtje voorgeschoteld. Het is een beetje wat voor een andere generatie een concert van Paul McCartney moet zijn. Het experiment van weleer is onderdeel geworden van overzichtelijke liedjes, maar onder het oppervlak borrelt de noise nog steeds.

20180301_211026 snij

De NRC vindt het begin wat new age, in een review vol weemoed naar Sonic Youth: https://www.nrc.nl/nieuws/2018/03/02/lee-ranaldo-tovert-onweer-uit-zijn-kampvuurgitaar-a1594220. 

 

 

 

Maart wordt een hele drukke maand met een flink aantal zeer veelbelovende concerten. Hier en daar wringt het soms zelfs, als op dezelfde dagen meerdere bands om je aandacht vragen. Hoe vind je hier in vredesnaam je weg in? Darth Faber biedt uitkomst met de tips voor de komende maand.

Op 7 maart speelt Naive Set in Acu. Enorm leuke band, op het dunne randje van lijzig en catchy, supermelodieus met een minimum aan akkoorden. Pure gitaarband die zijn publiek met een grote glimlach inpakt met een strik erom.

Vrijdag 9 maart een killerset met De Kift én Meindert Talma in de Rotterdamse Worm. Het wordt een hele uitdaging om de hele Kift daar op het podium te passen, maar vorig jaar is het ook gelukt in dBs. Meindert Talma is druk on tour met de soundtrack van het prachtige tweede deel van zijn autobiografie, ‘Je denkt dat het komt’. Tijdloos document van de Knausgard van de Fryske Wâlden. En dat alles voor een prijs waar de subsidie van afdruipt, dus dit kan je niet laten liggen.

En toch ga ik dit missen, want diezelfde avond speelt ook Anna von Hausswolff in Ekko. Enerzijds speelde mij daar parten dat ik voor bovenstaande een verkeerde datum in de agenda had staan, anderzijds wil ik Anna toch ook eindelijk wel eens aan het werk zien. Eerdere pogingen op Eurosonic en LGW strandden tot soms voor de deur, maar nu gaat het echt gebeuren. Anna von Hausswolff is dreigend en nogal gothic, ze zingt prachtig en schuwt het orgel niet. Ik ben zeer benieuwd.

Een dag later, op 10 maart, kunnen we weer naar Ekko, voor Gruppo di Pawlowski. Experimenteel en feestelijk tegelijk, deze band met roots in dEUS en de Evil Superstars. Die laatste band maakte anderhalf jaar geleden nog indruk op LGW en als dezelfde bevlogenheid vanavond weer op het podium staat dan kan de geniale gekte zomaar ontsnappen.

Op zondagmiddag 18 maart komt Meindert Talma naar dBs, ter vervanging van een eerdere poging in Ekko op culturele zondag. Ik stond toen al met de hele familie Darth in de startblokken,  maar toen brak er brand uit en ging de tent voortijdig dicht. En ook nu rust er geen zegen op, want deze show moet ik wegens andere verplichtingen ook weer overslaan. Dat laat natuurlijk onverlet dat ieder ander met hart voor Neêrlands onbekendste popster als de sodemieter moet maken dat hij/zij hier bij is, want zoals Meindert is er geen één.

Ik kijk heel erg uit naar Flying Horseman op 24 maart, wederom in Ekko. Flying Horseman is een Vlaamse band uit de hoek van Dans Dans en Kiss the Anus of a Black Cat. Prachtige darkfolk, maar wel heel transparant en uiterst muzikaal. Ik moet nog even wennen aan de laatste plaat, maar ik sluit niet uit dat dat een groeibriljant is. Zeer intrigerende band die je eigenlijk niet mag missen.

Diezelfde avond/nacht is in TivoliVredenburg het ultra-urgente CATCH 2018 festival. Ik ben niet mans genoeg om hier mijn weg in te vinden, maar The Daily Indie wel, met een mooi overzicht aan tips voor de beste beats en de fijnste future soul.

Om de maand niet al te vrolijk af te sluiten is er op 28 maart een gitzwarte blackmetal avond waar je u tegen zegt in dB’s. Drie bands staan paraat om je hart in Satan’s krochten tot smerige rot te blakeren. Inferno uit Tsjechië speelt al dik twintig jaar de fundamenten van menig zaal aan flarden, het Zweedse IXXI is smerig en donker, The Stone uit Servië is zelfs in blackmetal-termen serieuze underground. Dit is een avond voor wie durft. Come prepared.

En wie hebben we daar? Na een tijdje relatieve rust komen de vrolijke Afterpartees op 30 maart Ekko onveilig maken, danwel verbouwen tot een energieke feestschuur voor punkpop-fans. Soms ogenschijnlijk wat melig, maar zó catchy en energiek dat het oprecht leuk is.

Laat je niet beperken door dit overzicht, want tussen al deze mooie dingen zitten nog meer juweeltjes, waaronder: zware garagerock met The Pack A.D. op 10 maart in dB’s, een IJslandse avond op 11 maart in Ekko, diezelfde avond ook oldschool metal met het nog steeds niet versleten Sepultura in TV én vrolijke nederpopliedjes met Clean Pete in De Helling. Het kan deze maand echt niet op, met ook nog een 70s psychedelic heavy rock avond met Spell op 12 maart in dB’s, voodoo country noir met The Dead Brothers op 24 maart in dB’s. En voor de prijs van een volwaardig Pink Floyd concert kun je op 9 maart ook nog naar The Australian Pink Floyd in ons cultuurpaleis. Tribute voor een band die altijd al licht en geluid voor de bandleden stelde.

Groot nieuws, ten slotte, is de presentatie van 27 Passports, de nieuwe plaat van The Ex op 30 maart in SEMAI, een Ethiopisch restaurant in Amsterdam Noord. Waarom ook niet? No reservation, tickets at the door, please come early zegt de aankondiging en dan weet je dat het moet.

 

 

Ja ja, na 4 miljard jaar evolutie is dan nu eindelijk een SUPERORGANISM opgestaan! Het komt in de vorm van een kosmopolitisch ultramodern muziekcollectief en vanavond landt deze vreemde entiteit in de Amsterdamse Sugarfactory. Tijd voor first contact.

SUPERORGANISM is een frisse nieuwe entiteit, met muzikanten uit Nieuw-Zeeland, VK, Japan, Zuid-Korea en misschien nog wel wat. Het is een mooi wonder van deze moderne tijd dat dit bij elkaar is gekomen. De muziek en de podiumpresentatie zijn haast net zo eclectisch. Als een lichtflits kwamen ze vorig jaar op de muzikale radar met Something for your M.I.N.D., een geweldig novelty-hitje dat ook nog eens scoorde in de game FIFA18. Een album is er nog niet maar komt zeer binnenkort, ook al is zoiets eigenlijk enigszins wezensvreemd aan het SUPERORGANISM, dat vooral scoort via de social media van deze eeuw in plaats van de muziekdragers van de vorige.

De band bestaat vandaag uit zeven mensen, maar dat kan soms ook meer zijn heb ik begrepen. Drie man op drum, gitaar en ‘the nukes‘ leggen het muzikale tapijt, drie zangeressen in vrolijke regenjassen kleuren het muzikaal en visueel in, en daartussen staat de piepjonge zangeres Oroni Noguchi als blikvanger. Vanaf seconde één is het hieperdepiep een ultravet feestje.

Het podium is omgebouwd tot een decor van witte panelen, voor toffe projecties vol referenties naar BASIC computers uit de tijd van Commodore en Sinclair. Het verhult enigszins dat het geluid niet al best is. De zang van Noguchi is bovendien nogal beperkt, maar ze zingt snedige tekstjes en ze ouwehoert er lekker op los tegen het wat tamme publiek. Deze band laat zich niet snel kisten en gaat volle bak, want Everybody be a superorganism!

Het is van een eclectica zoals bij Ariel Pink of voor mijn part de Flaming Lips, maar dan een jongere en modernere versie daarvan. Dit is 21st century pop, die op het podium balanceert tussen ultracool en een uit de hand gelopen schoolfeestje. Al na een goed halfuur wordt het andere hitje, Everybody Wants to be Famous, als laatste nummer aangekondigd. Met een lollige visual die ‘insert coin’ zegt komt de band nog wel terug voor Something for your M.I.N.D., brutaal aangekondigd met “Je had je geld terug moeten vragen als we dit niet zouden spelen!” En dan is het al weer klaar.

We zien ze deze zomer vast terug op alle festivals, want ook al begint dit collectief maar met een vluchtig halfuurtje, ze maken wel indruk en een SUPERORGANISM zal natuurlijk niet voor de wereldheerschappij. Let maar op.

20180220_214817 snij