archiveren

Tagarchief: beak>

De maandag is niet erg geschikt voor concerten, zo vertellen de mannen van Beak> ons al, dus ik sta nog druk om te schakelen van de sores van werk en huishoudelijke routines als ik Paddy Steer op het podium van De Helling aantref.

Daar wordt een mens toch instant blij van. Paddy Steer is een vrolijke paradijsvogel en eenpersoonsband, die anderhalf jaar geleden al op Le Guess Who te zien was. Bij sommige nummers draagt hij een constructie met muts en zwaar vervormende vocoder, bij andere nummers een soort van lichtgevende helm, naar eigen zeggen ‘to hide my shame’. Paddy vertelt dat zijn schoenen stinken en dat hij een hipster is, omdat hij mooie kleren belangrijk vindt en een baard heeft. Ja ja! Is het muzikaal ook nog wat? Dat valt alleszins mee, met koffers vol beats en fraai gemoduleerde geluiden, een mooie vintage vocoder en een drum vol riedels en rinkels.

Als alles voor BEAK> is omgebouwd begint de band zonder verdere introductie en hop, we zitten gehypnotiseerd in een wervelend krautrockuniversum. Geoff Barrow, de drummer van Beak>, die ook dienst doet bij Portishead, speelt geweldig strakke motorik, bassist Bill Fuller zit lekker op een stoel middenop het podium, terwijl hij de geilste baslijnen produceert. Gitarist en geluidskunstenaar Will Young, met tof Slint-shirt, dompelt de ritmes in warme synths, straffe riffs en atmosferische dub.

Ook BEAK> speelde al eerder in Utrecht, op LGW (zie hier en hier), en dat was al niet misselijk, maar vandaag is nog veel beter. De nummers zijn completer, het geluid is voller en de trip is hallucinerend. Voorzichtig wordt hier en daar een dansje gewaagd en dat kan ook best, maar de stille bewondering overheerst. BEAK> doet niet onder voor Can en Neu!

Richting het einde komt de roadie nog een nummer meedoen op de bongo’s. Met de lange repetitieve ritmes speelt de band zich de RSI in de armen en benen, dus tussen de nummers door is het zaak om de ledematen weer wat los te gooien. De band heeft goede luim en het geouwehoer tussen de nummers is welhaast van niveau Armand. Young vertelt hoe het publiek eergisteren in Brussel schreeuwde om een fucking smoke machine, Barrow moet hard lachen om het commentaar onder een KEXP YouTube-filmpje dat het nummer Eggdog ‘unlistenable’ noemt, en hij verwijst naar Young, ‘our young millenial’, die het filmpje nog even opzoekt op zijn internet phone. Krautcabaret, wie had dat gedacht. Zo wordt het met BEAK> op de maandag toch een behoorlijk gedenkwaardige avond.

Na de proloog van gisteren verdubbelt vandaag het schema in het programmaboekje. De keuzes worden steeds lastiger, de fietstochtjes intensiever, en meer dan eens zal ik bands maar ten dele mee kunnen pikken. Tusen pakweg 9 en 12 zie ik al 9 bands staan die ik echt niet mag missen, maar het kan niet, het past niet. Het zijn de eeuwige dilemma’s van een festival met zoveel goede bands, je mist meer dan dat je ziet. En dan zul je ook nog zien dat eenmaal gemaakte keuzes gefnuikt worden door een volle zaal en een lange rij.

Dat is, kortom, de context van de avond. En dat zijn bij uitstek de omstandigheden dat een goede voorbereiding vruchten afwerpt. We beginnen maar eens rustig met Nap Eyes, een ogenschijnlijk nog piepjonge band uit Canada, de bakermat van de gedachte van dit festival (want uit Canada komen alleen maar goede bands, behalve natuurlijk Brian Adams en Céline Dion, die ook weer een link heeft met Zwitserland, maar goed, nu dwalen we af). Nap Eyes is een fijn bandje in het hoekje van Ultimate Painting en onze eigen Naive Set. De zanger oogt ook nog eens als een jonge Henk Koorn – maar dat is een contradictio, want Henk is eeuwig jong. Niettemin (want we dwalen weer af): Nap Eyes speelt met simpele middelen, een niet al te zuivere gitaar, een drummer die er wel eens naast zit, een zanger die eigenlijk eens langs een stemtrainer zou moeten, en toch is het een effectieve band. Dat zit ‘m in de uitgekiende opbouw, in de manier waarop de ontstemde gitaar heel bewust een plekje krijgt, en vooral in de ontwapenende pretentieloosheid van deze band. Heerlijke verhaaltjes, gewoon van jou tot mij.

imag1801

Dan denk ik nog even aan te schuiven voor Bo Ningen, maar vandaag is behoorlijk veel drukker dan gisteren en verdomd er staat gewoon een rij! Wat nu? Ik krijg signalen dat hier een goddelijke rockshow gaande is, maar ik kom er niet in. Snel verder dan maar.

Ik verpoos een tijdje bij Jherek Bischoff, een Oosteuropees klinkende maar zeer Amerikaanse figuur in maatpak met een kamerorkestje in de Hertz. Het zit ook daar behoorlijk vol. Want wat zien we hier? Bischoff vertelt een mooi verhaal over zijn jeugd op een boot op de Stille Oceaan, waar je ’s nachts sterren ziet zoals je nergens anders ziet, als een koepel over je heen. En als de oceaan dan stil en vlak is, dan weerkaatst het licht van de sterrenkoepel zich in het water en dan drijf je als het ware in een universum van lichtjes. Dat gevoel wordt gevangen in een rustig strijkersliedje, gedirigeerd door Bischoff. Het doet me in eerste instantie wat denken aan de ambient van Moby met Underwater, maar dat zal de bedoeling niet zijn. Bischoff schuift op gegeven moment naar zijn piano en elektriekdingetje voor aanvullende drone en pianoklanken. Dat geeft prachtige extra lagen, een soort postrock voor klassieke kamermuziek. Fascinerend.

imag1811

In de Ronda dan voor Beak>. Dit komt uit Bristol en dan weet je al op voorhand wel ongeveer hoe de soep gegeten wordt. Beak> heeft een wat statische opstelling op lijn, met links op gitaar en synths Will Young, in het midden zittend Billy Fuller op bas, en rechts op drums Geoff Barrow. Dat zijn geen kleine jongens: Barrow zit ook in Portishead en Fuller baste ooit bij Robert Plant, om maar even wat credentials te geven. Beak> klinkt soms haast wave, maar gooit er ook flink wat spacy krautbeats in. Man, die baslijnen! “It’s our first show in ages” zegt Barrow, maar het is retestrak hoor. Fijn ook dat we de band kunnen zien, dat is ook wel eens anders geweest. De mannen hebben geweldig veel lol op het podium, 1,2,3,4, aftellen in de mic vol echo, lachen man. Deze mag snel weer terugkomen in Utrecht!
imag1815
Omdat er ook bands ontdekt moeten worden fiets ik even naar de Janskerk voor King Creosote, een Schotse singer-songwriter die eigenlijk Kenny Anderson heet. Voor mij een ontdekking, maar hij speelt al jaren en refereert zelfs dat zijn laatste concert in Utrecht in 1991 was. Hij heeft al tientallen albums uitgebracht, maar zijn laatste plaat, Astronaut meets Appleman, is een bijzonder aangenaam meesterwerkje, dankzij intelligente teksten en een prachtige warme stem. Die mooie stem galmt heerlijk door de maar half gevulde Janskerk. King Creosote oogt als een straatzanger die met zijn band een semi-akoestische set doet, met prachtig gedoseerde cello. De setting en de rust doen soms de gedachten even afdwalen, maar dan komt Wake up to this en dat is toch zo’n prachtig nummer, dan ben je meteen weer terug. Dit vind ik dus heel erg mooi.
imag1827
Maar LGW is een festival en gezien de eerdere rijen voel ik wel enige druk om op tijd bij Savages te zijn. Twee jaar geleden deden ze met Bo Ningen misschien wel het beste concert dat ik ooit zag, eerder dit jaar in de Melkweg was een overwinning. Zeker op een thuiswedstrijd als bij LGW, waar ze ook nog eens een hoop bevriende bands hebben mogen meenemen. Savages begint als vanouds een beetje stug, maar verdomme wat een overweldigende power staat hier weer. Beetje bij beetje zuigt Jenny Beth ons naar binnen, ze dirigeert en commandeert, totdat we dicht genoeg bij zijn om bij The Answer de Ronda allesverschroeiend in de hens te steken. Beth duikt het publiek in, ze staat op het publiek, ze bezweert het publiek, this is the festival that brings musicians and music lovers together, nou en of! Wat een perfectionisme, van band, van het licht en het geluid. Jenny is de baas, de nieuwe Ian Curtis is een vrouw, zei ik al eens eerder. Bij Hit me vliegen de stagedivers in het rond, bij Adore is het bewonderend stil, bij Fuckers gaat het dak er weer af. Savages is de beste liveband die er op dit moment bestaat. Wat een meesterlijke show.
imag2010-2Dan kan alles daarna alleen maar tegenvallen, maar we nemen toch het risico om in Ekko nog even Bambara te checken. Een risico is het zeker, want deze jongens uit New York willen uit alle macht klinken en doen als de vroege Cave, het lijkt hier verdorie wel een Birthday Party playback show. Als zodanig zou hij van Henny Huisman best een pluimpje krijgen, maar het ligt er wel al te dik bovenop. Het eigene van deze band komt niet echt naar boven, misschien is het er wel niet. De geluidsmix, die de zanger veel te ver naar achteren drukt, helpt ook niet echt. Bambara begint bovendien met een flinke dosis gemakzucht, totdat het na een paar nummers doordingt dat er wel degelijk gewerkt moet worden. Het wordt wat beter, maar blijkbaar toch niet naar voldoening, want na een goed half uur houden ze er al mee op, ruim voor tijd. Kunnen we toch nog op tijd naar huis, om op te laden voor de drukke twee dagen die nog komen.