archiveren

Tagarchief: hallo venray

Het leven is rommelig en onvoorspelbaar. Je gaat naar school, je bent verlegen, je wordt verliefd, maar durft het niemand te vertellen. Daarna ga je studeren, je maakt vrienden, je overwint tegenslag, maar als dan de wereld voor je open ligt heb je geen idee wat je er mee aan moet. Maar het komt goed. Je werkt, je vrijt, je zoekt, je wordt volwassen en zowaar: iemand houdt van je, en je houdt ook van haar, er zijn kinderen, je bent zo tien jaar verder, en dan nog eens tien, je wordt wijzer en ook melancholiek, want mensen worden niet alleen geboren, ze gaan ook dood.

Zo modder je zo’n beetje door het leven. En al die tijd is er muziek. Er is muziek die past bij de tijdgeest en later weer vergeten raakt, er is muziek voor herinneringen van feesten, van samenzijn of van verdriet, soms klinkt de muziek duidelijk en hard, maar vaker nog ergens op de achtergrond, als een veelstemmig oorwurmpje dat niet los laat. Altijd is er de soundtrack van het voortmodderen door het leven. En vanavond realiseer ik me ineens dat Hallo Venray die soundtrack maakt.

Deze vrijdagavond speelde Hallo Venray weer in de dB’s, ik zie ze hier al voor de derde keer. Ditmaal worden er opnames gemaakt, voor wat hopelijk uitmondt in een heuse Live in Utrecht-plaat. Dat ging, geheel in lijn met bovenstaande, enigszins rommelig: er brak een snaar, de lichtman is te laat, het publiek kletst wat, Henk vertelt zowaar dat Hallo Venray al een jaar niet heeft gespeeld, maar nu dus wel meteen maar opnames maakt.

Maar die rommeligheid is dus ook perfect. Hallo Venray is een band die de dingen laat gebeuren en in die vrijheid bruist, ademt en bloeit. We horen nummers van de Excelsior-platen (de laatste vier) en daar zitten meer sieraden tussen dan bij een gemiddelde juwelier in de vitrine. Henk Jonkers is nog steeds de beste drummer van Nederland, Peter Konings bast er stoïcijns op los, Henk Koorn is zijn verlegen relativerende charmante zelf. Iedereen houdt van Henk.

Het laatste nummer is dan toch een oude klassieker. Tuck, the man wordt opgedragen aan de onlangs overleden drummer van De Abba’s, ooit een muzikaal nevenproject van Hallo Venray. Het is schitterende weemoed, met natte ogen en een brok in de keel. Een leven zonder de soundtrack van Hallo Venray is onvoorstelbaar.

De band Hallo Venray in dB's op 21-2-2020De band Hallo Venray in dB's op 21-2-2020De band Hallo Venray in dB's op 21-2-2020

Alle prachtige foto’s door (c) Anne-Marie van Rijn

Darth Faber zit nog even in de pauzestand vanwege drukke andere bezigheden, maar zoveel moois als wat Hallo Venray vanavond wederom brengt mag toch niet onbesproken blijven. Zeker niet als Anne-Marie van Rijn er prachtige foto’s bij levert!

Het is een toertje tussendoor, zonder specifieke aanleiding of zonder nieuw album, maar wel met goede reden, want vorig jaar verliep de samenwerking met Nouveau Vélo naar tevredenheid, dus waarom niet nog een keer? Bovendien speelde Hallo Venray hier in dBs eerder al eens een absolute vijfsterrenshow. Reden genoeg om het dak er weer eens af te blazen, al blijft het raar dat zo’n toch tamelijk legendarisch affiche de tent voor maar hooguit driekwart uitverkoopt.

Nouveau Vélo trapt af. Normaal zijn ze met zijn vieren, meen ik, maar vandaag is de setting minimaal, met retestrakke drum-motorik die niet veel meer is dan tom en snare, een melodieus galmende gitaar, en een bas die alles bij elkaar lijmt. De nummers van het fijne album Reflections zijn in deze driemansformatie mooi tot de kern zijn teruggebracht. Wat anderszins klinkt als een soort slowcore, is nu een haast bezwerende psychrock geworden. Heel erg lekker.

 

Hallo Venray brengt ons vanavond een staalkaart van het beste werk uit de grote catalogus van bijna drie decennia. “Slow Change is onze enige hit,” vertelt Henk. “Vroeger speelden we het omdat het moest, nu omdat het kan.” Zo ontspannen zit Hallo Venray er tegenwoordig dus in, spelend omdat het leuk is, leunend op speelplezier en bakken vol ervaring. Dan maakt het niet zoveel uit dat het af en toe wat onnauwkeurig is (mogelijk toch de tol van de whisky vooraf) of dat de galm wel wat minder had gekund.

2018-09-29 Hallo Venray-dB's Anne-Marie van Rijn 084Want wie maalt daar om na het intens prachtige Tuck the man, een van de mooiste nummers die ooit aan vaderlandse bodem ontsproot. Verdorie, weet Henk wel dat wij allemaal zelf verliefd waren als Tuck? Ziet Henk wel de tranen vol herinneringen aan onbeantwoorde liefdes? Voelt Henk wel hoe hier in de zaal de schatkamers vol nostalgie open gaan?

Het is een vroeg hoogtepunt in een gevarieerde set, waarin lustig met juweeltjes gestrooid wordt. Hallo Venray schakelt van ingetogen emotie naar lange instrumentale heftigheid en weer terug. Heel het spectrum van de moderne rock komt langs. Ik schreef het al eerder en ik blijf er bij: Hallo Venray is een band om voor altijd verliefd op te zijn.

2018-09-29 Hallo Venray-dB's Anne-Marie van Rijn 0812018-09-29 Hallo Venray-dB's Anne-Marie van Rijn 0532018-09-29 Hallo Venray-dB's Anne-Marie van Rijn 025

Alle foto’s (c) Anne-Marie van Rijn

Samenvatting van onderstaande: HALLO VENRAY is de beste band van Nederland.

Heel mooi affiche in Ekko vandaag, met Hallo Venray en Nouveau Vélo, twee van de fijnste bands van Nederland.

2017-05-12 Hallo Venray-Ekko Anne-Marie van Rijn 014

De zaal moet nog een beetje vollopen als Nouveau Vélo aftrapt. De band bracht een tijdje terug via Excelsior de fijne plaat Reflections uit, dat flink wat meer psychedelica heeft dan het eerdere werk. Nouveau Vélo begint wat tam, maar al gauw komt de vaart er in voor een aantal lekker lang gerekte nummers. De bassist speelt haast motorik zo strak, en op die basis is het lekker losgaan voor de gitarist. Het laatste nummer is helemaal on fire. Lekker.

Terwijl het publiek nog lekker staat te babbelen betreedt Hallo Venray het podium om zonder verdere omhaal direct van start te gaan. Henk Jonkers begint te drummen en we zijn los.

Ik heb de laatste plaat Where is the Funky Party? nog niet echt in me opgenomen, maar dat verandert snel want Hallo Venray speelt de eerste helft alleen maar nieuwe nummers. Dat is straf en uitermate eigenzinnig materiaal, “goed gelukt, deze plaat,” zegt Henk Koorn terecht. Ik zal de enige niet zijn die de nummers nog niet goed kent, al vertelt Koorn dat de plaat op vinyl wel al is uitverkocht.

En wat een geweldig goede band is dit 2017-05-12 Hallo Venray-Ekko Anne-Marie van Rijn 051 (2)toch. Hallo Venray had net zo goed een soort van supergroep kunnen zijn, waarin de beste gitarist, beste drummer en beste bassist van Nederland eens per zoveel tijd bij elkaar komen om een meesterwerk te maken. Maar dit is gewoon een band die het al dertig jaar bestaat om in de voorhoede van de Nederlandse muziek voor te doen hoe het moet.

Hallo Venray heeft die fijne combinatie van relaxedheid en uiterst secuur spelen. Dat is wat al die ervaring dus doet. Hallo Venray is bovendien steeds relevanter, het klinkt af en toe als een soort zeer ervaren versie van Car Seat Headrest. 

In de tweede helft van de set dan nog wat classics uit de rijke geschiedenis, zelfs Tuck the man en Japanese Cars komen langs. Het gedoe met toegift wordt overgeslagen, publiek is echt wel enthousiast genoeg en bovendien is het echt een heel stuk lopen naar de kleedkamer van Ekko, vertelt Koorn. Dus hop, de hele set in één ruk door, lekker de zaal plat spelen.

Hallo Venray stoomt als een trein, Koorn haalt alle uithalen in stem en gitaar, Jonkers drumt de gekste ritmes, en bij elkaar is dit een ijzeren staalkaart van hoe rockmuziek moet klinken. Hallo Venray is de beste band van Nederland.

Alle foto’s zijn van Anne-Marie van Rijn.

Hallo Venray was, heel lang geleden, het eerste bandje dat ik zag spelen in Unitas Wageningen, rond de tijd van The more I laugh. Dat is me als een zoete herinnering bijgebleven (een beetje roze gekleurd door een verliefdheid destijds). Ik zag Hallo Venray zelfs ook nog bij hun legendarische optreden op Pinkpop, maar in de jaren daarna ben ik ze wat uit het oog verloren, zonder goede reden eigenlijk. Natuurlijk weet ik ook wel dat Hallo Venray al bijna dertig jaar een sierraad onder de Nederlandse bands is, maar toch, ik had het even een tijdje gemist. Ik heb mij al die tijd vermaakt met andere leuke bands, met festivals af en toe, en zo ontging mij tien jaar geleden zelfs de plaat Vegetables & Fruit. Ik vergat een tijd lang hoe bijzonder Hallo Venray wel niet is.

Maar na al die jaren van zwerven door muziek kom ik vanavond terug in het warme nest van Hallo Venray. Het is als thuiskomen. De afgelopen weken voelde ik het al wel een beetje aankomen, toen ik Vegetables & Fruit steeds vaker begon te luisteren, totdat het bijna vast zat in mijn Spotifylijst. Potverdorie, wat een klasse! Dag na dag werkten de nummers zich dieper in mijn hoofd, niet alleen als beredeneerbaar goede plaat, maar vooral als soundtrack voor de troost die ik de afgelopen tijd nodi2016-01-23 23.22.56g had. Platenmaatschappij Excelsior heeft het lumineuze idee gehad om dit meesterwerk nu opnieuw uit te brengen, op vinyl nog wel! En daar hoort dus een tourtje bij, inclusief DBs.

Hallo Venray speelt hun plaat precies in volgorde, van begin tot eind. De band is nog maar een trio, en de instumentatie is tot de kern terug gebracht: Henk Jonkers, misschien wel de beste drummer van Nederland, heeft een minimale opstelling, en de gitaareffecten van Koorn bestaan vooral uit het bijsturen van toonhoogtes, zonder pedalen of ander gedoe. OrangeKicking en vooral I know what the problem is zijn echt prijsnummers, en het valt op hoe sterk Henk Koorn toch aan Neil Young doet denken, in zang en gitaarspel. Halverwege dondert de top van de basversterker er af, wat leidt tot wat geklooi en wederopbouw, maar Henk en Henk pikken dit op met een mooie jam op gitaar en drum.

Hallo Venray is soms knetterend en hard, maar net zo makkelijk ook soft en intiem. De set wordt zeer geconcentreerd afgewerkt, en pas na Weirdo heeft Henk Koorn tijd voor een gesprekje met het publiek. Die kans wordt meteen aangegrepen voor he aanbieden van een fles champagne, want vandaag is het ook nog eens de verjaardag van Henk! Niet dat de jaren tellen, want Henk Koorn is een man zonder leeftijd, niet wezenlijk anders dan destijds op zijn pogostick. Het publiek zingt Henk toe, en ik toast op nog vele jaren, met een plastic bekertje met lauwe champagne. Hoogtepunt zijn daarna de twee prachtige laatste nummers van de plaat, solo op gitaar. DBs is natuurlijk veel te klein voor een band met de statuur van Hallo Venray, en de zaal is godbetert niet eens stampvol, maar de sfeer is uitstekend en iedereen wil meer. Een toegift moet dan ook, met een lekker rockende versie van Japanese Cars, en vooral met een prachtige kippeveluitvoering van Silence.

Zo wordt de verjaardag van Henk Koorn een bijzondere avond van zeldzaam niveau. Hallo Venray grijpt je niet bij de strot, maar laat ruimte voor twijfels en onzekerheden. Hallo Venray geeft geen houvast, maar biedt wel troost en liefde. Zo passen al mijn gemiste kansen ten opzichte van Hallo Venray toch ook wel weer in het grotere plaatje. Zo is het goed. Maar ik laat Hallo Venray echt nooit meer los.

2016-01-23 23.07.21

Kindamuzik was er ook: http://www.kindamuzik.net/live/hallo-venray/hallo-venray-9224/26509/