archiveren

Tagarchief: the fire harvest

Darth Faber zit dit weekend behoorlijk in de festivalmodus, want net als gisteravond leidt de weg naar Ekko. Vanavond een gevarieerd programma met drie bands uit de voorhoede van de Nederlandse underground.

Spiksplinternieuw is het Utrechtse project Classic Water. Een plaat of überhaupt veel info is er nog niet, maar referenties zijn er te over: de naam van de band verwijst naar een gedicht van David Berman, de zanger van Purple Mountains die ons vorig jaar eerst één van de mooiste platen van het jaar leverde en daarna tragisch zijn einde verkoos. Classic Water beweegt in diezelfde muzikale hoek van americana-folk bluesrock, naar het zich doet aanzien gelukkig wel met meer levensvreugde dan Purple Mountains. Zanger Tom Gerritsen levert met breekbare stem vreemde teksten. De microfoonstandaard staat voor hem nét te laag, waardoor het geheel mooi ongemakkelijk oogt. Muzikaal is het een warm bad, een heerlijk eindeloze nazomermiddag in het park.

20200125_204825.jpg

20200125_212242.jpgThe Fire Harvest heb ik al veel vaker gezien, maar nog niet met nummers van de prachtige laatste plaat Open Water. Dat wordt dan hoog tijd, want het album kwam op mijn spotify-jaarlijstje al boven als meest gedraaide van 2019. De band moet even op gang komen: het oogt wat statisch, het publiek lijkt er aanvankelijk ook nog niet helemaal klaar voor, er wordt wat gerommeld met het geluid. Maar in de loop van de set pakt Fire Harvest het momumentum weer stevig terug. De donkere altcountry klinkt meer slowcore dan ooit, minimalistisch haast. The Fire Harvest zijn meesters van de timing: geen noot teveel, alles perfect gedoseerd. Af en toe is er een extraatje, zo heeft The Runner een mooie gitaartokkel die er op de plaat volgens mij nog niet in zit. Laatste nummer is Picture of a Man, één van de mooiste nummers ooit op Utrechtse bodem gemaakt.

Volstrekt andere koek is The Sweet Release of Death, knettere shoegaze-noise-wave uit Rotjeknor. Onlangs waren ze naar verluidt op Le Guess Who al een grote revelatie, maar dat had ik ter plekke even gemist. Vanavond herkansing dus en dat is een behoorlijk overdonderende explosie! SROD is energieke avant garde noise, vol van intense dreiging in de beste traditie van Unwound en My Bloody Valentine, maar dan donkerder en minder afgerond. Het zijn niet zozeer nummers maar eerder nerveuze, staccato noise-collages, vaak niet meer dan twee minuten lang. Alicia is een kunstzinnig type zangeres met een godallemachtig denderende bas, de minimale drum van Sven is dodelijk effectief, en gitarist Martijn dwaalt heerlijk rond in zijn oerwoud van geluid. The Sweet Release of Death is een ongrijpbare band, vol donkere humor, liefde naar elkaar en naar het publiek, maar vooral weerbarstig en compromisloos.

20200125_223440.jpg20200125_224839.jpg

Deze editie van de Utrechtse culturele zondag (op pinkstermaandag) is een ode aan de popmuziek. Er zitten een paar mooie pareltjes in het programma en evangelist dat ik ben neem ik dochter Nynke (11) en later ook zoon Tjebbe (8) mee. Want Darth Faber zegt: laat de kinderen tot mij komen, voor een stichtelijke middag om met papa mooie muziek te ontdekken.

We beginnen met The Fire Harvest, de beste band van Utrecht (en De Bilt) voor een fijne showcase van het onvolprezen Snowstar Records in sterrewacht De Sonneborgh. Dat is een verrassend mooi podium voor dit soort gelegenheden. Een vertrouwde set van een half uur vol fijn vertraagde donkere waverock. Ik kan alle nummers ondertussen wel helemaal dromen, maar dit verveelt nooit. Fijn intiem optreden dit.

Wat vindt Nynke er van: ik vond het wel goed. Mooie rustige muziek, maar voor mij wel net een tikkie te hard.

20170605_131022 (2)

Na een kleine pauze dan in dezelfde Sonnenborgh Town of Saints, in de minimale akoestische versie met alleen Harmen en Heta. Dat past hier wonderwel in de mooie sterrenwacht. Ik heb niet zoveel met de platen van Town of Saints, maar op het podium is dit folk van buitencategorie, ook (of: vooral) als ze maar met zijn tweeën zijn. Een heerlijk bevolgen optreden, waarbij Harmen het stof uit de vloer klakt met zijn hakkenpercussie. Als de PA even hapert worden de stekkers er uit getrokken, helemaal akoestisch kan immers ook wel in deze setting. Heerlijk, een band om van te houden.

Wat vindt Nynke er van: Dit was echt een leuke band! Veel andere bands hebben veel elektronische instrumenten, deze alleen viool en gitaar, waar ze echt heel goed op spelen.

20170605_140725 (2)

Voordat we ons vervoegen bij de mis van Broeder Dieleman c.s. in de Pieterkerk komt Tjebbe (8) er ook er bij, want “dit is echt leuk, papa”. Nou dat weet papa ook wel! Dit optreden is wel veel meer dan alleen de Broeder, eigenlijk heet dit onderdeel het Geestdrift Festival. Tonnie begint (natuurlijk) met een bijzondere versie van zijn ode aan Omer Gielliet, de onlangs overleden Zeeuwse houtsnijkunstenaar en evangelist. Het is sowieso al het mooiste nummer van Uut de Bron, nu adembenemend mooi gezongen vanuit het gangpad van de kerk, met de drone van het nummer vanaf het kerkorgel. Erg mooi. Daarna nog meer melancholie, ook het nummer dat wordt aangekondigd als “wat vrolijker”. Tussen de nummers aarzelt het publiek wat tussen applaus en devotie, beide van bewondering.

20170605_151503 (2)Na een paar nummers komt de Friese dichter en voordrachtskunstenaar Tsead Bruinja er bij. Bruinja is fenomenaal. Het eerste gedicht wordt in het Fries en het Nederlands gebracht. De teksten zijn moeilijk grijpbaar, maar het is de dictie, het mooie metrum en de enorme taalrijkdom die je onmiddellijk naar binnen trekt. We moeten in de kerk God’s naam niet ijdel gebruiken, maar ik moet verdorie toch wel meer dan een beetje denken aan Tsjêbbe Hettinga. Niet toevallig zit de kleine Tjebbe naast mij. Tsead declameert met deze hogeschoolvoordracht vrijwel alle tekstjonglerende rappers van Nederland weer terug naar de peuterschool. Zeldzame klasse, een mooie combinatie van Zeeuws-Vlaanderen en Rinsumageest.

Terwijl Tonnie en Tsead nog spelen komt VanDryver op. Het festival neemt weer een nieuwe wending, met nu een klassiek-pop crossover gezelschap met vijf dames op dwarsfluit, saxofoon, harp, altsax en bugel en een hipster aandoende zanger van uitzonderlijke klasse. De zanger is Arjen van Wijk en de band komt uit dezelfde klei als Broeder Dieleman, met ook dezelfde producer, Pim vd Werken. Het is eigenlijk meer een ensemble dan een band, want de samenstelling wisselt naar omstandigheid, begrijp ik.

Ik kende dit helemaal niet, maar VanDryver is echt een mooie band vol van lekkere klassieke poparrangementen. Zo’n zeldzaam sprankelende combinatie die je zowel aan je undergroundvrienden als aan je oma kunt laten horen. Jonathan en Defender zijn serieus prachtige nummers, daar herkent deze papa zich wel in. Ik mag toch aannemen dat VanDryver voortaan op alle festivals in Nederland en ver daarbuiten speelt, altijd. Grote klasse.

Wat vindt Nynke er van: ik vond de gedichten van die Tsead echt heel erg mooi gemaakt. Broeder Dieleman deed het ook heel goed. De blazers speelden vooral heel goed samen.

Wat vindt Tjebbe er van: echt heel erg grappig vooral. Die banjo was heel bijzonder. Ik had nog nooit een banjo gehoord maar nu wel. Die dichter was ook erg leuk. Geen woord gelogen aan de aankondiging ‘onverstaanbare band’, ik verstond er niks van.

20170605_152247

Met de kinderen op sleeptouw is het LGW-programma met Six Organs of Admittance in LE:EN iets teveel van het goede, maar deze middag was in alle opzichten toch zeer de moeite waard. De poffertjes zijn welverdiend!

Voor aanvang van de zaterdag Le Guess Who is het goed om er een beetje in te komen met imag2022een rondje Mini Who. Ik pik er twee mee. Eerst The Fire Harvest in Acu. De band bestaat al een tijdje, maar ik had ze totnogtoe gemist. The Fire Harvest speelt lange, uitgebalanceerde nummers in wat de hokjesman zou kunnen omschrijven als darkfolk of slowcore. Het is een beetje de opgepluste versie van Homemade Empire, zou je ook kunnen zeggen. The Fire Harvest speelt ingetogen, dreigend en soms haast desperaat, telkens weer naar mineur. Hier houdt Darth Faber van! The Fire Harvest heeft overduidelijk al heel wat meters op de podia gemaakt, ze spelen probleemloos door het slechte geluid heen. Echt heel erg fijne band dit, de plaat staat al de hele zondag op.

imag2026Daarna even kijken bij Kanipchen Fit in Tilt. Ik heb ze al wel een tijdje op de radar maar ik had ze nog niet eerder gezien. De zangeres smijt in een uur meer energie in de strijd dan Bert Visscher in een heel seizoen. Tilt is gek genoeg maar half gevuld, maar de aanwezige helft ziet hier wel een straf goede set stuiternoise. Triviantje is dat de gitarist niemand minder is dan Empee, in vroeger tijden bij de onweerstaanbaar goede band LUL. Kanipchen Fit heeft ook die hang naar complexe en uitgekiend moeilijke nummers. Heel erg fijn!

Zo zijn we lekker opgewarmd, maar aanvang van het officiële programma met Circuit des Yeux in de Janskerk moet nog even worden uitgesteld, omdat de kerk zowaar vol zit. Amen! Dan maar even snel thuis eten en daarna in de herstart naar Black Mountain. De Canadezen spelen een lekkere retro time warp rock uit 1970. Hele fijne nummers met een op zijn zachtst gezegd nogal statische performance. Zangeres Amber oogt nu eenmaal altijd wat verlegen, ze moet het hebben van haar prachtige stem en niet van een dwingende presentatie. Black Mountain is vooral goed in het contrast tussen lekkere orgelrock en de meer verstilde momenten. Maar na pakweg vijf nummers krijg je wel het gevoel dat het op repeat staat.

imag2032

In de grote zaal treedt Julia Holter aan, die enorm begint te rommelen met de papieren op de standaard voor haar. Dat blijft een beetje de sfeer van dit optreden, het is rommelig en zonder veel bezieling. Julia straalt altijd wel iets lethargisch uit, alsof ze het laatste optreden van een hele zware tour doet, maar vandaag is het wel erg overheersend. Dan helpt ook de engelmooie stem van Julia niet meer. Dat komt misschien ook door een aantal nieuwe nummers, die nog ijler en esoterischer zijn. Het is prachtig nieuw werk, voor de soundtrack van Bleed for this, maar hier op het podium is het vooral saai. Zonde, want Julia kan echt veel beter. Grappig genoeg vond 3v12 het een hoogtepunt van het festival.

imag2093

imag2104-2Naar de Ronda dan maar weer, voor Dinosaur jr., inmiddels een toepasselijke naam voor de bijna-bejaarde oerfuzzers. Hier staat voor eeuwen aan jeugdsentiment in de zaal voor de oude helden. J Mascis en zijn kameraden staan voor een enorme bak versterkers, maar gek genoeg gaat het niet zo hard als wel zou kunnen. Na een paar nummers wordt steeds duidelijker dat er wel meer niet zo hard gaat als wel zou kunnen, en dan gaat het vooral om J zelf. Het speelt wel maar er zit weinig puf in. Lou Barlow staat weliswaar goed hard te bassen, maar vooral bij J staat het heilige vuur op de waakvlam. Dat hebben we vaker gezien. Na een half uurtje komen er een drummer en gitarist bij, wat wel wat aanvullende power geeft, maar het is niet echt de locomotief die dit optreden nodig heeft. Dinosaur jr. speelt niet echt slecht, maar ze laten wel heel erg veel liggen. Voordat mijn eigen jeugdsentiment in gruis ligt maak ik me snel uit de voeten. Ik heb geen zin in een afgang van mijn helden.

imag2158Geen idee of het in de tweede helft nog wat is geworden, want toen stond ik al in de grote zaal bij niemand minder dan Elza Soares, de grande dame van de Braziliaanse samba. Wát een setting is dit! Mevrouw Soares zit hoog op een troon in een meterslange jurk, als een koningin die haar dienaren toe zingt. Wow! Elza Soares is al 79, ze heeft een leven achter zich alsof ze 150 is (getrouwd geweest met Garrincha, nou dan weet je het wel). Elza Soares heeft het geniale plan gehad om voor haar laatste plaat, A Mulher do Fim do Mundo, begeleidingsmuzikanten te zoeken uit de avant-garde/punk scene van São Paolo. Met briljant resultaat. In de setting hier staat de band in een halve kring van lakeien rond de koningin. Er is hier maar één middelpunt, de rest is dienaar. Elza heerst met een heerlijke pot samba sujo, die eerlijk gezegd wel vooral van de band komt, want Elza zelf oogt en klinkt broos. Voor mij staat het vol met hardcore fans, zo te horen spreekt iedereen Portugees. Er komt op gegeven moment een vreemde energieke zanger langs, die doet alsof hij inbreekt in het concert, maar nadat hij dwingend is toegezongen door de machtige Elza vleit hij zich zacht op haar jurk neer. Dit is ongelooflijk mooi. Als de tranen in de ogen schieten weet je dat het legendarisch is. Dit is zo’n concert waarvan je over decennia nog weet dat je er bij was.

 

Zo is de avond meer dan gered, even bijkomen met bitterballen in het Gegeven Paard. The Ex pik ik morgen wel mee. Nu eerst naar het ook best legendarische Digable Planets. Jaren niet gespeeld, maar rond 1990 stevig in de frontlinie met een uitgekiende mix van hiphop en jazz. Die ambachtelijkheid zien we hier ook, met vijf man muzikanten, twee rappers en een mooie zangeres. Eén van de rapmannen heeft een vreemd soort kapje op, maar veel belangrijker is de prachtig mooie flow die ze hier op de mat leggen. Geen muziekstijl heeft meer te maken met ikeaniveau rotzooi dan de hiphop (uitgezonderd misschien de hardrock), dus dan is het goed om te zien dat er toch nog op hoog niveau prachtig werk wordt gemaakt. Top dit!

imag2294

En omdat ik alles vreet ga ik nog even door de regen naar de Helling voor Ufomammut. Vorig jaar per slot van rekening mijn concert van het jaar. De Italianen staan weer godsgruwelijk hard te gaan als ik binnenkom. Dit is precies waar ik nu behoefte aan heb! Allejezus, wat een volume, wat een brute sludge. De gitarist heeft een geinig Funn O))) T-shirt, valt er ook nog wat te lachen. Ufomammut is technisch heel erg goed, maar vooral superieur in de energieke performance. De visuals zijn vaag en ontwrichtend, maar half zichtbaar in de rook. Het is unheimisch goed. Ik zie ze nu voor de derde keer, maar ik heb er nog lang geen genoeg van. Plaat kopen om thuis de boel ook nog even op stelten te zetten, maar dan is het toch op voor mij, na een behoorlijk lange LGW-dag. Morgen laatste etappe.

imag2398