archiveren

Tagarchief: The Sweet Release of Death

Darth Faber zit dit weekend behoorlijk in de festivalmodus, want net als gisteravond leidt de weg naar Ekko. Vanavond een gevarieerd programma met drie bands uit de voorhoede van de Nederlandse underground.

Spiksplinternieuw is het Utrechtse project Classic Water. Een plaat of überhaupt veel info is er nog niet, maar referenties zijn er te over: de naam van de band verwijst naar een gedicht van David Berman, de zanger van Purple Mountains die ons vorig jaar eerst één van de mooiste platen van het jaar leverde en daarna tragisch zijn einde verkoos. Classic Water beweegt in diezelfde muzikale hoek van americana-folk bluesrock, naar het zich doet aanzien gelukkig wel met meer levensvreugde dan Purple Mountains. Zanger Tom Gerritsen levert met breekbare stem vreemde teksten. De microfoonstandaard staat voor hem nét te laag, waardoor het geheel mooi ongemakkelijk oogt. Muzikaal is het een warm bad, een heerlijk eindeloze nazomermiddag in het park.

20200125_204825.jpg

20200125_212242.jpgThe Fire Harvest heb ik al veel vaker gezien, maar nog niet met nummers van de prachtige laatste plaat Open Water. Dat wordt dan hoog tijd, want het album kwam op mijn spotify-jaarlijstje al boven als meest gedraaide van 2019. De band moet even op gang komen: het oogt wat statisch, het publiek lijkt er aanvankelijk ook nog niet helemaal klaar voor, er wordt wat gerommeld met het geluid. Maar in de loop van de set pakt Fire Harvest het momumentum weer stevig terug. De donkere altcountry klinkt meer slowcore dan ooit, minimalistisch haast. The Fire Harvest zijn meesters van de timing: geen noot teveel, alles perfect gedoseerd. Af en toe is er een extraatje, zo heeft The Runner een mooie gitaartokkel die er op de plaat volgens mij nog niet in zit. Laatste nummer is Picture of a Man, één van de mooiste nummers ooit op Utrechtse bodem gemaakt.

Volstrekt andere koek is The Sweet Release of Death, knettere shoegaze-noise-wave uit Rotjeknor. Onlangs waren ze naar verluidt op Le Guess Who al een grote revelatie, maar dat had ik ter plekke even gemist. Vanavond herkansing dus en dat is een behoorlijk overdonderende explosie! SROD is energieke avant garde noise, vol van intense dreiging in de beste traditie van Unwound en My Bloody Valentine, maar dan donkerder en minder afgerond. Het zijn niet zozeer nummers maar eerder nerveuze, staccato noise-collages, vaak niet meer dan twee minuten lang. Alicia is een kunstzinnig type zangeres met een godallemachtig denderende bas, de minimale drum van Sven is dodelijk effectief, en gitarist Martijn dwaalt heerlijk rond in zijn oerwoud van geluid. The Sweet Release of Death is een ongrijpbare band, vol donkere humor, liefde naar elkaar en naar het publiek, maar vooral weerbarstig en compromisloos.

20200125_223440.jpg20200125_224839.jpg