Ja ja, na 4 miljard jaar evolutie is dan nu eindelijk een SUPERORGANISM opgestaan! Het komt in de vorm van een kosmopolitisch ultramodern muziekcollectief en vanavond landt deze vreemde entiteit in de Amsterdamse Sugarfactory. Tijd voor first contact.

SUPERORGANISM is een frisse nieuwe entiteit, met muzikanten uit Nieuw-Zeeland, VK, Japan, Zuid-Korea en misschien nog wel wat. Het is een mooi wonder van deze moderne tijd dat dit bij elkaar is gekomen. De muziek en de podiumpresentatie zijn haast net zo eclectisch. Als een lichtflits kwamen ze vorig jaar op de muzikale radar met Something for your M.I.N.D., een geweldig novelty-hitje dat ook nog eens scoorde in de game FIFA18. Een album is er nog niet maar komt zeer binnenkort, ook al is zoiets eigenlijk enigszins wezensvreemd aan het SUPERORGANISM, dat vooral scoort via de social media van deze eeuw in plaats van de muziekdragers van de vorige.

De band bestaat vandaag uit zeven mensen, maar dat kan soms ook meer zijn heb ik begrepen. Drie man op drum, gitaar en ‘the nukes‘ leggen het muzikale tapijt, drie zangeressen in vrolijke regenjassen kleuren het muzikaal en visueel in, en daartussen staat de piepjonge zangeres Oroni Noguchi als blikvanger. Vanaf seconde één is het hieperdepiep een ultravet feestje.

Het podium is omgebouwd tot een decor van witte panelen, voor toffe projecties vol referenties naar BASIC computers uit de tijd van Commodore en Sinclair. Het verhult enigszins dat het geluid niet al best is. De zang van Noguchi is bovendien nogal beperkt, maar ze zingt snedige tekstjes en ze ouwehoert er lekker op los tegen het wat tamme publiek. Deze band laat zich niet snel kisten en gaat volle bak, want Everybody be a superorganism!

Het is van een eclectica zoals bij Ariel Pink of voor mijn part de Flaming Lips, maar dan een jongere en modernere versie daarvan. Dit is 21st century pop, die op het podium balanceert tussen ultracool en een uit de hand gelopen schoolfeestje. Al na een goed halfuur wordt het andere hitje, Everybody Wants to be Famous, als laatste nummer aangekondigd. Met een lollige visual die ‘insert coin’ zegt komt de band nog wel terug voor Something for your M.I.N.D., brutaal aangekondigd met “Je had je geld terug moeten vragen als we dit niet zouden spelen!” En dan is het al weer klaar.

We zien ze deze zomer vast terug op alle festivals, want ook al begint dit collectief maar met een vluchtig halfuurtje, ze maken wel indruk en een SUPERORGANISM zal natuurlijk niet voor de wereldheerschappij. Let maar op.

20180220_214817 snij

Advertenties

De avant-gardistic state WORM heeft de grote eer om Haley Fohr met Circuit des Yeux te mogen ontvangen. Circuit des Yeux is een van de meest intrigerende bands van deze tijd en tegelijkertijd blijkbaar een goed bewaard geheim, want de WORM is niet groot en ook zeker niet uitverkocht. Dat staat niet in de weg voor een fantastisch concert.

Voorprogramma is TALsounds, het project en alterego van Natalie Chami. TALsounds verkent esoterische ambient en drone met een batterijtje analoge synth-apparatuur en dat doet ze verdomd knap. Er gebeurt ogenschijnlijk niet heel veel op het podium, soms staand aan de Moog of de synthesizer, soms hurkend voor het maken van loopjes die lekker wegmeanderen. Chami toont ons dat dit geen muziek uit een kastje is, maar volwaardige instrumenten, met een heel eigen ziel en sfeer. Ze laat ons een lange compositie horen, waarin wel tracks zijn te onderscheiden maar die zonder tussenpauze wordt gebracht. Het duurt pakweg een half uur en dat is precies genoeg om een fraaie spanningsboog neer te zetten.

Circuit des Yeux begint haast sacraal, met direct enorme nadruk op de prachtige diepe stem van Fohr. Ik ken de laatste plaat Reaching for Indigo nog niet zo goed, maar dat wordt vanavond verholpen, want alle prachtige nummers zijn afkomstig van dit album.

Direct na het eerste nummer vraagt Fohr of alle lichten uit kunnen, met alleen nog abstracte projecties die nog het meest aan vloeistofdia’s doen denken. Alle nadruk komt zo op de band, met Fohr op gitaar, een subtiel spelende drummer en een contrabassist vol met distortion. In het schaarse licht van de projecties oogt Fohr afstandelijk, haast duister, en worden haar gebaren groots en bezwerend (maar tijdens een praatje achteraf blijkt ze vooral bedeesd en heel erg vriendelijk).

Circuit des Yeux is geen band die zomaar een paar nummers ten gehore brengt, maar die met haar muziek direct op zoek gaat naar je zaligheid en diepste gedachten en verlangens. Vaak begint het rustig en akoestisch, langzaam in je doordringend, om op te bouwen naar de extase waarin de gevonden ziel wordt gegrepen voor een waardige catharsis. Circuit des Yeux levert geen concert, maar een seance waar onze duistere zielen worden gereinigd in het prachtige vagevuur van diep emotionele muziek. Het zijn grootse woorden, maar damn. Dit is extatisch, uiterst complex en wondermooi.

De trance wordt doorbroken als Fohr al na een kleine drie kwartier thank you goodbye zegt. Ho ho, dat is wat al te snel. Met een extra nummer is het dan toch ruim binnen het uur klaar, maar ook een minuutje Circuit des Yeux is al meer waard dan uren van vele andere bands. Dit was groots en indrukwekkend.

Mondays is een mooi initiatief voor het programmeren van de betere underground op de Utrechtse podia. Het past goed in de explosie aan initiatieven om bottom-up en op onregelmatige basis allerhande minifestivals van hoge muzikale kwaliteit te organiseren. Zie bijvoorbeeld ook Oscillations, Doomstad, Footprints in the Void, Devoted to Drone, etc. Drie of vier uitstekende bands in een specifiek (maar niet altijd goed af te bakenen) genre, georganiseerd door hardcore liefhebbers of muzikanten. Lekker zelf programmeren, aankondiging via FB en gaan! Het is een mooie ontwikkeling dat zalen als Ekko, dBs en Moira hier ruimte aan bieden. Zo ontstaat in Utrecht een brede basis voor een levendige live-scene, ook buiten het grote TV (dat zelf met DICE trouwens ook meedoet aan deze trend). Mondays nestelt zich in het drukke veld van postpunk, noise, shoegaze en psychrock, met deze vijfde editie een heel fijne staalkaart van drie uitstekende bands.

Aftrap is van Creepy Karpis, een lekker slack bandje in het straatje van Ultimate Painting, dus zo hip als maar kan. De zanger, die ook dienst doet in Korfbal, klinkt aanvankelijk nog wat als een verkouden versie van Bart Veldkamp bij de Olympische Spelen, maar al snel raakt de band opgewarmd. De gitarist speelt met zijn gitaar hoog omgehangen. Creepy Karpis is niet vies van wat galm en af en toe een geluidsexplosie. Ook visueel is het een warm bad, met de lekker seventies zilveren guirlandes tegen de achterwand. Hele fijne start.

Daarna dan Is Bliss, een overdonderende driemansmachine uit Portsmouth. De zanger links is onherkenbaar onder een pet en lang haar. Dit is een indrukwekkend bandje hoor, galmend en groots met een bak vol effecten, op het raakvlak van postpunk en psychrock. We proeven de sfeer van de Black Angels, maar het heeft wel dat ongrijpbare maar tegelijkertijd zeer herkenbare Britse cachet. Duister en onverstaanbare maar gek genoeg wel veelzeggende zang, want er zit ziel en zaligheid in.

2018-02-09 Is Bliss - Ekko Anne-Marie van Rijn 007

De hoofdact van de avond is Ulrika Spacek. Dat is snel gegaan, want nog maar twee jaar geleden kwamen ze nog vrij plotseling opduiken met hun behoorlijk goede debuutplaat The Album Paranoia. Ik zag ze rond die tijd ook op Eindhoven Psychlab, als een sympathiek maar nog wat bedeesd bandje. Dat is nu wel anders, want hier staat een stevige en zelfbewuste band retestrak te spelen.

Ik vind de tweede plaat eerlijk gezegd wat tam, maar live dendert het lekker door. Ulrika Spacek speelt onder de summiere verlichting van de beamer, wat we eerder ook wel hebben gezien bij gelijkgestemde bands als de Wooden Sjips en Follakzoid. De eerste nummers zitten dan ook goed in de psychrock, tot aan prijsnummer Beta Male. Daarna wordt het wat meer richting shoegaze. Het is een doordachte set die nog wel een uurtje langer had mogen duren.

2018-02-09 Ulrika Spacek- Ekko Anne-Marie van Rijn (2)

2018-02-09 Ulrika Spacek- Ekko Anne-Marie van Rijn (15)Dank dus voor Mondays, dat er nog maar vele mooie duistere avonden mogen volgen.

En dank aan Anne-Marie van Rijn voor de foto’s!

 

Ik heb eerder aangekondigd maandelijks met tips voor toffe concerten te komen. Dat breekt me nu al op, want ik heb februari nog nauwelijks goed bekeken. Maar het is al februari (zou De Kift zeggen)! Daarom bij deze een snelle en wat late scan, maar toch wel weer met veel lekkers.

Op 3 feb al speelt de Chinese postrock-band Wang Wen in De Helling. Denk aan Mono, God is an Astronaut en dergelijke combinaties van lange instrumentale beschouwingen met flinke noise-explosies. Dat belooft wat! Zie http://www.tivolivredenburg.nl/agenda/wang-wen-03-02-2018/ voor meer info.

Ekko heet op op 9 feb Ulrika Spacek welkom, een meer dan interessante en nog piepjonge Engelse band in de sfeer van de lekkere spacerock. Twee jaar geleden vestigden ze de aandacht met hun plaat The Album Paranoia, vorig jaar kwam de uitstekende plaat Modern English Decoration er overheen. Ik zag ze eerder op Eindhoven Psychfest: een nog wat bedeesde band, maar middenin een proces van grote ontplooiing. Om te checken: http://ekko.nl/productie/mondays-ulrika-spacek-e-a

Op 9 feb heeft dB’s een leuke package met Green Lizard, Antillectual en This Means War. Mooi potje hardcore zoals het hoort. Meer info: https://web.dbstudio.nl/event/loud-rising-tour-feat-green-lizard-antillectual-means-war/?instance_id=255

Op 10 feb is in het Paard in Den Haag het Grauzone festival, met dit jaar legendes als Cabaret Voltaire, Michael Gira, The Soft Moon en Lydia Lunch. Ulrika Spacek zien we hier trouwens ook weer. En ook niet verkeerd: een film over Connie Plank, de producer van nagenoeg alle legendarische krautrockalbums uit de jaren zeventig. Info: https://www.grauzonefestival.nl

Duisterder wordt het een dag later in TV Cloud 9 met Johnny Dowd. Dowd wordt dit jaar al weer 70. Ik ken ‘m vooral sinds een bijbaantje eind jaren negentig bij het Wageningse Munich Records, toen ik hele rekken vol mocht zetten met Johnny’s ceedeetjes. Dat maakte nieuwsgierig, maar Johnny Dowd laat zich niet makkelijk kennen. Hij beweegt op het raakvlak van Tom Waits, The Residents, Captain Beefheart en dan nog een flinke scheut americana en avant garde folk erdoor. Dit zal wel een alles of niets avond worden, gok ik. Melle de Boer, de voorman van Smutfish, doet ook mee, voor nog een stevig stuk country noir erdoor. Info: https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/johnny-dowd-melle-de-boer-10-02-2018/

Op 15 feb heeft dB’s weer een tof pakketje, deze keer gedrenkt in surf, garage, rock en fuzz, met Magnetix, FFOOSS en Dirty Mike & The Bastards. Info: https://web.dbstudio.nl/event/magenetix-fr-castle-face-records/?instance_id=272

Aan het eind van de maand komt dan Robyn Hitchcock naar TV, ooit zanger van The Soft Boys. Opvallend dat hij hier speelt, vorige keer was nog in dB’s dacht ik. Misschien heeft het te maken met John Smith, die ook meekomt, maar die ik niet ken. Hoe dan ook, zie https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/john-smith-robyn-hitchcock-27-02-2018/

In februari komt Circuit des Yeux tweemaal spelen, helaas niet in Utrecht, maar wel bij The Rest is Noise in het Muziekgebouw in Amsterdam (19/2) en in de Worm in Rotterdam op 17 feb. En dat is wel heel interessant, want weinig bands grijpen zo je aandacht als dit vehikel van Haley Fohr. Dat kan op verschillende manieren uitpakken. De voorlaatste plaat In Plain Speech is geniaal, de laatste plaat, Reaching for Indigo, ken ik niet eens maar is naar verluid nog beter. Een paar jaar geleden speelde ze op LGW en toen viel het me zwaar, maar als de druk op de agenda het toestaat moet dit zeker op herkansing. Circuit des Yeux is een van de spannendste bands van deze tijd.

Op 20 feb speelt neocult-sensatie Superorganism in de Amsterdamse Sugarfactory. Het eerste album moet nog komen, maar reken maar dat ze tegen die tijd niet meer in kleinere zalen spelen. Superorganism gaat als de brandweer met hun gekke, ongrijpbare en tegelijkertijd ultrahippe mix.

Ten slotte: de multiculturele eclectica van Khruangbin op 27/2 in Ekko was ook leuk geweest, maar die is al uitverkocht! En dat is maar goed ook, want dit is muziek om te koesteren.

U zult mij niet overal treffen, want de druk van het dagelijks leven wil de druk van het Darth Faber-bestaan nog wel eens fnuiken, maar ik doe mijn best dus vast tot ziens.

20180128_222807(0) snij

Als de legendarische Sonics in het land zijn dan schrijft uw nederige stukjesschrijver geen review, maar een ode.

Een korte inleiding: lang voordat Ty Segall en Thee Oh Sees hun gruizige garage in zweterige zaaltjes spuwden deden bands als The Oblivians, The Cramps en Dead Moon dat al, en lang voordien waren er al The Stooges, The Monks en MC5. En daarvoor? Was de wereld toen woest en ledig? Nee, want toen al waren er The Sonics!

The Sonics speelden al toen Mick Jagger nog op school zat, om in de vroege vormende jaren van de rockmuziek de onwrikbare standaard neer te zetten van weinig akkoorden, te compenseren met snelheid en intensiteit, dat alles in max 3 minuten. The Sonics staan middenin de stam van de muzikale evolutie die leidt naar garage, punkrock, fuzz en grunge. The Fall, Flaming Lips en The Cramps  coverden nummers, je hoort ze direct terug in Nirvana, White Stripes en Mudhoney. Duizenden en duizenden bands zijn, vaak zonder het zelf te weten, schatplichtig aan het fundament dat The Sonics hebben neergelegd.

The Sonics speelden tot eind jaren zestig, zo’n beetje tot aan de rockexplosie van 1967, met daarna nog af en toe een reünie of een re-issue. Met de opkomst en bloei van alle bovengenoemde genres kwamen The Sonics ook weer in de belangstelling. De onvermijdelijke reunie kwam in 2007, to wide acclaim zoals dat heet, met optredens, live-platen en EP’s, en jawel! In 2015 kwam voor het eerst in vier decennia een heel nieuw album uit, This is The Sonics, een plaat met een urgentie, intensiteit en smerigheid die zich kan meten met het beste werk van alle reeds genoemde bands. Met de plaat kwam ook een toer, en die brengt The Sonics op deze mooie zondagavond in Amsterdam Noord!

Met het verstrijken van zovele jaren zijn niet alle Sonics meer in staat om nog mee te gaan op reis (maar we horen ze wel op de plaat!), maar saxofonist Rob Lind is er nog wel bij. Als de band gaat staan kondigt de roadie de band aan, “Please welcome the legendary Sonics!!” en vanaf die eerste seconde is de zaal vol van adoratie. En terecht! Want we krijgen een uur lang een overdonderend goede set om de oren, een staalkaart van de keihard gruizende rock. Na decennia van verdunning door vuige mainstream kutbandjes laten The Sonics horen hoe punkrock onversneden ook al weer klinkt en dat is godverdomme nog aan toe geweldig!

20180128_215442 snij Lind is al ruimschoots met pensioen maar hij speelt als een jonge god. De sax geeft echt een ontzettend fijne vieze laag aan The Sonics. Lind is omringt door een superieure band. Bassist Don Wilhelm is niet veel jonger dan Ron. Hij doet veel vocalen en klinkt lekker vies. Drummer Dusty Watson heeft al ruimschoots veel sporen verdiend, onder andere in de band van Dick Dale (!). Keyboardenist Jake Cavalieri komt uit de glam/goth/garage hoek, zeg maar waar The Cramps ook zaten. En Evan Foster op gitaar is een tweede blikvanger, zonder zich op te dringen, want Ron Lind is de master of ceremony, met tussendoor vele praatjes en vooral, ja vooral, ongelooflijk veel plezier. “Look at your guys with your hands in the air” zegt hij en je ziet dat hij, hier op het podium in Amsterdam Noord of all places, oprecht gelukkig is.

20180128_214458 snij

The Sonics spelen oude nummers (sixties), nieuw nummers (2015) en zelfs een heel nieuw nummer, met de aankondiging dat men werkt aan een nieuwe plaat, die eind dit jaar uit zou moeten komen. Hear hear!! Dat is goed nieuws, de sinterklaaslijstjes kunnen nu al ingeleverd worden. Tegen het einde komt de zanger van de Sonics-coverband het podium op om een liedje mee te zingen, Boss Hoss dacht ik. Ron kondigt alles keurig aan, ook dat de band nu even weg gaat maar zeker terugkomt voor een toegift, die bestaat uit de krakers Doctor, Strychnine en Witch.

Na pakweg een uur is de orkaan voorbij. Het was een uur waarin vijf decennia rockhistorie zijn samengeperst in een explosie die nog lang zal nadampen. Iedereen boven de zestig voelt zich kwieker dan ooit, iedereen boven de veertig gooit vrouw en kinderen het huis uit en verbouwt de huiskamer tot een smerig poppodium en iedereen boven de twintig begint onmiddellijk een bandje. Dit was een ontwrichtend goede avond van een legendarische band. Sonics forever!

20180128_223203

Ver, heel ver buiten de sfeer van de radiovriendelijke muzak van de middelmaat en de muziekindustrie vinden we de meest opwindende muzikale experimenten, vanavond door dB’s bijeengebracht onder de noemer DwArSmUzIeK. Dit is een avond in de absolute voorhoede van de keiharde avant garde met drie fantastisch ontwrichtende bands (en de vierde moest helaas afzeggen).

Eerste band is Don Vito, een drietal uit Leipzig. Ze spelen op de vloer voor het podium, met nauwelijks meer verlichting dan een lamp op de bassdrum en zo’n Hema-discobol op de grond. Het geeft een geweldig underground-effect, alsof we hier bij elkaar staan in de krochten van een kraakpandkelder. Don Vito gaat meteen als de brandweer in een verwoestende instrumentale set, die wel wat klinkt als de intense, gestructureerde noise à la Unsane of de oude Sonic Youth. Zelf noemen ze het ‘hyper kinetic instrumental noise tohubohu’. Dat mag ook. Wie hier halverwege binnenloopt zal wel even nodig hebben om de draad op te pikken. Die draad is er wel degelijk, want al klinkt dit als noise, het is buitengewoon strak gespeeld. De drummer hakt echt de meest complexe ritmes bijna achteloos en in een razend tempo bij elkaar. Don Vito is nog niet vaak in Nederland geweest (ook al gaan ze al sinds 2004 mee!) en daar moet snel verandering in komen, want dit is zeer opwindende herrie.

20180126_211247

Dan de Dead Neanderthals. Deze instrumentele tweemansmix van freejazz en metal had ik al een tijdje op de radar, maar nog niet gezien. 20180126_220320Een serieus hiaat! Ook Dead Neanderthals speelt op de vloer voor het podium, met alleen drum en baritonsax, en uitgelicht door een muur van spots achter de band voor een industrial effect. Dead Neanderthals spelen één lang bedwelmend nummer van pakweg een half uur. Het klinkt als een almaar doordenderende drone, die met eem minimum aan variatie in noten ontzettend veel kleuren van de bariton laat horen. Dead Neanderthals is als een opgevoerde versie van Colin Stetson, met striemende drums van Rene en vooral natuurlijk de verpletterende, nietsontziende sax van Otto. Dit is genre-overstijgende topsport van eenzaam niveau.

Zowaar de hoofdact van de avond is het onvolprezen It Dockumer Lokaeltsje! Daar zijn ze weer; bij Darth Faber Fest speelden zij nog op de vloer, vandaag staan Peter, Sytse en Fritz als enigen op het podium voor een lekker potje avantgarde-punk. “They are quite legendary, aren’t they?” vraagt de dame van Don Vito mij achteraf, en dat kan ik beamen. It Dockumer Lokaeltsje was als band even op sabbatical, maar na een kwart eeuw zijn ze weer terug alsof het nooit anders was. Inmiddels is de set van Tonger al verschillende keren opgevoerd en dat hoor je, want het lijkt elke keer weer een stukje strakker te klinken.

We krijgen een mooie mix van nieuwe klassiekers als Bonkerak en De Komeet van Strikwerda en oude krakers als Piemelsjen. Met de gekke maar stevig geheide structuren van bas en drum ligt een mooie bodem voor gitaarcowboy Sytse om op los te gaan. It Dockumer Lokaeltsje speelt (net als vorige keren) DAF-cover Der Räuber und der Prinz, naar verluid wellicht het begin van wat zomaar zou kunnen uitgroeien tot een nieuw project. De toegift wordt meteen ook maar weggegeven, met het bijna atmosferische Foar de oarloch, een mooi nieuw)nummer dat wel meer dan twee minuten duurt. Het moge duidelijk zijn: It Dockumer Lokaeltsje heeft zijn draai weer helemaal gevonden en is beter, relevanter en ontwrichtender dan ooit!

20180126_22464920180126_225547

En dat was DwArSmUzIeK! Dit was geen avond voor de massa, maar de pakweg vijftig mensen die er bij waren zullen het koesteren. DwArSmUzIeK was een ontdekkingstocht zoals je die veel vaker zou willen maken. Waar de meeste mensen liefst in volle vaart over de middle of the road voorbijrazen blijkt de berm vol te liggen met prachtige muzikale juweeltjes. DwArSmUzIeK is daar een hele fijne staalkaart van. Wat een voorrecht is het toch om in Utrecht nabij een podium te wonen dat zich over deze juweeltjes ontfermt.

Het moet niet gekker worden: Tjebbe, Jonas en Ivar hebben vandaag zowaar de eerste prijs gewonnen van de filmwedstrijd van De Wilde Stad!! Dat leidde tot een enerverend dagje, vol media, kinderzenuwen en een enorme cheque. Zie hier verslag en een aantal foto’s en linkjes.

In deze huidige Tijd van de Mens is stadsnatuur misschien wel het belangrijkste ecosysteem dat er nog over is. In een beetje Nederlandse stad vinden we vossen, reigers, adders en vleermuizen. De biodiversiteit in de stad is naar verluid tegenwoordig al groter is dan op het agrarische platteland. Natuur in de stad is dan ook het thema van de binnenkort te verschijnen film De Wilde Stad, van de makers van prachtige natuurfilm De Nieuwe Wildernis. Zie http://www.dewildestad.nl/ voor meer info.

20180124_120317 (2)In de aanloop naar de première van die film is een wedstrijd uitgeschreven om op school een eigen film over natuur in de stad te maken. Op onze eigen Prinses Margrietschool is deze uitdaging opgepakt met een speciaal schoolproject, met als resultaat het volgende geweldige filmpje:  https://youtu.be/rKQNEDTxRmQ.  Coole vogels in het Julianapark, gefilmd door Tjebbe, Jonas en Ivar, met uitmuntend commentaar van Tjebbe en een muziekje van Nynke. Wie kijkt kan ook stemmen op zijn of haar favoriete vogel!

En verdomd! Het filmpje blijkt zowaar bij de beste drie te zijn gekozen door de jury van De Wilde Stad. En dan blijkt er ineens een mediabommetje af te gaan, want Hart van NL heeft bedacht dat het leuk is om de jonge filmmakers nog eens te filmen en te interviewen in het Julianapark. Ha! Geef ze eens ongelijk. Vanochtend dus een ochtend lekker gefilmd met Frank en Hans, supersympathieke filmmakers die na dit uurtje zo bevlogen zijn geraakt dat hun volgende project ook een grote natuurfilm wordt.

20180124_12012320180124_121409

Zie hier het heerlijk frisse filmpje van SBS, vandaag voor een paar honderdduizend mensen op de landelijke beeldbuis: https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2018/basisschoolleerlingen/. Voor de volledige HvNL-uitzending zie https://www.hartvannederland.nl/video/uitzendingen/2018/24-januari-2018-vroege-editie/ (vanaf 12.30), met nog wat extra beelden van de prijsuitreiking in Haarlem.

20180124_12254420180124_12285020180124_123118

Vervolgens met de filmmakers en een kleine delegatie in trein naar Haarlem, om te landen in de tot dolle kindertempel omgetoverde lokale Pathé. Bussenvol zijn er ook komen rijden vanuit Bloemendaal en Maasdijk, voor het kijken van alle kanshebbers, de prijsuitreiking en een exclusieve voorpremière van de grote film De Wilde Stad (die pas 1 maart in de bioscopen draait).

Een prijsuitreiking is natuurlijk geen prijsuitreiking als er geen subsidiërende bestuurder bij staat om met wat onbeholpen zinnen de filmpjes te introduceren. Het derde filmpje, van De Avonturijn uit Maasdijk, start niet goed in, waarna de weledele gedeputeerde maar overgaat tot de prijsuitreiking (want drukke agenda natuurlijk), maar gelukkig weten de mensen van De Wilde Stad dit euvel nog op te lossen.

Dat alles doet niks af aan de meer dan afgetekende overwinning van, jawel, onze helden van de Prinses Margrietschool te Zuilen!! Spotlights, applaus! Verbijstering, blinde trots en totaal geluk dringen om voorrang, het is nauwelijks te bevatten wat hier allemaal gebeurt! De heren Tjebbe, Jonas en Ivar, muzikaal begeleider Nynke en groupie Sam stuiteren alle kanten en ontvangen een cheque van 500 euri voor besteding aan vergroening van het schoolplein.

20180124_15454320180124_172345

Dat gaat niet ongemerkt voorbij, want ook Radio Noord-Holland en niemand minder dan het ongeëvenaarde Jeugdjournaal dringen voor een interview. Vaardig en volleerd worden alle media afgewerkt. En daarna wordt het pas echt feest, want dit alles wordt keihard gevierd met patat! Hieperdepiep hoera!

20180124_173559

Meer info over het schoolproject dat dit alles heeft losgemaakt vind je op http://tijprojecten.simpsite.nl/.

PS: Tjebbe vroeg zich af of hij nu bekende Nederlander zou zijn (en personeel in kon huren om zijn boterham te smeren). Nou, bijna. De dag na de uitzending werd hij door een oude dame in de bejaardenwoonkamer van het Vorstelijk Complex in de wang geknepen onder de legendarische woorden: “Zeg, ben jij niet dat knoapie fan de tillevisie?” Zo snel kan het gaan!