Het is volbracht: Darth Faber Fest in DBs was unaniem zonder weerga een grandioos succes. Vier prachtige bands met eigenzinnige en zeer bevlogen sets die zichzelf overstegen voor een uitverkocht DBs. Wat een avond!! Het enige dat te betreuren valt is dat het weer voorbij is, maar gelukkig hebben we de prachtige prachtige foto’s van Anne Marie van Rijn nog, plus een collage aan korte impressies.

Bonne Aparte trapt af met een nogal compromisloze set. Die zijn hier niet gekomen om de meute lekker op te warmen, eerder om iedereen meteen gaar te koken. “Mooie mix van avant garde en radio 10 gold,” zegt Peter van It Dockumer Lokaeltsje tijdens de soundcheck. Niks tegenin te brengen. Lekkere bak noise, soms schijnbaar ongericht, vooral later in de set effectief en haast spacy.

2017-09-16 Bonne Aparte-dB's 013

It Dockumer Lokaeltsje, helden van de Friese bries, gewoon in de zaal van DBs, want Peter, Sytse en Fritz kennen geen sterallures. Na 25 jaar is dit geen reunie, maar gewoon verder gaan waar ze eerder zijn opgehouden. De nieuwe plaat Tonger is in aantocht, vanavond horen we daar een groot deel van. En dat mag er wezen! Het lijkt wel of ze een extra laag doelgerichtheid leggen over de ontwrichtende eenminuutsnummers. Beestachtig goed en retestrak. En wat een geweldig minidrumstel. Die plaat wordt een onmisbare schakel in elke platenkast, maar ga vooral ook kijken wanneer je kan, want er komen meer optredens aan!

2017-09-16 It Dockumer Lokaeltsje-dB's 002

2017-09-16 It Dockumer Lokaeltsje-dB's 027

The Homesick vertegenwoordigt de nieuwe Friese bries, die vanuit Dokkum over ons heen komt stormen. Na de noise en de puntige punk is het nu meer wave en shoegaze, maar met een bijzonder eigenzinnig randje. Ze spelen een bijzonder aangename set met vooral een zinderende uitvoering van The best part of being young is falling in love with Jesus. Als ik later de zaal doorloop hoor ik dat vooral The Homesick vanavond erg veel nieuwe zieltjes heeft gewonnen. Tiige dank! Voor wat beelden zie ook hier: https://youtu.be/rfGdOaEtMyU

2017-09-16 The Homesick-dB's 0262017-09-16 The Homesick-dB's 0332017-09-16 The Homesick-dB's 006

The Ex is de band waar het voor mij allemaal mee begon, maar dat was vroeger en The Ex kijkt alleen maar vooruit. Een uur lang alleen maar nieuwe nummers (plus een recente toegift), bij wijze van tryout voor de nieuwe plaat die volgende maand wordt opgenomen. The Ex heeft (alweer!) een nieuw geluid gevonden, met lange nummers vol van repetitieve, haast krautend noisy gitaren van Terrie en Andy, gesteund door bizar complexe drumritmes van Katherina en ingekleurd door de zang van Arnold, die op een poetry slam niet zou misstaan. The Ex laat hier horen en zien nog altijd van zeldzame klasse te zijn, misschien wel urgenter en belangrijker dan ooit in hun bijna 40-jarige bestaan.

2017-09-16 The Ex-dB's 0352017-09-16 The Ex-dB's 0222017-09-16 The Ex-dB's 0242017-09-16 The Ex-dB's 0272017-09-16 The Ex-dB's 0342017-09-16 The Ex-dB's 014

Intussen gaan er wat mooie reviews rond:
– “Darth Faber Fest is een ode aan de Nederlandse underground,” stelt 3voor12: https://3voor12.vpro.nl/lokaal/utrecht/artikelen/overzicht/2017/september/Darth-Faber-Fest.html
– Gert Verbeek heeft een mooie lange review: http://gertverbeek.com/gertverbeek.com/darth-faber-fest-dbs-utrecht-16-september-2017/

Vooraf zijn ook al wat mooie stukjes geschreven over Darth Faber Fest:
– door Ingmar van Never Mind the Hype, zie https://nmth.nl/darth-faber-fest-dbs/,
– en door Marc van 3voor12 030, zie https://3voor12.vpro.nl/lokaal/utrecht/artikelen/overzicht/2017/september/Wie-is-Darth-Faber.html.
Dank voor alle aandacht, het is fijn om te lezen dat de Darth Faber blogs gewaardeerd worden en het was bovendien een mooie aanjager naar een uitverkochte avond.

Wie een grotendeels identieke avond nog eens wil meemaken moet op 20 okt a.s. in de Worm in Rotterdam zijn, zie https://worm.org/…/the-homesick-it-dockumer-lokaeltsje-the…/. Goed voorbeeld doet goed volgen 😉

En dan nog wat persoonlijke aandacht:
– Trotse ontvanger van de Dockumer Bokaeltsje
2017-09-17 Albert 002

– Interview met It Dockumer Lokaeltsje voor de eigen te maken schoolkrant
20170916_200114

Resteert nog deze belangrijke boodschap:
Darth Faber wil nogmaals The Ex, The Homesick, It Dockumer Lokaeltsje en Bonne Aparte bijzonder hartelijk bedanken voor een onvergetelijke avond. Het was me een zeer grote eer om jullie op het podium (en in de zaal) te hebben. Daarnaast veel dank aan DBs voor de gastvrijheid en dan vooral Jeroen voor alle hulp en Axel voor het geluid. Anne-Marie van Rijn dank voor de mooie foto’s.En Jeroen Blip zeer bedankt voor de hulp om van een wild idee tot een daadwerkelijk festival te komen.

Foto’s: Anne-Marie van Rijn

Advertenties

Voor de diehards die na een intensieve Darth Faber Fest nog iets aan puf over hebben is er op zondagmiddag in DBs nog een interessante matinée “voor de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber”. Verdomd, dat ben ik! Ik krijg nog net wat energie bij elkaar geraapt, dus hoppa!

Ik loop binnen bij het laatste nummer van Eugene Chadbourne, zanger met warme stem en vreemd disharmonisch gitaarspel. Kan er weinig over zeggen, daarvoor zie ik te weinig. Barst pik ik dan wel helemaal mee. Aangekondigd als de Swans van de lage landen, Vlamingen die hun waar aanprijzen via Consouling Records (Amenra! Madensuyu! Eleanora!), nou dan weet je ’t wel.

We krijgen een duistere set voorgeschoteld, op het raakvlak van doom, ambient, drone en postrock. Barst zit in een kring in het donker op het podium, ondersteund door niet veel meer dan zeer langzaam oplichtende visuals. Het creëert traag opgebouwde soundscapes, wel vergelijkbaar met Syndrome, dat we eerder zagen in het voorprogramma van Amenra, maar Barst is veel muzikaler.

Voorman Bart Desmet staat temidden van de groep, waar hij met gitaar en synths een stevige basis legt, terwijl de collega’s vervolgens muzikale kleur aan het palet geven. Gitaar, bas, sax en vooral de dubbele percussie bouwen op tot een indrukwekkend muzikaal bouwwerk, The Western Lands. Op gegeven moment komt het meisje van de merchandise het podium op en blijkt ze de zangeres van de band, met indrukwekkende vocalen.

De muzikanten spelen supergeconcentreerd, perfectionistisch haast. Dan is het natuurlijk wat jammer dat net op dat moment de PC voor de visuals nogal opdringerig de boodschap ‘battery low’ afgeeft. Scheisse! De beamer wordt gauw afgeschakeld, maar lichtman Sidney lost het met mooi gedoseerd licht uitstekend op.

De opkomst is deze zondagmiddag niet hoog en dat is begrijpelijk na zo’n ruige zaterdag, maar toch ook wel jammer, want Barst is een meer dan razendinteressante band voor wie wel wat zondagse duisternis kan velen. Als de set dan vrij plotseling is afgelopen wordt er bescheiden geklapt, maar eigenlijk moet men Barst luisteren als Bach: geen applaus, maar stille bewondering.

20170917_17463520170917_172606

LCD Soundsystem was een paar jaar lang waarschijnlijk de allerbeste live-act ter wereld. De band werd daarmee groter dan James Murphy wilde of kon tillen, dus in 2011 ging de stekker er uit. Dat bleek gelukkig vooral voor een lange sabbatical, want zie hier, LCD is weer terug, met een album dat meteen de jaarlijstjes in kan, én twee uitverkochte avonden om Paradiso van de sokken blazen. Say yeah yeah yeah!

LCD Soundsystem is wel beschreven als ‘dance music about getting older’, een niet al te sexy concept maar o zo pakkend als mix van dance, rock, punk en declamatie. Ik las hier en daar al dat het maandagavond overdonderend goed was, dus de verwachtingen zijn op dinsdag tot stratosferische hoogtes gestegen. Vol verwachting klopt ons hart.

Aftrap is Us vs. Them van Sound of Silver, een dampende start waarvan menig band al blij zal zijn als ze ooit zo’n afsluiter op de set zouden hebben. Toch lijkt LCD even een paar nummers op gang te moeten komen, maar dat past in een uitgekiende opbouw, rustig doorschakelend van droog en kaal naar steeds furieuzer en euforischer. Get Innocuous! voert het toerental al flink op, daarna gaat You wanted a hit in perfecte mix over in Tribulations, het moment dat de zaal ontploft. Deze combi kennen we ook van The Long Goodbye, maar om hier bij te staan is verdorie wel even andere koek.

20170912_204838 (2)Vanaf nu varen we allemaal op een wolkje van geluk. Het is een groot euforisch samenzijn van millenials en generatie X, van hipsters en rockers. James Murphy is de grote verbinder. LCD Soundsystem kan binnen één nummer de absolute cutting edge zijn van de eighties, de nineties, de noughties en van nu. LCD Soundsystem combineert gortdroge drums, kale gitaar, warme synths en ijskoude breaks. Het is tegelijkertijd crowdsurfen, contemplatie en catharsis. Dit is geen concert, dit is een ervaring.

IMG_4828 (2)Alles wordt gespeeld met genadeloze precisie, met precies op het goede moment de klinkende koebel van Murphy, met exact de goede dosis droog raggende gitaar, met geniaal gedoseerde opvulling van de prachtige synths en vooral met een onwaarschijnlijk strakke drum en aanvullende percussie. De set is een doordachte mix van oude en nieuwe nummers, die er perfect in inpassen en LCD Soundsystem nog weer een niveau hoger tillen. En dat onder een feitelijk oersimpel maar o zo effectief licht, waarbij de strobos op de lichtbol de meute nog een zetje hemelwaarts meegeven.

Terwijl achter op het podium voor Murphy een nieuw glaasje wijn wordt geprepareerd is er op gegeven moment er even tijd voor een praatje met wat verwachtingsmanagement: twee nieuwe nummers, twee oude nummers, een intermezzo en dan nog drie nummers. Murphy benadrukt dat dit géén toegift is, ook als we er geen zin in hebben komt de encore. Ha! Hij voelt inmiddels ook wel dat de meute smacht naar nog uren LCD Soundsystem, we hebben de hele nacht.

Tonite, van de nieuwe plaat is zo’n heerlijk metanummer, een slicke nineties-groove over hoe kut die nineties-groove wel niet is, American Dream is een nieuwe hit voor de band die nooit geen hits heeft maar wel evergreens maakt die iedereen meezingt, en New York I love you is natuurlijk een perfecte afsluiter van de reguliere set voor het aangekondigde intermezzo.

In de encore die geen toegift mag heten kondigt Dance Yrself Clean zich aan met het welbekende synthbiepje, in een ellenlang intro dat de prejaculerende veertigers om mij heen danig op de proef stelt om dan eindelijk tot een euforisch hoogtepunt te komen, een maalstroom van geluk. Wat na twee uur resteert is een dampende meute, handen in de lucht en shirtjes kletsnat, elkaar in de armen vallend van het puurste geluk, gezegend dat ze deze dienst mochten ondergaan. LCD Soundsystem is waarschijnlijk nog steeds de allerbeste live-act ter wereld.

20170912_223613 (2)IMG_4833 (2)

Foto’s van Darth en Peet.

Zie hier de setlist: https://www.setlist.fm/setlist/lcd-soundsystem/2017/paradiso-amsterdam-netherlands-1be23d48.html.

Filmpje: New York I love you, but you’re bringing me down: http://www.youtube.com/watch?v=nGwuTkKhk7E

Zie hier een aantal juichende albumreviews:

  • Pitchfork: https://pitchfork.com/reviews/albums/lcd-soundsystem-american-dream/
  • Drowned in Sound: http://drownedinsound.com/releases/20043/reviews/4151300
  • The Atlantic: https://www.theatlantic.com/entertainment/archive/2017/09/lcd-soundsystems-inspiring-existentialist-return/538596/
  • The Guardian: https://www.theguardian.com/music/2017/aug/31/lcd-soundsystem-american-dream-review-virtuosic-comeback-full-of-harmonies-and-humblebrags
  • Album van de week natuurlijk bij 3voor12: https://3voor12.vpro.nl/artikelen/overzicht/2017/Album-van-de-Week/LCD-Soundsystem.html

Er zijn van die zeldzame gebeurtenissen die je je leven lang bij blijven, dat je nog precies weet waar je was op dat moment. Zo’n 9/11 moment, of het moment dat ik hoorde dat Herman Brood van het dak van het Hilton was gesprongen. De ontploffing van de Challenger, en natuurlijk de val van de muur. Geloof het of niet, maar de eerste keer dat ik The Ex zag is precies zo’n moment. Ik ging voor het eerst naar Noorderslag in Groningen, in 1992, nog tamelijk onervaren in het kijken van bandjes. De mij verder onbekende popprijs (editie 1991) werd aangekondigd en de mij verder onbekende band The Ex kreeg ‘m. Daarna werd ik volledig van mijn sokken geblazen door iets wat ik tot dan toe nog nooit had gehoord. Kat zong Hidegen fujnak a szelek, Sok zong niet maar declameerde, Andy en Terrie speelden verwoestend gitaar zoals ik nog nooit gezien had, Luc hield het bassend bij elkaar. En Tom Cora, oh de veel te jong overleden Tom Cora, hij greep ons met zijn celloriffs, een explosie van kleur temidden van de hoekige gitaren. The Ex opende op dat precieze moment voor mij een doos van Pandora die nooit meer dicht kon.

Het viel me in die dagen nog niet mee om het materiaal van The Ex te vinden, in de Free Record shops van het verre Fryslân, maar in Wageningen trok dat snel bij. Er bleken nog heel wat meer mensen te zijn die het konden waarderen. Via de neopunkers en de krakers van de Overkant en Unitas had ik snel wat cassettebandjes bij elkaar geritseld. Joggers & Smoggers werd nog een culthitje op mijn studentenflat en State of shock is misschien wel de grootste hit op Unitas aller tijden. Intussen ging ik daar zelf bands boeken, waaronder, jawel, The Ex. Zie hieronder een selectie toffe foto’s van om en nabij 1994.

The Ex speelt al sinds 1979 in wisselende samenstelling, deels als band maar deels ook als collectief (en altijd met Terrie), met vaak ruimte voor spannende samenwerking. De twee platen met Tom Cora horen daar natuurlijk bij, later bijvoorbeeld ook met Han Bennink, Sonic Youth, Fendika en de Ethiopische saxofonist Getatchew Mekuria. Ik zag ze in Tivoli aan de Oudegracht nog ooit in het voorprogramma van Sonic Youth.

De openheid voor al deze invloeden heeft vanzelfsprekend zijn weerslag op het geluid van de band. In de beginjaren was The Ex nog stevig geworteld in de ondergrondse sociaal bewogen punk en krakersscene, getuige ook titels als Pokkeherrie, Tumult en Aural Guerilla. Daarin horen we af en toe al wel wat jazzimprovisaties, maar het deksel wordt door Tom Cora pas echt helemaal opgetild. Alles kan: Turkse en Hongaarse folk, Ethiopische jazz, knetterende postpunk en weet ik wat al niet meer. Lolapalooza in 2002 nog een mooie documentaire van The Ex in Ethopië (waarin Jos uitlegt dat je in de winter in Nederland kan schaatsen, LOL). En vorig jaar was er op Le Guess Who met een drie uur durend programma vol gastmuzikanten een mooie staalkaart van wat The Ex allemaal doet en wat The Ex allemaal los maakt. Zie https://www.youtube.com/watch?v=05P5JARVgw4 voor wat vage opnamen.

The Ex

Sinds 2009 is Arnold de Boer de opvolger van GW Sok als frontman. Sok dook onlangs als Jos weer op bij King Champion Sound, eerder dit jaar nog in DBs. Arnold is een geweldige muzikant, die met ZEA in het Fries prachtige breekbare liedjes maakt, luister maar: https://www.youtube.com/watch?v=h2O43alLqHs. Moarn gean ik dea is misschien wel de mooiste plaat van het jaar.

Voor The Ex heeft Arnold de Boer een opvallend vertrouwde zang en ook de rest van hete geluid is herkenbaar. De plaat Catch my shoe (2011) doet mij tenminste weer denken aan History is what’s happening (1982). Maar vergis u niet, dit is bepaald geen stap terug, want het is harder, gejaagder en dwingender dan ooit. Er is een soort van almaar door denderende krautachtige onderlaag bij gekomen (laat Han Bennink het niet lezen), gestuwd door de belachelijk goede drum van Kat, maar vooral is het natuurlijk de nooit aflatende nieuwsgierigheid om nieuwe paden te verkennen.

The Ex is voor mij de beste liveband die er bestaat. Ik heb nog nooit een concert van The Ex gezien dat niet geen vijfsterren waard was. The Ex is bovendien de spannendste, meest verrassende, creatiefste en hardst bij de strot grijpende band van Nederland en ver daar buiten. En verdorie, er is nog nieuw materiaal op komst ook, naar verluid opnieuw geweldig goed, hiervoor alleen nog te horen in OT301 en dan nu straks op Darth Faber fest.

The Ex, beste mensen! Op Darth Faber fest! Ik geloof haast niet dat ik het opschrijf. Darth Faber is onwaarschijnlijk trots en vereerd dat deze voor mij zo belangrijke band op mijn eigen festival komt spelen. Dit wordt wederom een avond om nooit te vergeten.

12898_the-ex

Na een lange zomerstop is de postpunk van Preoccupations een mooie start voor een druk najaar. Nog altijd beter bekend als Vietcong, een naam die in de immer politiek correcte Joenaited Steets nogal wat commentaar opleverde en dus werd veranderd in het tamelijk nietszeggende Preoccupations. Dat zou nog wel eens een mooi quizje zijn: de sufste naam voor de beste muziek (en andersom). Hoe dan ook, we komen niet voor namen maar om ons door deze Canadezen de oortjes eens flink te laten wassen.

20170817_214845 (2)Het is snikheet in Ekko, waar ik nog net de laatste tonen meepik van voorprogramma Wolvon. Preoccupations begint daarna vrij kalm, alsof ze eventjes op gang moeten komen. Dat geldt in elk geval voor de zanger, die zo’n stem heeft die even lijkt te moeten opwarmen, maar na een paar nummers lekker rauw klinkt. Preoccupations speelt uiterst geconcentreerd, zonder veel interactie met publiek, maar wel superstrak. Vooral de drummer is een machine zonder weerga, die met retestrakke mokerslagen een keihard fundament legt.

Preoccupations brengt een duistere mix van kraut en postpunk, die verlichting krijgt door de wat tragere, meer melodieuze stukken. Soms hoor je het furieuze van Pop 1280 terug, soms het manische van The Fall, en altijd duisternis van Joy Division. Af en toe komt er wat ongerichte elektronische noise voorbij. Alles komt als vanzelfsprekend samen in het als immer afsluitende prijsnummer Death, een verwoestend anthem van ruim een kwartier.  In een uurtje is het allemaal weer voorbij, maar het seizoen is weer begonnen.

20170817_215922 (2)20170817_222541 (2)

 

Soms is het beter om op te branden dan om uit te doven, zo moet Bonne Aparte in 2008 hebben gedacht na een wervelend bestaan van slechts één jaar. Er werd een geniale en titelloze plaat uitgebracht, er gingen geruchten over steengoede optredens, ze speelden nog op Noorderslag, maar voordat Darth Faber goed en wel wakker was, was het met Bonne Aparte al weer gebeurd. Spoorloos van de aardbodem verdwenen.

Jammer dan, kun je denken, maar niks daarvan, want ook hier kruipt het bloed waar het niet gaan kan! Bonne Aparte begon in 2015 weer met spelen. Je zou van een reünie kunnen spreken, of van een lange hiatus, hoe dan ook, de vaart zit er weer in. In 2016 verscheen in eigen beheer de EP Scum Party, waarmee de draad weer moeiteloos werd opgepakt. Het is een plaatje met goed tien minuten en zes nummers vol overstuurde gitaarnoise, superstraffe ritmes en vocalen tussen zang en declamatie in. Dat alles geserveerd op een bedje van metal en met een garnituurtje van wave. Er is zelfs een videootje vol met scheerschuim bij, kijk maar hier.

Ja ja, dit wordt een mooie eigenzinnige aftrap van Darthfaberfest! Bonne Aparte weet dat natuurlijk ook, ze melden zich zelf wel als er iets interessants gebeurt aan de spannende randen van de reguliere business. Bonne Aparte doet niet teveel aan sociale media en zit niet op feestboek, maar houdt u geïnformeerd via de schrale en daarom zeer overzichtelijke eigen site. De optredens zijn weer als vanouds, schreef Kindamuzik nog net voordat het ter ziele ging.

Bonne Aparte opereert inmiddels vanuit Rotterdam, maar voor Darthfaberfest is een desnoods verre verbinding met het noorden altijd vermeldenswaardig. En ja hoor, die is ook hier, want de band is in 2007 in Friesland opgericht. Bovendien ontspinnen zich nog wat interessante verbindingen, want de debuutplaat van Bonne Aparte kwam uit bij Wham Wham Records uit Drachtstercompagnie, dat slechts drie platen uitbracht, waaronder verder nog werk van Adept en Harm Wierda. Harm Wierda zegt u? Die obscure experimentele organist uit Groningen, die nog bezongen wordt door de Sexton Creeps? Jazeker, die! En zover ik kan nagaan zijn Harm en ik naar dezelfde school in Dokkum geweest. Daar heb je ’t weer, zo blijkt de wereld toch altijd weer kleiner dan de six degrees of separation.

Maar goed, zo kunnen we aan al het goede wel een lulverhaal breien, veel belangrijker is om Bonne Aparte niet te versmaden tijdens Darth Faber fest. Wie nog bevestiging nodig heeft kan nog even dit videootje kijken om te weten dat je er straks vooral bij geweest moet zijn.

bonne-aparte-2017-big

 

 

De geschiedenis van Nederland kent twee perioden van Friese overheersing. In de vroege Middeleeuwen strekte het land der Frisii zich uit onder kening Redbad uit van Wezer tot Zwin en stond de huidige Noordzee bekend als Mare Frisium. Dat is lang geleden. De tweede overheersing is recenter, pakweg dertig jaar geleden, met de verkwikkende Friese Bries. Plotseling doken overal in Fryslân verbluffend goede bands op: Kobus Gaat Naar Appelscha, Weekend at Waikiki, de Stalin Orgels, Umberto di Bosso e Compadres en… It Dockumer Lokaeltsje.

Wat een luxe. Het was een ongekende explosie van toffe bands, alleen vergelijkbaar met de oerknal of de start van het leven op aarde. Het kleine Top Hole was voor even het allerhipste label ooit. De busjes naar Hilversum reden af en aan voor weer een nieuwe set van weer een grensverleggende band bij VPRO’s Nozems-a-go-go of Jonge Helden. Er was sprake van een heuse scene. De meeste bands bestonden maar even, soms ontstonden nieuwe constellaties als LUL en Deinum, en er waren verbindingen met Groningen via een band als The Amp.

Dat sloot allemaal mooi aan bij mijn ontluikende belangstelling voor muziek (en andere ondeugden). Er waren in Friesland maar weinig podia, maar de bands speelden overal, onder meer op mijn oude school Oostergo in Dokkum. In Leeuwarden bleek het Stedelijk gymnasium vruchtbare grond voor bands. Half jaren tachtig werd hier de band Tropical Suicide opgericht, die evolueerde tot It Dockumer Lokaeltsje. Dat oversteeg alles wat totnogtoe was gemaakt. Ontregeling, gekte, noise, in bytsje raar yn ‘e holle. Bliksem, wat is dit?!

Het was voor mij een flinke stap van de cassettebandjes met Dire Straits tot de ontwrichtende noise van It Dockumer Lokaeltsje. In kunstkringen zou men dit avant garde noemen, maar voor mij is het vooral nogal frjemd. Hoekig en korte nummers van anderhalve minuut, volslagen los van alles wat ik eerder had gehoord. Beefheart kende ik nog lang niet.

De band had zich vernoemd naar een brave meezinger van Anne van der Mark (dat in de versie van het accordeonduo De Sambrinco’s regelmatig op Radio Fryslân voorbij kwam – en waarschijnlijk nog steeds). Het gaat over de oude vrachtspoorlijn ‘over de noord’ van Leeuwarden naar Dokkum, een lijn die halverwege de twintigste eeuw ten onder gaat (maar fragmenten van de lijn zijn in het Friese land nog steeds te vinden). It Dockumer Lokaeltsje lijkt een referentie naar een andere tijd, toen geluk nog heel gewoon was etc., maar muziek en teksten zijn uiterst urgent, relevant en actueel (om de bak met buzzwords meteen maar even open te gooien).

De eerste plaat is Wil Met U Neuken! duurt slechts 16 minuten, typisch zo’n plaat waar de plaatverkoper zal aandringen of je er echt niet een tasje bij wil. De plaat wordt zelfs opgepikt door de legendarische John Peel. It Dockumer Lokaeltsje is tegendraads en vol ideeën, die steeds strakker klinken, getuige vooral ook de tweede plaat Moddergat. Deze staat vol met moderne klassiekers, zoals Bûten mei de heavies en It H. SpoekMidden yn ‘e nacht komme wy te piemelsjen zingt Peter Sijbenga in één van zijn eigenaardige teksten. Check maar eens wat filmpjes: Klúnen yn ‘e dúnen, Spoekelo, of Ljep.

20170714_114657

En dan is het weer voorbij. It Dockumer Lokaeltsje treedt in 1990 nog op met notabene de Einstürzende Neubauten, een mooi combo aan ontwrichtende disharmonie in Leeuwarder zaal De Harmonie. De platen worden samengevat op de verzamelaar It Dockumer Totaeltsje en dan gaan de bandleden hun eigen weg. Peter Sijbenga speelt later nog in Deinum en produceert verschillende platen van anderen, Fritz de Jong en Sytze van Essen gaan verder met LUL.

Die stamboom ga ik verder niet ontleden, want de kern van de zaak is dat It Dockumer Lokaeltsje sinds enige tijd weer optreedt! Tegenwoordig opererend vanuit de hoofdstad en nog spaarzaam in de optredens, maar toch ook werkend aan een nieuwe plaat, met vooralsnog de werktitel ‘Nieuwe Plaat’.

Met de bak aan ervaring die in de afgelopen kwart eeuw over de klassiekers heen kan worden gelegd klinkt het strakker, ruiger, experimenteler en gewoon beter dan ooit te voren. Check het hier in De Harmonie en hier in de Asteriks. Als vanouds worden er in een half uurtje twintig nummers doorheen gejaagd, hartstikkene briek en psychodemisch en na afloop is iedereen een beetje raar in het hoofd. Komt dat zien op Darthfest, het warme bad voor de Friese voorhoede!

En se bin net langer dea
De grêven binne leech
Se bin net langer dea
en ûnderweis nei Heech

It DL